Αναζητώντας κορόιδα για συναίνεση και υποταγή

Σχετικά με την πρόσκληση του Υπουργείου Παιδείας στους Συλλόγους Διδασκόντων και τους εκπαιδευτικούς να συμμετάσχουν στον προσχηματικό «διάλογο» για την παιδεία




















Λες και δεν είναι γνωστά τα εκρηκτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει το δημόσιο σχολείο, λες και δεν έχουν τεθεί κατ’ επανάληψη από τα σωματεία των εκπαιδευτικών στις εκάστοτε ηγεσίες του υπουργείου παιδείας προτάσεις για τη βελτίωση των εκπαιδευτικών θεμάτων, λες και δε γίνονται διαρκώς κινητοποιήσεις απαιτώντας λύσεις για τα ζητήματα που ταλανίζουν τη λειτουργία των σχολείων, ο υπουργός ζητά σήμερα από τους εκπαιδευτικούς, τους συλλόγους διδασκόντων, τους γονείς και τους μαθητές να πάρουν μέρος στον «εθνικό διάλογο» για την παιδεία, διοργανώνοντας εκδηλώσεις και καταθέτοντας προτάσεις. Από κάθε σύλλογο ένας εκπαιδευτικός θα αναλάβει εθελοντικά να αναρτά στην ιστοσελίδα του διαλόγου τις προτάσεις του συλλόγου εκπαιδευτικών, των γονιών και των 15μελών των μαθητικών συμβουλίων. Προτείνει μάλιστα και θεματολογία όπως:

Τα προβλήματα υλικοτεχνικής υποδομής και στελέχωσης των σχολείων!

Τι ακριβώς θέλει ο κ. Φίλης να προτείνουν οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και οι μαθητές όταν από την αρχή της σχολικής χρονιάς από κοινού διεκδικούν μόνιμους και μαζικούς διορισμούς στα σχολεία των 25.000 κενών; Τι να εισηγηθούν όταν ακόμη και σήμερα υπάρχουν 3.000 κενά που δεν προβλέπεται να καλυφθούν; Πριν 5 ημέρες ο ίδιος ο υπουργός παραδέχθηκε στις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες ΟΛΜΕ-ΔΟΕ ότι οι θεσμοί δεν έχουν εγκρίνει τις 20.000 προσλήψεις που η κυβέρνηση υπόσχεται ότι θα υλοποιήσει. Με δεδομένο ότι η χρηματοδότηση των σχολικών μονάδων έχει μειωθεί πάνω από 60% τα τελευταία 6 μνημονιακά χρόνια, μήπως το υπουργείο περιμένει από τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς να βρουν σπόνσορες που θα αναλάβουν τα έξοδα λειτουργίας, καταργώντας το δημόσιο χαρακτήρα του σχολείου;

Η ενισχυτική διδασκαλία και η Πρόσθετη Διδακτική Στήριξη

Στην ίδια συνάντηση όταν τέθηκε επιτακτικά το ζήτημα της Ενισχυτικής και της Π.Δ.Σ. από τους εκπαιδευτικούς, η απάντηση ήταν ότι η έναρξη της Πρόσθετης Διδακτικής Στήριξης δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί λόγω έλλειψης χρηματικών πόρων και για την Eνισχυτική Διδασκαλία ότι θα ξεκινήσει σε 1-2 εβδομάδες (για ένα δηλαδή περίπου μήνα πριν τις εξετάσεις), ενώ πάγιο αίτημα των εκπαιδευτικών είναι τα μαθήματα αυτά να πραγματοποιούνται από την αρχή της σχολικής χρονιάς.

 Ειδική αγωγή

Ο κ. Φίλης περιμένει δήθεν από την εκπαιδευτική κοινότητα προτάσεις για τον πιο ευαίσθητο τομέα της εκπαίδευσης, τη στιγμή που έχουν να πραγματοποιηθούν προσλήψεις μόνιμου προσωπικού πολλά χρόνια, φτάνοντας την αναλογία αναπληρωτών-μονίμων στο 245% υπέρ των πρώτων! Στη συνάντηση με τις ομοσπονδίες καθηγητών και δασκάλων παρουσιάστηκαν στον υπουργό επιστημονικά και εκπαιδευτικά επιχειρήματα, προκειμένου να αποσύρει την τροπολογία για την ειδική αγωγή και τα τμήματα ένταξης και να συζητηθεί το θέμα πρώτα με τους αρμόδιους φορείς. Η απάντηση ήταν αρνητική και μέσα σε τέσσερις ημέρες ψηφίστηκε στη Βουλή.

 Τα ωρολόγια και αναλυτικά προγράμματα

Έχει μάλλον επιλεκτική μνήμη η ηγεσία του υπουργείου! Ξεχνά ότι υπάρχουν σχολεία που εξαιτίας των κενών γίνεται περικοπή ωρών στα ωρολόγια προγράμματα, προκειμένου να κάνουν όλοι οι μαθητές λίγες ώρες μάθημα; Ξεχνά ότι φτάσαμε στο σημείο να διδάσκεται το ίδιο μάθημα στο ίδιο τμήμα από διαφορετικούς δασκάλους ή καθηγητές;

Μάλιστα μετά και τις συκοφαντικές δηλώσεις του υπουργού στην επιτροπή μορφωτικών υποθέσεων της Βουλής περί δήθεν πλασματικών κενών, (λόγω των 13.500 ωρών γραμματειακής υποστήριξης, δηλ. του 0,48% των συνολικών ωρών διδασκαλίας), ανατέθηκε στους σχολικούς συμβούλους η εκ νέου εξέταση των εγκεκριμένων ωρολόγιων προγραμμάτων, μήπως ξετρυπώσουν καμία ωρίτσα και μετακινήσουν πάλι εκπαιδευτικούς, μετατρέποντας το εργασιακό καθεστώς ακόμα περισσότερων σε «λάστιχο» για να καλύψουν τα κενά της πολιτικής τους.

