Στο δρόμο να σπάσουμε τον τρόμο

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ

Η κυβέρνηση του ΔΝΤ και του Μνημονίου, για να επιβάλει την αντιλαϊκή πολιτική της, καταφεύγει στην αστυνομική βαρβαρότητα και προωθεί τη φασιστική βία.

ΚΑΤΩ Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

Στην πανεργατική διαδήλωση της 11ης Μαΐου ορδές αστυνομικών επιτέθηκαν απρόκλητα τραυματίζοντας δεκάδες διαδηλωτές και οδηγώντας στα πρόθυρα του θανάτου τον Γ.Κ.

ΕΞΩ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΙΣ

ΝΑ ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΟΥΝ ΤΑ ΧΗΜΙΚΑ

ΝΑ ΔΙΑΛΥΘΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤ ΚΑΙ ΤΑ ΕΙΔΙΚΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΑ ΣΩΜΑΤΑ

ΝΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ

Οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι και η νεολαία αντιστεκόμαστε στην κυβερνητική επίθεση με τους μαζικούς συντονισμένους αγώνες μας .

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ

7.00 το απόγευμα σήμερα στη συγκέντρωση του Συντονισμού μπροστά στα Κεντρικά Λύκεια!

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 11 ΜΑΗ - 11.00 πμ Κεντρικά Λύκεια

Ένας χρόνος μνημόνιο, ένας χρόνος αγώνες ενάντια σε Κυβέρνηση Ε.Ε, ΔΝΤ.

Στις 6 Μάη συμπληρώνεται ένας χρόνος από την υπερψήφιση στην ελληνική Βουλή του Μνημονίου που συνομολόγησε η κυβέρνηση με το ΔΝΤ και την ΕΕ. Ένας χρόνος από την έναρξη της οικειοθελούς «επιτήρησης» από την Τρόικα, παρά την αντίθεση της πλειοψηφίας των εργαζόμενων, όπως αυτή εκφράστηκε στις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της 5 και 6 Μάη. Ένα χρόνο μετά, εκτός από την κυβέρνηση και τους προπαγανδιστές της, όλοι και όλες έχουν πλέον καταλάβει ότι τα αλλεπάλληλα Μνημόνια έχουν ένα και μόνο στόχο: την ευημερία των πιστωτών και των διεθνών τοκογλύφων εις βάρος των εργαζομένων, των συνταξιούχων και της νεολαίας. Ένα χρόνο μετά:

• Η ανεργία καλπάζει, με περισσότερους από 1 εκατομμύριο ανέργους στη χώρα.

• Η εργοδοτική αυθαιρεσία έχει χτυπήσει «κόκκινο», με καταχρηστικές απολύσεις, αυθαίρετες αλλαγές στους όρους εργασίας, ατομικές συμβάσεις, μαύρη και ανασφάλιστη εργασία να αποτελούν καθημερινότητα στους χώρους δουλειάς, με τις ευλογίες της κυβέρνησης και της Τρόικας.

• Το εργατικό εισόδημα καθημερινά συρρικνώνεται, όχι μόνο από τις μειώσεις των μισθών αλλά και από τις καλπάζουσες τιμές των προϊόντων βασικής κατανάλωσης, της ασυδοσίας των τραπεζών και των πολυεθνικών ομίλων. Διαλύεται κάθε έννοια κοινωνικού κράτους με τις συγχωνεύσεις σχολείων, πανεπιστημίων, νοσοκομείων, την διάλυση των ασφαλιστικών Ταμείων και κάθε κοινωνικής πρόνοιας.

• Ξεπουλιούνται κοψοχρονιά τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, ο ΟΣΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, η ΑΤΕ, το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και κάθε δημόσια επιχείρηση, ενώ ετοιμάζονται να βγουν στο σφυρί με φαστ-τρακ διαδικασίες ακόμη και δημόσιες εκτάσεις, όπως το Ελληνικό.

Ένα χρόνο μετά, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει για ψήφιση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Σταθερότητας, που θα γυρίσει την ελληνική κοινωνία στη βαρβαρότητα, ενώ:

• Οι Τράπεζες έχουν ήδη «πριμοδοτηθεί» με περισσότερα από 100 δις ευρώ (όσα δηλαδή μας «χάρισαν» το ΔΝΤ και η ΕΕ!). Μειώθηκε κι άλλο η φορολογία των επιχειρήσεων (20%) και η εργασιακή νομοθεσία αλλάζει σταδιακά προς το συμφέρον των εργοδοτών.

• Το χρέος και το έλλειμμα αυξάνονται με τέτοια ταχύτητα ώστε είναι σίγουρο ότι, αν δεν ανατραπεί αυτή η πολιτική, η χώρα θα παραμείνει στον γύψο της «επιτήρησης» για δεκαετίες.

