Όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω…

Με ζήλο Ηρώδη και στοχοπροσήλωση το Υπουργείο κι οι διοίκηση της Π.Ε. και στη Λέσβο συνεχίζουν τις συγχωνεύσεις και τις καταργήσεις τμημάτων βάζοντας αυτή τη φορά στόχο τα Νηπιαγωγεία (Σκόπελος, Ερεσός). Με την πρώτη ευκαιρία καταργούν και συγχωνεύουν τμήματα αδιαφορώντας για τις παιδαγωγικές συνέπειες των αποφάσεών τους. Αδιαφορούν για τις ψυχολογικές και υγειονομικές συνέπειες του παστώματος -στην κυριολεξία- νηπίων σε αίθουσες που με βία μπορούν να χωρέσουν τα μισά παιδιά.

Την ίδια ώρα οι αξιολογητές αλωνίζουν στις πλατφόρμες και στα σχολεία αφού για το μόνο που νοιάζονται είναι να βγούνε τα πλάνα που επιβάλει ο Πιερακάκης και το επιτελείο του. Είδατε – ακούσατε κανέναν από δαύτους να ψελλίσει κάτι για την κατάσταση των σχολείων; Στόχος τους ΕΙΝΑΙ η διάλυση του Δημόσιου Σχολείου!

Δεν θα σταματήσουν αν δεν τους σταματήσουμε…

Πανεκπαιδευτικό μέτωπο τώρα!  Όλοι/ες στους δρόμους και τις κινητοποιήσεις! Πάρτε πίσω τις συγχωνεύσεις και τις καταργήσεις τμημάτων!

Όλοι και όλες στην ΑΠΕΡΓΙΑ στις 23 Οκτώβρη

Συνένοχοι Κυβέρνηση - Υπουργείο - Περιφερειακή - Διεύθυνση Π.Ε.

Λίγες μέρες μετά τις κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών και γονέων σε όλη τη χώρα, αλλά και στη Μυτιλήνη, για τις συγχωνεύσεις τμημάτων αποκαλύφθηκε η γενική γραμμή του υπουργείου για «εξοικονόμηση» προσωπικού στην εκπαίδευση καθώς με έγγραφο ζητείται η καταγραφή των ωρών και των εκπαιδευτικών που «εξοικονομήθηκαν». 

Την ώρα δηλαδή που η Περιφερειακή Διευθύντρια Βορείου Αιγαίου στις 11/9 άκουγε τις διαμαρτυρίες των συλλόγων γονέων και των σωματείων μας και υποσχόταν την «διαβίβαση των αιτημάτων» μας στο υπουργείο, έπρεπε να απαντήσει στο Υπουργείο αν τελικά «έπιασε» το πλάνο εξοικονόμησης προσωπικού και πόρων. Και για ακόμη μια φορά, ακούσαμε τις ευθύνες περιφέρονται από τις περιφερειακές διευθύνσεις, στις διευθύνσεις εκπαίδευσης, στο υπουργείο ή στους δήμους, ενώ την ίδια στιγμή παιδιά και γονείς  προσπαθούν να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, το να πηγαίνουν στο σχολείο της γειτονιάς τους, το να μη στοιβάζονται σε κοντέινερ ή σε μικροσκοπικές αίθουσες που δεν τηρείται η αναλογία 1,5 τ.μ./μαθητή, το να φοιτούν σε σχολεία με όλους τους απαραίτητους εκπαιδευτικούς (ειδικότητες, παράλληλες στηρίξεις, ΖΕΠ, τμήμα ένταξης).