Με αυτόν τον τρόπο, καταστρατηγώντας τα ωρολόγια προγράμματα και κάθε παιδαγωγική αρχή, για ακόμη μία φορά εκπαιδευτικοί και μαθητές αντιμετωπίζονται ως αριθμοί που πρέπει να χωρέσουν στα αυστηρά καλούπια της υποχρηματοδότησης και της εγκατάλειψης του δημόσιου σχολείου.

Ταυτόχρονα, δεν μπορεί να γίνει «διάλογος» με την κυβέρνηση και τους υπουργούς της σε μια περίοδο που συζητά με τους «θεσμούς» την ισοπέδωση της κοινωνικής ασφάλισης, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, την ένταση της φορολεηλασίας, την κατεδάφιση της υγείας και του πολιτισμού, τον αντιαπεργιακό νόμο, την μείωση μισθών και συντάξεων, την επέκταση του εργασιακού μεσαίωνα…..

Στη φιέστα που διοργανώνουν δε θα βρουν υποστηρικτές. Θα μας βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους, να διεκδικούμε και να υπερασπιζόμαστε ένα δημόσιο δωρεάν δημοκρατικό σχολείο που χωρά όλα τα παιδιά και τις ανάγκες τους!

Καλούμε τους Συλλόγους Διδασκόντων να γυρίσουν την πλάτη τους στην προσχηματική διαδικασία «διαλόγου».

Κανένας Σύλλογος Διδασκόντων, κανείς εκπαιδευτικός να μην νομιμοποιήσει με τη συμμετοχή του το μονόλογο κυβέρνησης – δανειστών-ΕΕ, ΔΝΤ, ΟΟΣΑ.

Καλούμε τους Συλλόγους Εκπαιδευτικών ΠΕ και τη ΔΟΕ να πάρουν αντίστοιχες αποφάσεις ΔΟΕ ΚΑΙ ΟΛΜΕ ΝΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΙΚΟ «ΔΙΑΛΟΓΟ».


                                                      ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ ΠΕ

Προς αποφυγή πιθανών παρεξηγήσεων

Η ριζοσπαστική ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ εκπαιδευτικών Λέσβου αποτελεί μέλος του ευρύτερου δικτύου Παρεμβάσεων- Κινήσεων- Συσπειρώσεων Εκ/κών Α/θμιας που συγκροτούνται και λειτουργούν σε επίπεδο συλλόγων με πλήρη αυτοτέλεια και ελευθερία δράσης, σε αντιπαράθεση με τον κατεστημένο κρατικό - κυβερνητικό - κομματικό συνδικαλισμό.

 Ως πολιτικο-συνδικαλιστική παράταξη δημιουργήθηκε από τη βάση των εκπαιδευτικών της τάξης πριν είκοσι χρόνια και δεν  έχει αφετηρία από κανένα κόμμα  αλλά ούτε και αναφορά σε οποιαδήποτε κομματική ιεραρχία και μηχανισμό.

Συνεπώς, η ριζοσπαστική ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ δεν θα μπορούσε σε καμιά περίπτωση να ζητήσει από τους εκπαιδευτικούς να υπερψηφίσουν οποιονδήποτε κομματικό υποψήφιο ή συνδυασμό τόσο στις Δημοτικές όσο και στις Περιφερειακές εκλογές αφού αυτή ακριβώς την οπαδική, στενά κομματική και  «από τα πάνω» νοοτροπία προσπαθεί να  ανατρέψει.

Η εκπροσώπηση των Παρεμβάσεων- Κινήσεων- Συσπειρώσεων στη Διδασκαλική Ομοσπονδία με δύο έδρες κατακτήθηκε από τον αδιάκοπο αγώνα των χιλιάδων εκπαιδευτικών που τόσα χρόνια δίνουν τις καθημερινές μάχες για τα προβλήματα της Δημόσιας Εκπαίδευσης, ενάντια στην αντιεκπαιδευτική - αντιλαϊκή πολιτική, για το καθολικό δικαίωμα στη μόρφωση και την εργασία.

Η παράταξη του ΣΥΡΙΖΑ (Εκπαιδευτικοί Ριζοσπαστικής Αριστεράς – Ε.Ρ.Α.) άρτι εμφανισθείσα και στη Λέσβο, αντιγράφοντας  με μεγάλη επιτυχία τις μεθόδους των κομματικών- συνδικαλιστικών παρατάξεων υποδεικνύει  στους συναδέλφους την ψήφο εκείνη που θα καταστήσει τους συνδικαλιστές της, άξιους παράγοντες του μελλοντικού κυβερνητικού συνδικαλισμού. Το δε επιχείρημα πως στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ συμμετέχουν «φίλοι και αγωνιστές εκπαιδευτικοί» που «ανεπιφύλακτα» καλούνται οι συνάδελφοί μας να υποστηρίξουν, πέρα από το γεγονός της υποτίμησης των συναδέλφων, αναιρεί την  κριτική συμμετοχή, την ουσιαστική πάλη  και την ισότιμη συνδιαμόρφωση της πολιτικής απάντησης ενάντια στα Μνημόνια και την Ευρωπαϊκή Ένωση που πρέπει να δοθεί από τη βάση του κλάδου.