Το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα της ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αποδεικνύει καθημερινά ότι δεν παλεύει για την ανατροπή αυτής της πολιτικής! Οι 24ωρες απεργίες χωρίς σχέδιο και χωρίς συνέχεια δεν αποτελούν πραγματική απάντηση. Οι νικηφόροι αγώνες του λαού της Κερατέας και των 300 απεργών πείνας έδειξαν με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο ότι ο μόνος δρόμος για να νικήσουμε την κυβέρνηση είναι ο ανυποχώρητος, ενωτικός αγώνας μέχρι τη νίκη! Μέχρι να φύγει αυτή η κυβέρνηση και όσοι την υποστηρίζουν, μέχρι να επιβληθεί μια άλλη πολιτική που θα είναι βασισμένη στις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας και όχι στην «εξυπηρέτηση» του ληστρικού χρέους.

Επειδή η «μαύρη επέτειος» της 5-6 Μάη, που σημαδεύτηκε ακόμη και με το αίμα των νεκρών της εργοδοτικής αυθαιρεσίας της Marfin (που ακόμη μένει ατιμώρητη…), δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη, ΚΑΛΟΥΜΕ:

• Σε παλλαϊκή συμμετοχή στην πανεργατική απεργία της 11 Μάη, και σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα κεντρικά Λύκεια Μυτιλήνης 11:00 πμ.

• σε συνέχιση των απεργιακών κινητοποιήσεων, με σκοπό να μην ψηφιστεί το νέο Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο της φτώχειας, της εξαθλίωσης και του ξεπουλήματος, να ανατραπεί η κυβέρνηση και η πολιτική της!

Η εκλογική διακήρυξη της Αγωνιστικής Παρέμβασης Λέσβου για τις εκλογές της ΕΛΜΕ

 

Να ανατρέψουμε την πολιτική ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ

Όχι στο σχολείο της αμάθειας και της αγοράς

Στις 5 Μάη στηρίζουμε-ψηφίζουμε Αγωνιστική Παρέμβαση

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ενορχήστρωσε και προώθησε το μεγαλύτερο ξεθεμελίωμα κάθε εργασιακού και ασφαλιστικού δικαιώματος που είχε κερδίσει μεταπολεμικά ο κόσμος της εργασίας. Τα δημοσιονομικά ελλείμματα που για χρόνια δημιουργούνταν χάριν της ιδιωτικής κερδοφορίας (χαμηλή φορολογία του κεφαλαίου, φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή, άμεσες και έμμεσες επιδοτήσεις του τραπεζικού συστήματος, Ολυμπιάδα κ.λπ.) αλλά και από την κατασπατάληση της δημόσιας περιουσίας για ιδιοτελείς λόγους (ρουσφέτια, χορηγίες σε συλλόγους και ΜΚΟ, σκάνδαλα Siemens και Βατοπεδίου, εξοπλιστικά κ.λπ.) παρουσιάστηκαν ως χρέη που τώρα βαρύνουν όλους μας εξίσου, δηλ. χρέη που πρέπει να πληρώσει ο λαός. Οι απειλές περί χρεοκοπίας χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιηθεί η προσφυγή στον δανεισμό από το ΔΝΤ και την ΕΕ καθώς και η συνακόλουθη υπογραφή του μνημονίου, στο οποίο περιγράφεται αναλυτικά το πώς οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, η νεολαία θα πληρώσουν τα επόμενα χρόνια την κρίση.

Ωστόσο σήμερα, το δίλημμα «μνημόνιο ή χρεοκοπία», που αποτέλεσε την αιχμή της κυβερνητικής ρητορείας όλο αυτό το διάστημα, φαντάζει τραγικά ειρωνικό: γιατί και με το μνημόνιο η κοινωνία γύρισε πολλά χρόνια πίσω και η χρεοκοπία δεν αποφεύχθηκε. Δεν είναι τυχαία η συζήτηση των τελευταίων ημερών για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, την οποία προωθούν πλέον επιμελώς τα αστικά επιτελεία. Η περίφημη λοιπόν «αναδιάρθρωση»- σχεδόν βέβαιη το επόμενο διάστημα- δεν είναι τίποτα άλλο παρά χρεοκοπία με άλλα λόγια· ο λόγος που δεν χρησιμοποιείται ο όρος αυτός αλλά η πιο τεχνοκρατική και ουδέτερη λέξη «αναδιάρθρωση» είναι για να αποκρύψουν το ναυάγιο της οικονομικής τους πολιτικής, η οποία εφαρμόστηκε δια πυρός και σιδήρου υποτίθεται για να …περιορίσει το χρέος.

Στο βωμό λοιπόν της διαχείρισης του χρέους θυσιάστηκαν ένα χρόνο τώρα μισθοί και δώρα, ασφαλιστικά δικαιώματα, συλλογικές συμβάσεις, οι αποζημιώσεις των απολύσεων, κοινωνικά επιδόματα, δομές και υπηρεσίες. Για να μας πουν τώρα πως το χρέος δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί! Κι όμως είναι αυτή η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της τρόικας που όχι μόνο δεν έλυσε αλλά οδήγησε σε παροξυσμό το δημοσιονομικό πρόβλημα και μας έφτασε στο χείλος της χρεοκοπίας, αφού η οικονομία βυθίστηκε στην πιο βαθιά ύφεση.