Η κυβέρνηση ΝΔ φαίνεται πως προσπαθεί να εξοικονομήσει χρήματα κλείνοντας τμήματα σχολείων, παραβιάζοντας τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών, περικόπτοντας τις προσλήψεις εκπαιδευτικών, αλλά ταυτόχρονα σκορπά εκατομμύρια σε επιδοτήσεις στο κεφάλαιο, στα κανάλια, στην αγορά Νατοϊκού εξοπλισμού και στις στρατιωτικές ασκήσεις. Αντιμετωπίζει ουσιαστικά τα παιδιά, τους γονείς και τους εκπαιδευτικούς ως απλούς αριθμούς, υποβαθμίζοντας τις συνθήκες μάθησης για όλους τους μαθητές/τριες, αποστερώντας από τους μαθητές/τριες με αναπηρίες ή/και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και ειδικές μαθησιακές δυσκολίες την ισότιμη ένταξή και κοινωνικοποίηση τους στο σχολικό περιβάλλον και την απρόσκοπτη πρόσβαση τους στην γνώση.

Ως ριζοσπαστική ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ χαιρετίζουμε τη συμμετοχή εκπαιδευτικών και γονιών στην κινητοποίηση. Καταγγέλλουμε για ακόμη μια φορά την αντιμετώπιση από την κυβέρνηση και τη διοίκηση της εκπαίδευση ως μια «λογιστική» υπόθεση που παραβιάζει κάθε παιδαγωγικό και επιστημονικό δεδομένο για το πώς πρέπει να λειτουργούν τα σχολεία, καθώς και την καταστρατήγηση των αναγκών και των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και πάνω από όλα των παιδιών.

Καλούμε τη ΔΟΕ, το ΣΕΠΕ Λέσβου και τους Συλλόγους Γονέων να συνεχίσουν και να εντείνουν τους αγώνες για να πάρει πίσω η κυβέρνηση κι η διοίκηση τις συγχωνεύσεις και δηλώνουμε ρητά πως δε θα επιτρέψουμε να καταπατηθούν τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών/τριών μας, ούτε ο παιδαγωγικός μας ρόλος!

Ακυρώνουμε τις συγχωνεύσεις τμημάτων

Οργανώνουμε τον αγώνα για 15 παιδιά ανά τμήμα

Υπερασπίζουμε τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών/τριών

ΕΠΕΙΓΟΝ: ΛΟΥΚΕΤΟ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ-ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟΥΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ

Σε νέο κύκλο συγχωνεύσεων σχολείων προχωρά η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ακροδεξιών -τραπεζιτών με τις ευλογίες και τη συμφωνία ΕΕ-ΔΝΤ κεφαλαίου. Οι νέες συγχωνεύσεις έχουν ένα και μόνο στόχο:  Την κατάργηση δεκάδων χιλιάδων οργανικών θέσεων εργασίας και την παρεπόμενη απόλυση αντίστοιχου αριθμού εκπαιδευτικών μέσω της διαδικασίας λαιμητόμου της αξιολόγησης.

Προδιαγεγραμμένα τα βήματα για κλείσιμο σχολείων

Εδώ και μήνες, και μέσα στον ίδιο εφαρμοστικό νόμο του νέου μισθολόγιου φτώχειας περιλαμβανόταν η διάταξη με την οποία θα μπει λουκέτο στο 30% των μονάδων του δημοσίου συμπεριλαμβανόμενων και των σχολείων.  Ήδη δημοσιεύτηκε η πρώτη κοινή Υπουργική απόφαση (ΚΥΑ) με λίστα υπηρεσιών προς αξιολόγηση – κατάργηση και που δύναται να συμπληρώνεται συνεχώς όπως η ίδια προβλέπει! Στη λίστα συμπεριλαμβάνονται όλα τα Υπουργεία και οι υπηρεσίες τους εξ αρχής. Για να μην υπάρχει καμιά αμφιβολία για τους σκοπούς των ενεργειών που καλούνται οι διοικήσεις των υπουργείων να προχωρήσουν η ΚΥΑ βασίζεται στο άρθρο 35 του ν. 4024/2011 περί πλεονάζοντος προσωπικού και μεταφοράς του σε άλλο οργανισμό ή κατάργησης των οργανικών θέσεων. Εντυπωσιακή είναι και η ημερομηνία έκδοσης: 1/1/2012.
Σε αυτό το σχεδιασμό εντάσσεται και η εγκύκλιος 10112 /Δ4 του Υπουργείου παιδείας που καλεί έως 10/2/2012 τους Διευθυντές εκπαίδευσης και έως 2/3/2012 τις Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης να κάνουν νέες εισηγήσεις για συγχωνεύσεις σχολείων.