Θεωρούμε τους συναδέλφους/ισσες ικανούς να κρίνουν και να επιλέξουν μόνοι τους τη στάση τους στις Δημοτικές και Περιφερειακές εκλογές. Γνωρίζουμε καλά πως η αντίληψη της αντιπροσώπευσης αποδυναμώνει την ενεργητική συμμετοχή και παραδίδει τη δύναμη του λαού βορά στις κομματικές ιεραρχίες. Τη λύση θα τη δώσει ο αδιάκοπος αγώνας του λαού μας κι όχι οι εκλογές.

Βέβαια δεν αδιαφορούμε για αυτές. Ένα δείγμα της δική μας αντίληψης για τις εκλογές και τον τρόπο παρέμβασής μας σ’ αυτές εκφράζεται με τη συλλογική δουλειά των Συλλόγων Περικλής, Αμαρουσίου και Αριστοτέλης στο βίντεο που ακολουθεί.

(κάντε κλικ στον σύνδεσμο)

http://www.youtube.com/watch?v=EOhBFBW9ImM

ΟΠΩΣ ΝΥΧΤΑ ΕΙΣΕΒΑΛΑΝ ΣΤΗΝ ΕΡΤ, ΝΥΧΤΑ ΘΑ ΦΥΓΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΞΕΣΗΚΩΜΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!

Πέμπτη 7/11/2013

Η κυβέρνηση στις 4.15 το ξημέρωμα της Πέμπτης 7/11, εισέβαλε με τα ΜΑΤ στην αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ που οι απολυμένοι λειτουργούσαν εδώ και 5 μήνες. Δέκα μέρες πριν την ιστορική επέτειο του Πολυτεχνείου, με τον ίδιο τρόπο που η χούντα εισέβαλε στο Πολυτεχνείο, η συγκυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ διέταξε τις δυνάμεις καταστολής, τα ΜΑΤ, για να αντιμετωπίσει τον εσωτερικό εχθρό, τους εργαζόμενους, τους ανέργους που αντιστέκονται, αγωνίζονται, παλεύουν.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι «η πυγμή» που δείχνει η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου είναι πυγμή τρόμου. Με την τρόικα να σουλατσάρει στα υπουργεία, με τα νέα μέτρα να βρίσκονται προ των θυρών, με την κρίση να βαθαίνει, η κυβέρνηση επιλέγει να επιβάλλει δια του τρόμου, την πολιτική της. Μόνο που γνωρίζει καλά ότι συσσωρεύεται εκρηκτικό υλικό μεγατόνων!

Η αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ λειτουργεί σχεδόν 5 μήνες από τους απολυμένους εργαζόμενους που δεν εγκατέλειψαν και δεν υποτάχτηκαν. Απόδειξη ελεύθερης τηλεόρασης/ραδιοφωνίας που έφερε τη φωνή των αγωνιζόμενων στα ΜΜΕ, που έσπασε την ομερτά που τα ιδιωτικά κανάλια έχουν κηρύξει απέναντι σε κάθε εργατικό δικαίωμα, αγώνα, διεκδίκηση. Ελεύθερη τηλεόραση/ραδιοφωνία που άνοιξε τις οθόνες στην κοινωνική καταστροφή των μνημονίων και της αδηφάγας κερδοφορίας, που μίλησε για ότι αποκρύβεται, που ανέδειξε ότι συκοφαντείται από τους καλοπληρωμένους κονδυλοφόρους.

Με την αυτοδιαχειριζόμενη ΕΡΤ των εργαζομένων και όχι η κρατική ΕΡΤ των κυβερνήσεων και της λαμογιάς, της διαπλοκής και του ασφυκτικού εναγκαλισμού με την πολιτική και οικονομική εξουσία, είμαστε αλληλέγγυοι.

Τις επόμενες ώρες επίσης, θα βγουν πολλά ψηφίσματα. Θα χυθεί πολύ μελάνι. Η ΓΣΕΕ, η ΑΔΕΔΥ, η ΔΟΕ… θα καταγγείλουν την επέμβαση. Ακόμα και οι κυβερνητικές παρατάξεις ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ, ίσως βγάλουν ανακοινώσεις. Έτσι λειτουργούν πλέον. Καταγγέλλουν την πολιτική, την οποία αμέσως μετά υπηρετούν με ευλάβεια! Τούτη την εποχή το χαρτί και το μελάνι δεν κοστίζει στους κολαούζους της εξουσίας. Ίσως κάνουν και δηλώσεις… στην κρατική τηλεόραση που έφτιαξε η κυβέρνησή τους! …αλλά πέραν τούτου ουδέν!

Την πραγματική συμπαράσταση θα τη δώσει τις επόμενες ώρες, ο λαός, οι άνεργοι, οι εργαζόμενοι, που θα βρεθούμε εκεί, ανταποκρινόμενοι στο κάλεσμα των εργαζομένων που δεν ξεπουλήθηκαν στο γιουσουρούμ! Θα τη δώσει ο λαός όταν πάρει την υπόθεση στα χέρια του κι επιδιώξει να ανατρέψει αυτή την πολιτική και αυτούς που την εκπροσωπούν!

ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ‘73

Συκοφαντεί το ΠΑΜΕ

Δήλωση των εκπροσώπων
των Παρεμβάσεων – Κινήσεων – Συσπειρώσεων στο Δ.Σ της ΔΟΕ
Θανάση Αγαπητού 6975308409
Γιάννη Νικολάρα 6974750410
paremvasisdoe@gmail.com,   www.paremvasis.gr                                        Τετάρτη 23-10-2013

Όταν το ΠΑΜΕ ξεπερνά τα όρια της συνδικαλιστικής αντιπαράθεσης και καταφεύγει στα ψέματα, στη συκοφάντηση και στη στοχοποίηση του «μοναδικού εχθρού» που είναι οι Παρεμβάσεις –Κινήσεις- Συσπειρώσεις.