Την ίδια στιγμή ωστόσο που οι εργαζόμενοι βιώνουν συνθήκες εργασιακού μεσαίωνα, οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις κερδίζουν από την κρίση και από τα μέτρα της κυβέρνησης· είναι συγκλονιστικό αν σκεφτούμε πως από 110 δις € του δανείου της τρόικας (και χωρίς να έχουν όλα εκταμιευτεί) τα 108 δις έχουν πάει ήδη, έμμεσα ή άμεσα, στο τραπεζικό σύστημα (την τριετία 2008-2011). Την ίδια περίοδο οι ξένοι, κυρίως, ομολογιούχοι, γαλλογερμανικές τράπεζες, πρόλαβαν να ξεφορτωθούν τα υποτιμημένα ελληνικά ομόλογα και προωθούν τώρα την ιδέα της «αναδιάρθρωσης»-χρεοκοπίας.

Η «αναδιάρθρωση», η οποία θα παρουσιαστεί ως σωτήρια λύση και με ελκυστικό τρόπο (δες παρέμβαση Σημίτη), είναι πλέον μια κομβική επιλογή των αστικών επιτελείων προκειμένου να συνεχιστεί η επίθεση στους εργαζόμενους και στην κοινωνία με νέα μέτρα: ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, νέα φοροεισπρακτικά μέτρα για τον περιορισμό του ελλείμματος, πάγωμα των προσλήψεων, νέα μείωση μισθών (και όχι μόνο για τους υψηλόμισθους, όπως λένε) και συντάξεων, περικοπές κοινωνικών δαπανών κ.ο.κ..

Το σχολείο της αγοράς και της αμάθειας

Η εκπαίδευση βρίσκεται στο επίκεντρο της επίθεσης αυτής προκειμένου να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στην κοινωνία. Στόχος τους ένα σχολείο φτηνό, που να λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και να διαμορφώνει νέους ανθρώπους ημιμαθείς και εξειδικευμένους στις ανάγκες της αγοράς. Η επίθεση αυτή εκτυλίσσεται με τους εξής τρόπους:

• Με τις περικοπές δαπανών και την οικονομική ασφυξία της δημόσιας εκπαίδευσης (δραματική μείωση των κονδυλίων του προϋπολογισμού, μείωση προσλήψεων, συγχωνεύσεις σχολείων, μείωση λειτουργικών εξόδων κ.λπ.).
• Με την επίθεση στον εκπαιδευτικό, τα εργασιακά και ασφαλιστικά του δικαιώματα, την οικονομική και παιδαγωγική του αξιοπρέπεια. Βασικός μοχλός για αυτό θα είναι τόσο το νέο Μισθολόγιο (περικοπή των επιδομάτων, σύνδεση μισθού με την παραγωγικότητα και άρα με την αξιολόγηση, εξατομίκευση του μισθού, ατομική διαπραγμάτευση), όσο και οι ρυθμίσεις για τις εργασιακές σχέσεις των εκπαιδευτικών (νέες μορφές ελαστικών εργασιακών σχέσεων, υποχρεωτική τριετία των νεοδιόριστων για τη θεμελίωση δικαιώματος μετάθεσης και διετία για τους υπόλοιπους, υπονόμευση της οργανικότητας, διεύρυνση εργασιακού ωραρίου, υποβάθμιση του ρόλου του συλλόγου κ.λπ.).
• Με την αξιολόγηση της σχολικής μονάδας, η οποία θα λειτουργήσει ως μοχλός κατηγοριοποίησης των σχολείων, τα οποία θα αντιμετωπίζονται σαν «προβληματικές» επιχειρήσεις όπου θα επικρατεί η λογική του κέρδους και της ζημίας.
• Με το Νέο Λύκειο της φροντιστηριοποίησης, της κατακερματισμένης γνώσης και της εργαλειακής πληροφορίας, το οποίο δεν θα μπορεί να διδάξει στους νέους ανθρώπους μια συνολική εικόνα του κόσμου, ώστε να τον κατανοούν και να τον αλλάζουν, αλλά μονάχα ό,τι θεωρείται χρήσιμο για την αποδοτικότητά τους στην αγορά.

Υπάρχει ελπίδα;

Κάθε μέρα η κυβέρνηση, η «ανεξάρτητη» δημοσιογραφία και οι απολογητές του συστήματος προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάθε αντίσταση είναι μάταιη, ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος από αυτόν της συναίνεσης στις νεοφιλελεύθερες επιταγές της κυβέρνησης-ΕΕ-ΔΝΤ. Δείχνουν ατρόμητοι, υπερόπτες, αλαζονικοί… Προσπαθούν να φιμώσουν κάθε διαφορετική φωνή, να απαξιώσουν κάθε είδους κριτική. Στην πραγματικότητα, ένα πράγμα φοβούνται: την κοινωνική αναταραχή.