Συνάδελφισσες/οι,  όλο το προηγούμενο διάστημα η ηγεσία του ΠΑΜΕ στην εκπαίδευση μαζί με τα «νεκροταφεία των ελεφάντων» στην ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ αμφισβήτησαν και υπονόμευσαν  τη δυνατότητα του κινήματος να συγκρουστεί μαζικά και να αμφισβητήσει την αντιλαϊκή πολιτική της συγκυβέρνησης-Ε.Ε.-ΔΝΤ, που με ιδιαίτερο βίαιο τρόπο εξελισσόταν σ’ όλο το δημόσιο τομέα και στην εκπαίδευση. Έγιναν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες του ΠΑΜΕ μέρος του μηχανισμού του συστήματος που χτύπησε στη γένεση του τον ηρωικό αγώνα των καθηγητών, αποτρέποντας από την πρώτη στιγμή την ανεξέλεγκτη δυναμική και τον ανατρεπτικό πολιτικό ρόλο  που θα μπορούσε να έχει ένα ενιαίο-ενωτικό και μαχητικό απεργιακό μέτωπο όλου του εργαζόμενου κόσμου.

Στις συνελεύσεις, στις άλλες διαδικασίες του κινήματος, αλλά κυρίως τις μέρες της απεργίας,  μιλώντας στο όνομα των απεργών αλλά δρώντας εναντίον τους, αμφισβήτησαν ανοιχτά και προκλητικά τον ίδιο τον απεργιακό αγώνα και καλλιέργησαν με απίθανο πάθος τη λογική της ήττας και των αδιέξοδων αγώνων. Ακόμα και όταν υπήρχαν συγκεκριμένες αποφάσεις από πολύ μαζικές Γ.Σ. πρότειναν και στήριζαν μαζί με τις συνδικαλιστικές δυνάμεις της συγκυβέρνησης την ίδια μορφή αγώνα  που συγκέντρωνε ελάχιστες ψήφους από το σώμα των καθηγητών, όμως παρ’ όλα αυτά επέμεναν προκλητικά στη λανθασμένη και απαξιωμένη αυτή γραμμή.

Τα γεγονότα της προηγούμενης περιόδου και η αδικαιολόγητη πλήρη ταύτιση τους με τον υποταγμένο συνδικαλισμό των επίσημων ηγεσιών ήταν επόμενο να δημιουργεί σοβαρά προβλήματα και ερωτήματα στο εσωτερικό των αγωνιστών της βάσης του ΠΑΜΕ, που αναζητά και προβληματίζεται. Αυτόν τον κίνδυνο η ηγεσία του ΠΑΜΕ προσπάθησε για μια ακόμη φορά να αποτρέψει λέγοντας ψέματα και καταγγέλλοντας τις Παρεμβάσεις στη ΔΟΕ πως δεν ψήφισαν την 24ωρη που αποφάσισε η ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 6 του Νοέμβρη.

Ποια είναι η αλήθεια: Στη συνεδρίαση του Δ.Σ. που έγινε στις 15 και 16/10 (δηλαδή πριν την απόφαση για απεργιακή κινητοποίηση από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) συζητήθηκε το θέμα "παραπέρα πορεία του κλάδου -προτάσεις -πρόγραμμα δράσης της ΔΟΕ". Στη συνεδρίαση κάθε παράταξη κατέθεσε τη συνολική της πρόταση, τόσο όσο αφορά το περιεχόμενο όσο και τη μορφή. Στη συνέχεια η απόφαση διαμορφώθηκε και ψηφίστηκε ΜΟΝΟ από τις παρατάξεις της συγκυβέρνησης ΔΑΚΕ-ΠΑΣΚ/ΔΗΣΥ, που περιελάμβανε και την ΠΡΟΤΑΣΗ προς την ΑΔΕΔΥ για απεργιακή κινητοποίηση στις 6/11. Το ΠΑΜΕ που μας καταγγέλλει πως εμείς δεν ψηφίσαμε την απεργία ψήφισε κι αυτό την δικιά του πρόταση. Το ίδιο έκανε η ΕΡΑ.

Εμείς συζητώντας το πρόγραμμα δράσης της ομοσπονδίας κι όχι μια απεργία μόνο, καταθέσαμε τη συνολική μας πρόταση για τους αγώνες της περιόδου. Με ανατρεπτικό περιεχόμενο και συνδέοντας τα εκπαιδευτικά αιτήματα με την ανάγκη ανάσχεσης και ρήξης με την πολιτική του κεφαλαίου, τονίσαμε και προτείναμε την ταξική ανασυγκρότηση του κινήματος που με πυρήνα τη μαζική δημοκρατία των αγωνιζόμενων, θα παλέψει για να ανατρέψει τη γραμμή της ήττας και με τη λογική του παρατεταμένου διακλαδικού απεργιακού αγώνα θα διεκδικήσει τη νίκη και το δίκιο του κόσμου της εργασίας.

Αυτή την πρόταση ψηφίσαμε και αυτή στηρίζουμε στις διαδικασίες του κινήματος ως αναγκαία και ικανή να κλονίσει τη συγκυβέρνηση και να ανατρέψει την επίθεση. Ταυτόχρονα δηλώσαμε πως εμείς και τώρα και πάντα ήμασταν και θα είμαστε στην πρώτη γραμμή των απεργιακών αγώνων. Το ίδιο έκανε και το ΠΑΜΕ ψηφίζοντας τη δικιά του πρόταση. Όλα τα άλλα που λέει είναι ψέματα και πρέπει η ηγεσία του να λογοδοτήσει γι’ αυτή την αναξιοπρεπή και αντιαριστερή τακτική.

Ορισμένα ερωτήματα προς την ηγεσία του ΠΑΜΕ:

Εκτιμούν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ πως μπορεί να ηττηθεί η βάρβαρη πολιτική συγκυβέρνησης Ε.Ε. –κεφαλαίου με το απεργιακό ημερολόγιο των γνωστών 24ωρων απεργιών που κηρύττουν όλο και πιο αραιά ξυπνώντας από τον βαθύ ύπνο της συναίνεσης των προνομίων και της υποταγής, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ;

Πιστεύει η συνδικαλιστική ηγεσία του ΠΑΜΕ πως μπορεί να υπάρξουν νικηφόροι μαζικοί αγώνες όταν χαμηλώνουμε τους στόχους και το περιεχόμενο; Αυτό δε δηλώνει η απεργιακή πρόταση-κάλεσμα που κατέθεσαν σ’ όλο το κίνημα αρχές του Οκτώβρη, που δεν υπάρχει ούτε λέξη ούτε μία αναφορά στο κεφάλαιο, στην κυβέρνηση, στην Ε.Ε., τα μνημόνια, το χρέος, τα δάνεια το ευρώ. Είναι απαγορευμένες λέξεις ή τώρα αυτή είναι η «σωστή γραμμή» που  μπορεί πιο εύκολα να στηριχθεί και από τις μνημονιακές συνδικαλιστικές  δυνάμεις; Αυτό το πολιτικό περιεχόμενο μπορεί να απαντήσει στο βάθος και στην ένταση της επίθεσης που δέχεται σήμερα ο κόσμος της εργασίας;

Είναι η αναγκαία μορφή και κλιμάκωση της πάλης, να προτείνεις εδώ και δύο μήνες σκληρής αντιπαράθεσης, μία 24ωρη «καλά προετοιμασμένη» απεργία αρχές Οκτώβρη, να την κηρύττεις στη συνέχεια 23 Οκτώβρη και να τη ..μεταθέτεις στη συνέχεια για τις 6 Νοέμβρη, επειδή τότε θέλει η συνδικαλιστική αριστοκρατία;

Είναι το ίδιο να παίρνονται αποφάσεις για απεργιακούς αγώνες από μαζικότατες Γ.Σ. όπως έγινε από το Μάη μέχρι το Σεπτέμβρη στους καθηγητές και παρόλα αυτά  να βγαίνουν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ και να υπονομεύουν -καταγγέλλουν αυτές τις διαδικασίες και να  μη λες κουβέντα  τώρα για τις απεργιακές αποφάσεις που είναι αποτέλεσμα κομματικών-παραταξιακών γραφείων, συμβιβασμών με τους «νεκροθάφτες του κινήματος» ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και στην καλύτερη περίπτωση αποφάσεων Δ.Σ;

Είναι σίγουρη η συνδικαλιστική ηγεσία του ΠΑΜΕ πως οι αγώνες διαρκείας οδηγούν στον εκφυλισμό κι όχι οι αγώνες διαμαρτυρίας που γίνονται για συμβολικούς και μόνο λόγους, χωρίς καμιά προοπτική νίκης; Μπορεί τον εργαζόμενο του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα να συγκινήσει και να κινητοποιήσει σήμερα, η προηγούμενη παράδοση του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος της μιας 24ωρης ανά δίμηνο ή τρίμηνο για λόγους πολιτικού συμβολισμού και συνδικαλιστικής νομιμοποίησης; Βοηθά τον αγώνα των εργατών και των κλάδων που βίαια τώρα πλήττονται η αποκλιμάκωση των απεργιακών κινητοποιήσεων κι όχι η ένταση και η κορύφωση τους;

Είναι φυγή στις κοινοβουλευτικές και κυβερνητικές λύσεις η πρόταση και η στάση των Παρεμβάσεων-Κινήσεων-Συσπειρώσεων για ένταση των αγώνων και στήριξη με κάθε τρόπο των κι νηματικών-απεργιακών  διαδικασιών κι όχι η γραμμή της ηγεσίας του ΠΑΜΕ που λέγοντας πως οι αγώνες δεν έχουν καμιά ελπίδα να ανατρέψουν την αντιλαϊκή πολιτική, σπέρνουν την απογοήτευση και στέλνουν μια ώρα νωρίτερα  τον κόσμο στην αγκαλιά της κάλπης και των κυβερνητικών αυταπατών;