Οι τρεις μεγάλες πανεργατικές απεργίες του τελευταίου χρόνου (5/5, 15/12, 23/2), παρόλο που δεν απέτρεψαν τα κυβερνητικά μέτρα, κατέδειξαν ολοφάνερα την αντίθεση της κοινωνίας στην πολιτική της κυβέρνησης. Οι εργαζόμενοι στα ΜΜΜ, στους ΟΤΑ και στο ΥΠΠΟΤ, γιατροί και εκπαιδευτικοί ανέπτυξαν ένα απεργιακό κίνημα υπεράσπισης όχι ιδιαίτερων προνομίων, όπως έλεγαν τα κυβερνητικά παπαγαλάκια, αλλά ζωτικών κοινωνικών αγαθών (μεταφορές, υγεία, παιδεία, πολιτισμός κ.λπ.). Το μαχητικό κίνημα «Δεν πληρώνω» ταρακούνησε το σύστημα, ενώ ακόμα και οι αποδοκιμασίες των στελεχών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ το τελευταίο διάστημα, παρά την εκτονωτική τους διάσταση, εκφράζουν καθαρά την πλήρη απονομιμοποίηση όσων συνεργούν στη κοινωνική λεηλασία. Αποκορύφωμα των κινητοποιήσεων ο ηρωικός, πολύμηνος αγώνας των κατοίκων της Κερατέας ενάντια στην απαξίωση του τόπου τους χάριν των συμφερόντων μεγαλοεργολάβων και, κυρίως, το μάθημα αγώνα και αξιοπρέπειας που έδωσαν σε όλους μας οι τριακόσιοι μετανάστες απεργοί πείνας.

Εστίες λοιπόν αντίστασης και αγώνα υπάρχουν πια πολλές. Το ζήτημα είναι αυτές να πληθύνουν περισσότερο, να πολιτικοποιηθούν και να συντονιστούν με στόχο την συνολική ανατροπή αυτής της πολιτικής. Ένα μεγάλο, πολιτικά συνειδητοποιημένο, μαχητικό και ανατρεπτικό ρεύμα φοβούνται τα αστικά επιτελεία. Η διαδικασία για να διαμορφωθεί αυτό το ρεύμα θα πρέπει να περάσει και μέσα από τα σωματεία των εργαζομένων, μέσα από το συνδικαλιστικό κίνημα.

Ποιο συνδικαλιστικό κίνημα;

Για να γίνει αυτό όμως χρειάζεται και μια άλλη κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οι ηγεσίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ όχι μόνο δεν επαρκούν αλλά και δεν θέλουν να οργανώσουν τους αγώνες. Όχι μόνο υποτάσσονται στη λογική του μονόδρομου, αλλά φτάνουν να διαπραγματεύονται και τους όρους εξαθλίωσης των εργαζομένων. Η ΟΛΜΕ δείχνεται και αυτή κατώτερη των περιστάσεων. Χρειάζεται η πρωτοβουλία να περάσει στη βάση των σωματείων, στις γενικές συνελεύσεις και το πρωτοβάθμιο σωματείο, ώστε να αλλάξει ρότα και η ομοσπονδία.

Όμως χρειάζεται και αναδιοργάνωση του ίδιου του πρωτοβάθμιου σωματείου. Η ΕΛΜΕ Λέσβου, ειδικότερα, έχει αποδειχτεί πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Με ευθύνη της πλειοψηφίας του ΔΣ (ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ), όλα αυτά τα χρόνια ταλαντεύεται από την παθητική αποδοχή όλων των μέτρων μέχρι και την ενεργητική στήριξη πτυχών της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης (π.χ. «αυτοαξιολόγηση»). Τα στελέχη των παρατάξεων αυτών αντιλαμβανόμενα τον συνδικαλισμό ως προπύργιο εφόδου για την κατάληψη διοικητικών ή κομματικών θέσεων έχουν διαμορφώσει ένα κλίμα αδράνειας και ωχαδερφισμού που υπονομεύει και κάθε προσπάθεια από τα κάτω.

Το σκηνικό αυτό πρέπει να ανατραπεί. Γι’ αυτό και οι εκλογές της 5^ης Μάη είναι μια ευκαιρία. Μια ευκαιρία να πάνε σπίτια τους όσοι με τον έναν ή τον άλλο τρόπο αντί να υπερασπίζονται τα συμφέροντα των συναδέλφων δίνουν χέρι βοήθειας στην κυβέρνηση και στην εκπαιδευτική διοίκηση, όσοι χτίζουν υπηρεσιακές και πολιτικές καριέρες στην πλάτη των εκπαιδευτικών!

Ψηφίζουμε Συμμετοχή και Αγώνα

Στις εκλογές της 5^ης Μάη μαυρίζουμε ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ, στηρίζουμε το ψηφοδέλτιο της Αγωνιστικής Παρέμβασης. Θέλουμε σωματείο ενεργό, σκεπτόμενο, δραστήριο, μαχητικό· όχι σωματείο νεκροταφείο ελεφάντων και μοιράσματος καρεκλών, όπως θέλουν οι ΔAKE-ΠAΣK· όχι στα «ήξεις, αφήξεις» και τις ταλαντεύσεις ηττοπάθειας της Αυτόνομης Πρωτοβουλίας· όχι στη στρεβλή χωριστική τακτική της EΣAK-ΔΕΕ (ΠΑΜΕ), που τελικά, όπως απέδειξε κάθε μεγάλος αγώνας, ο διαχωρισμός της δεν έγινε με τον υποταγμένο συνδικαλισμό, αλλά με τους μαχητικούς αγώνες που τον υπερβαίνουν.

Απευθυνόμαστε προπαντός σε όσους συναδέλφους δεν είναι βολεμένοι από τα «ιδιαίτερα» και τη συναλλαγή με τις μικροεξουσίες, σε όσους δεν έχουν παραιτηθεί από το δικαίωμα και τη χαρά να είναι Δάσκαλοι, σε όσους ονειρεύονται ακόμα το σχολείο της ανθρώπινης χειραφέτησης και της κοινωνικής απελευθέρωσης: να πάρουμε την ευθύνη μας απέναντι στη νέα γενιά και όλοι μαζί, χωρίς να εγκαταλείψουμε τις ιδιαίτερες πολιτικές μας απόψεις, να χτίσουμε ένα Mέτωπο για την παιδεία και την εργασία αλλά και για τη δημοκρατία, ένα μέτωπο δράσης, αντίστασης και διεκδίκησης.

Παλεύουμε για:

• Να ανατραπεί η πολιτική που οδηγεί το λαό στη χρεοκοπία!
• Άμεση έξοδος από το μηχανισμό «στήριξης» της τρόικας – Κατάργηση όλων των νόμων που υλοποιούν τις επιταγές του μνημονίου.
• Δεν αναγνωρίζουμε, δεν πληρώνουμε το χρέος τους – άμεση παύση πληρωμών του χρέους.
• Κοινωνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων με εργατικό έλεγχο.
• Αντικαπιταλιστική ρήξη με ΟΝΕ και ΕΕ.

Διεκδικούμε:

• Αυξήσεις στους μισθούς. 1.400 € καθαρά ο κατώτερος βασικός μισθός. Να ζούμε με αξιοπρέπεια από τη δουλειά μας. Αναπλήρωση όλων των απωλειών.
• Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων της 20ετίας. Πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς ή στα 58 (άνδρες) και 55 (γυναίκες), ίση με τον καταληκτικό μισθό.
• Όχι στις συγχωνεύσεις σχολείων. Νομοθετική κατοχύρωση του ορίου των 25 μαθητών ανά τμήμα.
• Κατάργηση τις ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση. Μόνιμοι διορισμοί για την κάλυψη των εκπαιδευτικών αναγκών.
• Όχι στην αξιολόγηση-χειραγώγηση του εκπαιδευτικού. Όχι στην αξιολόγηση της σχολικής μονάδας και την κατηγοριοποίηση των σχολείων.
• Δημόσια δωρεάν εκπαίδευση. Ενιαίο 12χρονο υποχρεωτικό σχολείο, που να συνδυάζει την επιστημονική και την τεχνολογική γνώση.

ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ

Αθανασιάδου Μάγδα, Γυμνάσιο Πλωμαρίου
Αλχατζίδου Μάχη, Γυμνάσιο Άντισσας
Γεωργοκώστα Σοφία, ΕΠΑΣ Μυτιλήνης
Γκίκα Έφη, Γυμνάσιο Γέρας
Δημητρούλη Ελευθερία, ΓΕΛ Άντισσας
Κοντογιάννης Γιώργος, ΕΠΑΛ Καλλονής
Κρεασίδης Γιώργος, Γυμνάσιο Άντισσας
Κρητικός Παναγιώτης, ΓΕΛ Πέτρας
Μαραφής Δημήτρης, Γυμνάσιο Άγρας
Μπάλλας Ανδρέας, ΓΕΛ Πέτρας
Ντουράκης Κώστας, ΓΕΛ Μανταμάδου
Σπανός Γιώργος, Γυμνάσιο Πλωμαρίου
Τονοζλή Λίνα, ΓΕΛ Πέτρας
Τσαγλιώτης Γιώργος, Γυμνάσιο Πλωμαρίου
Τσιρεπλής Τάκης, ΕΠΑΛ Καλλονής

ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΓΙΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Σχολεία της ελίτ στο ταξικά διαφοροποιημένο εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Με μια φυγή στο πιο αντιδραστικό εκπαιδευτικό παρελθόν επιχειρεί η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ να απαντήσει στην προσαρμογή της εκπαίδευσης στη νέα οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της εποχής της κρίσης και του μνημονίου.

Ανάμεσα στη σωρεία μέτρων, τα λεγόμενα 800αρια σχολεία του «νέου αναμορφωμένου προγράμματος», τη διοικητική αναδιάρθρωση της εκπαίδευσης, την αλλαγή πλαισίου στις μεταθέσεις – αποσπάσεις, το νέο αντιδραστικό ρόλο των στελεχών εκπαίδευσης, τις συγχωνεύσεις – καταργήσεις σχολείων κ.λπ. έχουμε και το νομοσχέδιο για τα πρότυπα σχολεία. Απλώς θυμίζουμε ότι από τα πρώτα μέτρα του ΠΑΣΟΚ ως κυβέρνηση το 1981 ήταν η κατάργηση των πρότυπων σχολείων ως σχολεία που προωθούσαν την κατηγοριοποίηση των σχολείων και των μαθητών.