Τέλος και θα επανέλθουμε αν χρειαστεί, είναι σωστό να αποκαλείς μια συνδικαλιστική συλλογικότητα που αυτοπροσδιορίζεται και το έχει αποδείξει μέχρι τώρα πως δεν έχει καμιά σχέση με τον κομματικό συνδικαλισμό, παράταξη συγκεκριμένου πολιτικού φορέα; Εμείς ποτέ μέχρι τώρα ακόμα και τις κυβερνητικές παρατάξεις δεν τις ταυτοποιούσαμε με τους κομματικούς φορείς τους. Το ίδιο κάναμε και με το ΠΑΜΕ που ποτέ δεν το αναφέραμε ως παράταξη συγκεκριμένου κόμματος. Το δικαίωμα να παλεύουμε για ένα συνδικαλισμό ταξικό, ανεξάρτητο, αυτόνομο που δεν εξυπηρετεί κομματικά παιχνίδια και συμφέροντα δεν διαπραγματευόμαστε. Αυτή τη μορφή του συνδικαλισμού θα συνεχίσουμε αταλάντευτα να υπερασπιζόμαστε όχι μόνο ως επιθυμητή  αλλά και ως αναγκαία σήμερα. Η ηγεσία του ΠΑΜΕ φαίνεται πως κολλά και αντιγράφει και σ’ αυτό το θέμα τη λασπολογία και τους κρυφούς πόθους των ηγεσιών της συνδικαλιστικής συγκυβέρνησης  (ΠΑΣΚ/ΔΗΣΥ-ΔΑΚΕ) που επίμονα στοχοποιούν με κάθε τρόπο τις Παρεμβάσεις και τα συνδικαλιστικά στελέχη της. Ο δρόμος αυτός της επίθεσης χωρίς όρους και όρια, με ψέματα και συκοφαντίες δεν οδηγεί πουθενά, δίνει άλλοθι και χείρα βοηθείας στις δυνάμεις της αντίδρασης και του κεφαλαίου. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβει η ηγεσία του ΠΑΜΕ τόσο καλύτερα για το κίνημα και για τους αγωνιστές που σ’ αυτό συσπειρώνονται και δίνουν καθημερινά τη μάχη στους χώρους δουλειάς και στην κοινωνία.

ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΙΣ 6 ΝΟΕΜΒΡΗ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ  ΜΑΧΗΤΙΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑΤΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ-ΡΗΞΗ-ΑΝΑΤΡΟΠΗ!!

Απάντηση στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ για το γκαιμπελικό δημοσίευμά της

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Η κρυφή γοητεία του νεοναζιστικού λόγου

και η υλοποίηση της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής

Με ένα δημοσίευμα που το ύφος του θα ζήλευε ο Κασιδιάρης και το στήσιμο του ο Γκέμπελς, η εφημερίδα Έθνος (Κυριακή, 9 Δεκρμβρίου 2012, «Απολυτήριο σε 8.500 δασκάλους με ψυχολογικά προβλήματα») επιδιώκει να προωθήσει τις απολύσεις και την αξιολόγηση στη δημόσια εκπαίδευση, να υποκινήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και να διοχετεύσει τον ηθικό πανικό στους κόλπους τής εκπαιδευτικής κοινότητας, συκοφαντώντας έναν από τους πιο ευαίσθητους κλάδους του δημοσίου, αυτόν των εκπαιδευτικών . Ο πυρήνας της λογικής του δημοσιεύματος κωδικοποιείται ως εξής: «αυτή τη στιγμή το 10% των εκπαιδευτικών είναι ψυχικά πάσχοντες, πράγμα το οποίο μπορεί να τους οδηγήσει στο να κάνουν κακό στα παιδιά μας. Πρέπει λοιπόν, να υπάρξει μια σκληρή αξιολόγηση που θα εντοπίσει και θα διώξει τους ψυχοπαθείς». Η συντάκτρια επικαλείται αγνώστου προελεύσεως και αμφιβόλου αξιοπιστίας στοιχεία και, παραβιάζοντας κάθε αρχής δημοσιογραφικής δεοντολογίας, συντάσσεται με τις απόψεις νεοφασιστικών φορέων για την αντιμετώπιση των κοινωνικά ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών.

Τι να πρωτοπεί κανείς για το δημοσίευμα;

Πρώτα απ’ όλα ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ψυχική ασθένεια είναι πλήρως στερεοτυπικός και αναπολεί την εξόντωση των ψυχικά σθενών που συντελούνταν στη χιτλερική Γερμανία: ο ψυχικά ασθενής δεν είναι ένας άνθρωπος που χρειάζεται υποστήριξη και μπορεί να εντάσσεται στην κοινωνία και την παραγωγή, αλλά ένα εν δυνάμει επικίνδυνο άτομο, πιθανός παιδόφιλος ή ακόμα και φονιάς… Αναφέρει ενδεικτικά το άρθρο: «Ο ένας στους δέκα εκπαιδευτικούς πάσχει από κάποιας μορφής ψυχική διαταραχή. Από απλή κατάθλιψη μέχρι και σοβαρά ψυχολογικά νοσήματα, που ενδεχομένως να τον οδηγήσουν με κατάλληλες συνθήκες, είτε σε βία μέσα στην τάξη, είτε στην τοξικομανία, είτε στον χώρο της παιδοφιλίας, της πορνογραφίας και της σεξουαλικής παρενόχλησης των ανυποψίαστων μαθητών». Υπάρχει μήπως εδώ κάποια ομοιότητα με το ναζιστικό λόγο για την ψυχική ασθένεια;

Από εκεί και πέρα σύμφωνα με τη λογική του δημοσιεύματος ο ασθενής είναι είτε τεμπέλης, είτε κάποιος «πονηρός» που αναζητεί τη θαλπωρή του δημοσίου: «Μέχρι στιγμής, αυτή η «κάστα ανθρώπων», που σημειωτέον, αν και γνωρίζει το πρόβλημά της αποδέχεται τον διορισμό, αντιμετωπίζεται από την πολιτεία σαν να μην υπάρχει». Ή λίγο πιο κάτω: «Οσοι από αυτούς (τους ψυχικά άρρωστους) «τσεκάρονται» εγκαίρως, τοποθετούνται κατευθείαν σε διοικητικές θέσεις στην εκπαίδευση και όχι σε σχολεία. Δεν είναι λίγοι, όμως, εκείνοι που ξεφεύγουν και διδάσκουν κανονικά». Είναι ολοφάνερη η αντιστροφή της πραγματικότητας και η διαγραφή μερικών κρίσιμων ερωτημάτων. Ο ψυχικά ασθενείς μόνο που δεν παρουσιάζεται ως ένα πανούργο άτομο που βρίσκει έναν τρόπο να λουφάρει… Παραβλέπονται οι δικές του ανάγκες για εργασία, κοινωνική αποδοχή κλπ. Για το δημοσίευμα ο ψυχικά ασθενής δεν έχει πρόβλημα, αλλά είναι ο ίδιος πρόβλημα.