Στο όνομα των χαμηλών δεικτών στον περίφημο διαγωνισμό της ΠΙΖΑ, έναν διαγωνισμό όπου τα κριτήρια, η κατεύθυνση των ερωτημάτων και των δεικτών καθορίζονται από τον ΟΟΣΑ, στο όνομα των διαφοροποιήσεων (ταξικών – οικονομικών – κοινωνικών ξεχνούν να αναφέρουν), επαναφέρουν τα λεγόμενα πρότυπα σχολεία. Δε μιλάμε για τα ήδη υπάρχοντα πειραματικά σχολεία των πανεπιστημίων αλλά για ένα νέο τύπο σχολείου που θα απορροφήσει τα παλιά πειραματικά και θα απευθύνεται στους «άριστους».

Όπως χαρακτηριστικά μιλάει η κυβέρνηση στόχος της  είναι η «ανασύσταση με νέους όρους των πειραματικών σχολείων» . Μετά από αξιολόγηση ένας μικρός αριθμός των πειραματικών σχολείων θα λειτουργήσουν ως πρότυπα πειραματικά σχολεία (ΠΠΣ), προκειμένου «να παρέχουν υψηλού επιπέδου εκπαίδευση ... να υποστηρίξουν το στόχο της αριστείας».

Χαρακτηριστικό του νέου τύπου σχολείου είναι η χρηματοδότησή του «από δωρεές, χορηγίες, κληροδοτήσεις και παροχές τρίτων».Στα πρότυπα σχολεία θα πραγματοποιηθεί «πειραματική» εφαρμογή «των προγραμμάτων σπουδών και μεθόδων διδασκαλίας, εκπαιδευτικού υλικού οποιασδήποτε μορφής, καινοτόμων και δημιουργικών δράσεων, προγραμμάτων αξιολόγησης της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου και της υλικοτεχνικής υποδομής των σχολικών μονάδων και νέων μοντέλων διοίκησης και λειτουργίας του σχολείου». Δηλαδή, τα πρότυπα θα λειτουργήσουν ως μέσο διάχυσης στην εκπαίδευση όλων των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων. Ο βαθμός εφαρμογής αυτών των «καινοτομιών» θα είναι ένας από τους κύριους δείκτες αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου που θα επιβάλλει και αλλαγές στο μοντέλο διοίκησης του σχολείου, ώστε να προωθείται η ανταγωνιστικότητα και η σύνδεση με την αγορά.

Η ανάγκη αλλαγής επιβάλλεται διότι «το μοντέλο της μαζικής και ομογενούς εκπαίδευσης πρέπει - για επιστημονικούς και πρακτικούς λόγους - να παραχωρήσει τη θέση του στη μαζική αλλά διαφοροποιημένη εκπαίδευση». Η διαφοροποίηση με στόχο και την «αριστεία» προετοιμάστηκε, και ιδεολογικά, μέσα από «επιστημονικές» ημερίδες για τους «χαρισματικούς» μαθητές ή μαθητές με υψηλές «ικανότητες». Σε μια από αυτές που διενεργήθηκε το 2005 από το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στην Αθήνα μεταξύ των άλλων αναφέρθηκαν οι «επιστημονικοί» λόγοι που επιζητούν και αυτή την κατεύθυνση: «Στα σχολεία του 19ου και πρώτου μισού του 20ού αιώνα - στα δευτεροβάθμια κυρίως σχολεία - φοιτούσε ένα μικρό μέρος του νεανικού πληθυσμού της σχολικής ηλικίας, και μάλιστα αυτό που προερχόταν από ανώτερα οικονομικά στρώματα και είχε ως εκ τούτου διασφαλισμένες τις προϋποθέσεις για υψηλές επιδόσεις... οι μεταπολεμικές πολιτικές εκδημοκρατισμού άλλαξαν την κατάσταση... ως μέσο αναφοράς της διδασκαλίας (έγινε) ο μέσος μαθητής... όμως η παγκοσμιοποίηση, ενίσχυσε το διεθνή ανταγωνισμό. Η καινοτομία της γνώσης ανήγαγε την καινοτομία σε ύψιστη επιδίωξη της κρατικής λειτουργίας... οι χώρες ένιωσαν την ανάγκη να στηριχτούν στο πιο δημιουργικό τμήμα του ανθρώπινου δυναμικού... τα άτομα με αυξημένες ικανότητες ήρθαν στο προσκήνιο και η εκπαίδευσή τους απέκτησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον». Από την εισήγηση του κ Ματθαίου καθηγητή στο ΠΤΔΕ από τους πρωτεργάτες της αντιδραστικής – αντιεκπαιδευτικής μεταρρύθμισης με  θητεία στα προγράμματα «εξομοίωσης» κ.λπ. Επιδίωξη του κράτους είναι η καινοτομία της γνώσης και αυτή πραγματοποιείται με τον προσανατολισμό της στα άτομα με «ικανότητες».

Σε αυτό το πεδίο εντάσσεται και η λειτουργία των πρότυπων – πειραματικών σχολείων της κ Διαμαντοπούλου. Κορμός των διαφοροποιημένων προγραμμάτων και σχολείων δεν είναι οι όποιες διαφοροποιημένες ανάγκες των μαθητών και της εκπαίδευσης τους, αλλά οι ανάγκες του κεφαλαίου και της αγοράς.

Τα πρότυπα σχολεία θα ορισθούν μετά από αξιολόγηση που θα πραγματοποιηθεί από τη διοικούσα επιτροπή των πρότυπων πειραματικών σχολείων (ΔΕΠΠΣ), που θα καθορίσει και τα κριτήρια επιλογής των υπολοίπων μαθητών που θα φοιτήσουν σε αυτά από το Δημοτικό στο Γυμνάσιο και θα αποφασίζει για την κατ' εξαίρεση εγγραφή στα πρότυπα μαθητών με πιστοποιημένες «ιδιαίτερες ικανότητες» (πώς άραγε;), ενώ η εισαγωγή στο πρότυπο Λύκειο θα γίνεται μετά από εξετάσεις σε τεστ δεξιοτήτων. Σε συνεχείς εξετάσεις και ψυχομετρικά τεστ αμφιβόλου παιδαγωγικής και επιστημονικής εγκυρότητας θα υποβάλλονται οι μαθητές, προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση στα «καλά» σχολεία. Με αυτόν τον τρόπο θα υλοποιηθεί και η απαίτηση του συστήματος: «Αυτοί που έχουν οικονομική δυνατότητα θα εξασφαλίζουν υψηλές επιδόσεις».

Κεντρικό ρόλο στην όλη διαδικασία θα παίζει και η αξιολόγηση σε όλες τις μορφές της. Για παράδειγμα πολλά από τα υπάρχοντα πειραματικά που βρίσκονται θεωρητικά σε σύνδεση με τα πανεπιστήμια ήδη εντάχτηκαν στη διαδικασία της αυτοαξιολόγησης. Τα πειραματικά που θα λειτουργήσουν ως πρότυπα θα επιλεγούν μετά από αξιολόγηση από τη ΔΕΠΠΣ του φακέλου που θα υποβάλλει το σχολείο, ενώ και μετά τον ορισμό του ως πρότυπο, το σχολείο θα υποβάλλεται σε συνεχείς αξιολογήσεις αναφορικά με το αν εφαρμόζει την εκάστοτε αντιεκπαιδευτική κυβερνητική πολιτική.

Οι εκπαιδευτικοί των πειραματικών σχολείων καλούνται να υποβάλουν φάκελο στο τέλος του σχολικού έτους 2012, προκειμένου να αξιολογηθούν και όσοι κριθούν «ικανοί» παραμένουν στο πρότυπο για πέντε χρόνια. Κριτήρια επιλογής του εκπαιδευτικού  είναι η προφορική συνέντευξη στη ΔΕΠΠΣ, που θα εκτιμά την προσωπικότητα του εκπαιδευτικού, οι προηγούμενες αξιολογικές εκθέσεις του εκπαιδευτικού και η συμβολή του εκπαιδευτικού σε καινοτόμες δράσεις. Η αξιολόγηση σε όλο της το μεγαλείο!!! Και μάλιστα η αξιολόγηση στην πιο αγοραία της μορφή με κριτήρια και δείκτες που θα καθορίζουν οι χορηγοί, οι πελάτες και η κυβέρνηση. Και για να μην υπάρχουν αυταπάτες, όσοι δεν κριθούν «ικανοί» χάνουν την οργανική τους θέση αλλά και αυτοί που θα κριθούν «πειθήνιοι και ικανοί» τίθονται στη διάθεση της περιφέρειας μετά από δυο αξιολογικές κρίσεις!!! Στην ουσία προαναγγέλλεται και με αυτό τον τρόπο η απόφαση της κυβέρνησης για κατάργηση των οργανικών θέσεων.

Στην ουσία όλες αυτές οι αντιδραστικές και αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις, όλη η λογική του σχολείου της διαφοροποίησης και πολλών ταχυτήτων δεν αποσκοπεί πουθενά αλλού από την κατηγοριοποίηση των μαθητών από μικρή ηλικία ώστε η μαζική εκπαίδευση για όλα τα παιδιά να γίνει επιλεγμένη εκπαίδευση για λίγους και εκλεκτούς, ενώ για τη συντριπτική πλειοψηφία του φτηνό, ευέλικτο σχολείο της ημιμάθειας να γίνει η υπαρκτή πραγματικότητα.

Για μας  το ενιαίο 12χρονο, δημόσιο, δωρεάν σχολείο, η δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή για όλα τα παιδιά χωρίς ταξικούς, αξιολογικούς φραγμούς, χωρίς κάθετες ή οριζόντιες διαφοροποιήσεις είναι το μόνο σχολείο που εξασφαλίζει τις πραγματικές μαθησιακές, κοινωνικές ανάγκες των παιδιών μας.

Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση και ανακοίνωση του Συντονισμού Πρωτοβάθμιων Σωματείων Λέσβου

ΖΗΤΩ Η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΥ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΛΕΣΒΟΥ 

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 

ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΛΥΚΕΙΑ 

                               ΚΥΡΙΑΚΗ 1Η ΜΑΗ  10:30 π.μ.
Εργαζόμενοι-ες

Η φετινή πρωτομαγιά συμπίπτει με τον ένα χρόνο που η Κυβέρνηση οδήγησε την χώρα και τους εργαζόμενους στην νέα βαρβαρότητα του ΔΝΤ και της Ε.Ε. Η κυβέρνηση με την ανοιχτή στήριξη του ΛΑΟΣ και την ουσιαστική στήριξη της ΝΔ, έχει εξαπολύσει μια άνευ προηγουμένου επίθεση σε βάρος των δικαιωμάτων μας με στόχο το φόρτωμα των βαρών της κρίσης στις πλάτες των εργαζομένων λαϊκών μαζών. Νέες μειώσεις μισθών και ουσιαστική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, νέο επαχθές ασφαλιστικό, κατάργηση των κοινωνικών παροχών και των επιδομάτων ανεργίας! Η σχέση μισθών-κερδών ανατρέπεται ραγδαία μέρα με την μέρα υπέρ των κερδών, με την άμεση μείωση μισθών και συντάξεων, την κατάργηση των ΣΣΕ και την κυριαρχία ελαστικών και ευέλικτων μορφών εργασίας. Χιλιάδες εργαζόμενοι ζουν τον εφιάλτη της ανεργίας και των απολύσεων. Στο μαύρο αυτό φόντο έρχονται να προστεθούν και οι νέοι δυσβάσταχτοι φόροι για τον λαό η αύξηση του ΦΠΑ στον ψηλό συντελεστή, η αύξηση των τελών κυκλοφορίας κλπ, το κλείσιμο εκατοντάδων σχολείων, πανεπιστημίων και νοσοκομείων, το μαζικό ξεπούλημα κάθε δημόσια περιουσίας, από την ενέργεια ως τα νερά και από λιμάνια και τα αεροδρόμια έως τα νησιά και τα δάση.

Αγωνιστική ταξική ενότητα ενάντια σε κυβέρνηση – ΕΕ – ΔΝΤ

Εργαζόμενοι-ες

Η επίθεση που δεχόμαστε είναι ιστορικής σημασίας. Καταργούνται δικαιώματα δεκαετιών, επιστρέφουμε στον εργασιακό μεσαίωνα, φτιάχνουν έναν απάνθρωπο κόσμο για τα παιδιά μας. Απαιτείται ενωμένος, παλλαϊκός αγώνας διαρκείας, με απεργίες και διαδηλώσεις για να ανατρέψουμε αυτή την πολιτική, και την κυβέρνηση που την εφαρμόζει για να μην μας στείλουν 200 χρόνια πίσω. Στις συνθήκες αυτές, οι ηγεσίες των ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ με διαφορετικό τρόπο, όχι μόνο δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στοιχειωδώς στις απαιτήσεις της περιόδου, αλλά έγινε εμφανέστερο σε ευρύτερες μάζες εργαζομένων, η υποταγή της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας και η υπονόμευση των αγώνων, πράγμα που τους φέρνει σε σύγκρουση με τις ανάγκες της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση δεν μας μένει άλλος δρόμος από το να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να οικοδομήσουμε μέσα στα σωματεία μας την αγωνιστική ταξική ενότητα των εργαζομένων. Με αγώνες στα χέρια των ίδιων των εργαζόμενων,. Για να πάρουμε πίσω ότι μας πήραν και να διεκδικήσουμε τον πλούτο που παράγουμε. Για μια κοινωνία με τους εργαζόμενους στο τιμόνι. Να ενισχύουμε την ενότητα και την αλληλεγγύη μας για:


• Να μην πληρώσουμε την κρίση και το χρέος τους.

• Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις τώρα. Μείωση των ωρών εργασίας και των χρόνων δουλειάς. Απαγόρευση των απολύσεων. Διαγραφή των χρεών των άνεργων και των φτωχών από τις τράπεζες.

• Αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου και μείωση της λαϊκής φορολογίας, ειδικά των έμμεσων φόρων, με κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη πλατιάς κατανάλωσης.

• Δωρεάν δημόσια παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες, κοινωνικές υπηρεσίες.

Ο συντονισμός πρωτοβάθμιων σωματείων προτείνει σε όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία σε όλους τους αγωνιζομένους κλάδους σε όλο το εργατικό ταξικό κίνημα να κλιμακωθούν οι αγώνες με απεργίες διαδηλώσεις συλλαλητήρια με πρώτο σταθμό μετά την πρωτομαγιά την 11η Μάη με μεγάλο πανεργατικό πανκοινωνικό συλλαλητήριο και εν συνεχεία με κλιμάκωση της δράσης με απεργίες και αγώνες διάρκειας στον δρόμο για την πανεργατική απεργία της 11ης Μάη.

- ΚΑΤΩ ΤΟ ΜΗΜΟΝΙΟ, ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΓΙΑ ΤΟ ΕΥΡΩ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.

- ΑΥΞΗΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΤΩΡΑ. «ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ» ΣΤΑ ΣΕΝΤΟΥΚΙΑ ΤΗΣ ΕΛΒΕΤΙΑΣ!

- ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ!

εκδήλωση για την εκπαίδευση