Στο ίδιο πλαίσιο τονίζεται:  «Η οικονομική κρίση επιτείνει αυτήν την πίεση των εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα να πληθαίνουν τα περιστατικά που ο δάσκαλος βγάζει στην επιφάνεια... τις κρυφές του πλευρές!». Για τον συντάκτη του κειμένου είναι δεδομένο ότι στην εποχή της κρίσης και του ΔΝΤ δεν πρέπει να υπάρχει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και πρέπει να απεμπολούνται όλες οι αρχές του κοινωνικού κράτους και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Καταλήγει στον κοινωνικό δαρβινισμό που όποιος ανταπεξέρχεται με μεγαλύτερη δυσκολία , πρέπει να ωθηθεί εκτός κοινωνίας Φυσικά ξεχνάει να θέσει ένα βασικό ερώτημα, που δεν είναι άλλο από το τι θα συμβεί σε έναν άνθρωπο που είναι ψυχικά ευάλωτος αν χάσει τη δουλειά του σε μια χώρα με 30% ανεργία. Ουσιαστικά το κείμενο υιοθετεί μια λογική καιάδα, καθώς ο άνθρωπος που δεν έχει αυξημένους ρυθμούς παραγωγικότητας ή έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες πρέπει να καταδικαστεί στην εξαθλίωση

Όμως το κείμενο δεν σταματάει εδώ. Η έννοια της ψυχικής ασθένειας διευρύνεται τόσο πολύ ώστε να αγκαλιάζει ένα φάσμα συμπεριφορών, πλήρως απενεχοποιημένων σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες: «Δεκάδες καταγγελίες για καθηγητές αδιάφορους, περίεργους ή που χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας δέχεται και ο Συνήγορος του Πολίτη». Αυτός που χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας σχεδόν ταυτίζεται με τον «περίεργο» και τον «αδιάφορο». 

Φυσικά από ένα τέτοιο άρθρο δεν μπορεί να λείπει το γκαιμπελίστικο στήσιμο, η παραβίαση βασικών κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και υιοθέτηση βασικών αρχών της προπαγάνδας, που βασίζονται είτε στην αποσιώπηση είτε στη διαστρέβλωση στοιχείων. Τελείως αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά η συντάκτης εντάσσει στο άρθρο ποσοστά που αναφέρονται είτε στο σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης, είτε στις χαμηλές προσδοκίες και το στρες που μπορεί να έχει ένας εργαζόμενος ο οποίος συντρίβεται μισθολογικά και εργασιακά. Παραβλέπει το γεγονός ότι το εργασιακό στρες συναντάται πολύ συχνά στο σύνολο των επαγγελματικών χώρων, ως απόρροια των πολιτικών λιτότητας ή ελαστικοποίησης της εργασίας. Ειδικότερα,  το άγχος είναι το δεύτερο σε συχνότητα αναφερόμενο πρόβλημα υγείας και επηρεάζει το 28% των εργαζομένων στην Ευρώπη. Προφανώς , σύμφωνα με τη λογική της «δημοσιογράφου» οι 34 αυτόχειρες της France telecom ορθώς αυτοκτόνησαν και ήταν δικό τους πρόβλημα. Παραβλέπει μάλλον η ίδια ότι ο κλάδος που διεθνώς επιδεικνύει τα υψηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών είναι των δημοσιογράφων και ότι το ταμείο τους, ο ΕΔΟΕΑΠ, έχει από τα υψηλότερα ποσοστά συνταγογράφησης ψυχοφαρμάκων. Εντούτοις κανείς δε διανοήθηκε να υποστηρίξει ότι πρέπει να απολυθούν οι δημοσιογράφοι με ψυχικά προβλήματα, ούτε βέβαια κανένας άλλος εργαζόμενος με ψυχικά προβλήματα. Είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας, από τότε που σταμάτησαν οι λοβοτομές και οι συναφείς βάρβαρες πρακτικές, οι ψυχικά ασθενείς να εντάσσονται στην κοινωνία χωρίς διακρίσεις, αλλά φαίνεται ότι η ίδια αναπολεί την «ντροπή» της Λέρου.  

Ο γκαιμπελισμός δε σταματάει εδώ. Αναφέρει το άρθρο: «Εκπρόσωποι συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, στη διάρκεια του σχολικού έτους 2010-2011, προσέφυγαν στο ΣτΠ, καταγγέλλοντας ξυλοδαρμούς και ανάρμοστη, υβριστική συμπεριφορά εκ μέρους καθηγήτριας γυμνασίου και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη σχολική μονάδα, όπως και έγινε, ύστερα από διενέργεια ΕΔΕ». Κοινώς, αναφέρει ότι και με το υπάρχον νομικό πλαίσιο τέτοιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται! Παρόλα αυτά, το παράδειγμα δίνεται για να υποστηρίξει την «ανεπάρκεια» του συστήματος και την ανάγκη αξιολόγησης. Λες και μπορεί να υπάρξει κάποιο σύστημα που θα μαντεύει ποιος εκπαιδευτικός μπορεί να χάσει την ψυχραιμία του. Στο ίδιο πλαίσιο στο τέλος του άρθρου αναφέρονται «πέντε υποθέσει σοκ». Στην πρώτη λέγεται ότι «Οι γονείς κατήγγειλαν περιστατικά βίας και ξυλοδαρμού, έκθεση σε κίνδυνο με αποβολές από την αίθουσα χωρίς επίβλεψη, ψυχολογική βία και εκφοβισμό στα νήπια. Τελικά η νηπιαγωγός απομακρύνθηκε». Και πάλι η συντάκτης του κειμένου χρησιμοποιεί για την επίρρωση των ισχυρισμών της ένα παράδειγμα που καταλήγει στην απομάκρυνση του εκπαιδευτικού... Τελικά η απομάκρυνση ενός εκπαιδευτικού δεν είναι και τόσο σπάνια, όσο ισχυρίζεται.

Υπάρχει όμως και συνέχεια. Η συντάκτης παρουσιάζει μια σειρά από περιστατικά για να πείσει τους αναγνώστες για τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά τους. Κοινή συνισταμένη όλων, η τραγική κατάληξη. Και εδώ εμφανής είναι η προσπάθεια να προκληθεί φόβος, προκειμένου να αποδεχτεί η κοινή γνώμη την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική. Τι ξεχνάει να πει;  Ότι καμιά αξιολόγηση δε θα προβλέψει αν κάποιος σκοτώσει τη γυναίκα του, ή αν αποφασίσει να βλάψει τον εαυτό του διακόπτοντας τη φαρμακευτική του αγωγή ή κάνοντας χρήση ναρκωτικών. Αν μπορεί να το κάνει αυτό, μάλλον θα μιλάμε για μια ολοκληρωτικού τύπου διαδικασία, που θα μπορεί να στιγματίσει ανεξίτηλα ανθρώπους και να καταστρέψει ζωές και υπολήψεις. Παραγνωρίζει βέβαια εντελώς ότι αντίστοιχες καταστροφικές ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές καταγράφονται σε εργαζόμενους όλων των κλάδων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Φυσικά, από ένα τέτοιο άρθρο δεν θα μπορούσε να λείπει η παιδοφιλία και η σεξουαλική παρενόχληση. Η συντάκτης αναφέρεται στη δήθεν ατιμωρησία των παιδόφιλων και στο διεφθαρμένο καθεστώς που τους στηρίζει. Τι ξεχνάει; Ξεχνάει να πει ότι το εκπαιδευτικό κίνημα ποτέ δεν υπερασπίστηκε τέτοιες περιπτώσεις και ότι το υπάρχον πλαίσιο προβλέπει την αντιμετώπισή του. Και θα τολμήσουμε να πούμε και κόντρα στο ρεύμα, ότι ξεχνάει επίσης να πει ότι και η συκοφάντηση, ή η καταστροφή της ζωής και της υπόληψης ενός ανθρώπου είναι και αυτές μέσα στη ζωή. Κοινώς, ότι είναι μια κατάκτηση του πολιτισμού μας, το ότι για να είναι ένοχος κάποιος δεν φτάνει η καταγγελία, αλλά χρειάζεται κα η απόδειξη του εγκλήματος… Μία από τις κλασικές συμβουλές που δίνεται, άλλωστε, στα αγγλοσαξονικά παιδαγωγικά εγχειρίδια είναι ότι ο καθηγητής δεν πρέπει να αγγίζει τους μαθητές του, ιδίως του άλλου φύλου, στην πλάτη για να μην βρεθεί κατηγορούμενος για σεξουαλική παρενόχληση, πράγμα που δείχνει πόσο περίπλοκα είναι μερικά θέματα.

Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα άρθρο που προσπαθεί να διεγείρει τους φόβους των γονιών και να πατήσει πάνω στις διαδεδομένες προκαταλήψεις προκειμένου να υπερασπίσει την κυρίαρχη πολιτική. Επειδή κανείς δε θα ήθελε έναν ψυχοπαθή καθηγητή για τα παιδιά του, ειδικά αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε έναν παιδόφιλο ή γενικότερα να βλάψει τα παιδιά του, πρέπει να παρθούν μέτρα. Ως πανάκεια για όλα αυτά προτείνεται η αξιολόγηση που θα ξετρυπώσει τους πανούργους ψυχοπαθής και θα προστατεύσει τα παιδιά μας. Στο ίδιο πλαίσιο η πολιτική της Τρόικας που ζητάει απολύσεις και στη δημόσια εκπαίδευση, όχι μόνο εξωραΐζεται, αλλά λίγο πολύ παρουσιάζεται ως πολιτική κοινωνικά επιβεβλημένη που διορθώνει τις στρεβλώσεις των περασμένων δεκαετιών. Η συντάκτης του άρθρου είναι προφανέστατο  ότι εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία, σαν αυτή που εκτελεί η πλειοψηφία των ΜΜΕ την εποχή του Μνημονίου και ως εκ τούτου έχει αυξηθεί κατακόρυφα η αναξιοπιστία τους. Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το δημόσιο σχολείο, που δεν κινδυνεύει από τους εκπαιδευτικούς, αλλά από τις κάθε λογής τρόικες, σε συνεργασία με τα σωματεία του τύπου, απ’ τα οποία ζητάμε να καταδικάσουν και να απομονώσουν τέτοιες πρακτικές και να αγωνιστούμε μαζί για τη δημόσια παιδεία, τα εργασιακά δικαιώματα, την ανεξαρτησία της ενημέρωσης και την ίδια τη δημοκρατία.

ΑΘΗΝΑ, 11/12/2012

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