Δεν τηρούν ούτε τα προσχήματα!

Αν πέρσι ο πρώτος κύκλος συγχωνεύσεων προωθήθηκε επικοινωνιακά με τάχα παιδαγωγικά κριτήρια και δήθεν για το καλό των μαθητών ο φετινός πετά από πάνω του το μανδύα μιας οποιαδήποτε παιδαγωγικής λογικής. Τα κριτήρια συγχώνευσης είναι:
α) Η δυνατότητα ανάπτυξης αιθουσών (και όχι η ύπαρξή τους! - δηλαδή μιλά ανοιχτά για προκάτ που θα στοιβαχτούν μαθητές!)
β) Προβλέπονται συγχωνεύσεις ακόμα και για δυσπρόσιτες περιοχές (που δεν προβλεπόταν πέρσι) αρκεί να μην υπερβαίνει τη μισή ώρα ο χρόνος μετακίνησης των μαθητών! και μάλιστα χωρίς περιορισμό χιλιομέτρων. Ετοιμάζονται για να αδειάσουν πραγματικά κάθε οικισμό πλην των πόλεων από κάθε σχολική μονάδα.
γ) Ένωση συστεγαζόμενων χωρίς κανένα κριτήριο (και άσχετα από αριθμό μαθητών). Θέλουν να δημιουργήσουν σχολεία εκπαιδευτικά εργοστάσια σε μέγεθος και περιεχόμενο όπου οι εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί θα διαγκωνίζονται για τις λιγότερες θέσεις εργασίας ο ένας εναντίον του άλλου. Θα υλοποιηθεί και  με αυτό τον τρόπο η κατάργηση οργανικών θέσεων ( για κάθε υπουργείο η λαομίσητη κυβέρνηση αποφάσισε 30% λιγότερες οργανικές) και η  πρώτη φάση του περάσματος των σχολείων στους καλλικρατικούς δήμους, όχι μόνο με τη νεκρή τους μορφή ( κτήρια –κονδύλια από τον προϋπολογισμό) αλλά και με τη ζωντανή τους μορφή (εκπαιδευτικοί – μαθητές ). Το κράτος θα παραδώσει σχετικά σύντομα τα σχολεία στους  αντιλαϊκούς Δήμους- τοπικά κράτη με το λιγότερο δυνατό προσωπικό και τους χαμηλότερους μισθούς και θα απαλλαγεί από την πρόσληψη και την πληρωμή τους. Οι Δήμοι  με τη σειρά τους θα  ελαστικοποιήσουν  ακόμη περισσότερο την εργασία και θα την κάνουν  πιο φθηνή .  
Όλα αυτά σημαίνουν πως οι φετινές συγχωνεύσεις καταργήσεις θα είναι πολύ πιο εκτεταμένες από τις περσινές. Οι περσινές σήμαναν την απώλεια περίπου 10000-15000 χιλιάδων θέσεων στην εκπαίδευση γεγονός που μεταφράστηκε σε καθόλου διορισμούς παρά τις συνταξιοδοτήσεις και πρόσληψη ελάχιστων αναπληρωτών. Οι φετινές συγχωνεύσεις – καταργήσεις μπορούν να μεταφραστούν μόνο σε δεκάδες χιλιάδες απολύσεις.

Λιγότερα σχολεία – διευθυντές σε ρόλο εργοδότη – αξιολόγηση :
η τρόικα των απολύσεων και της φτώχειας!

Το ότι σχεδιάζουν τις απολύσεις φαίνεται και από το ότι ήδη έχουν χτίσει ή χτίζουν όλο το απαραίτητο οικοδόμημα: Την αξιολόγηση όπου όποιος «δεν κουμπώνει στις απαιτήσεις μας θα απολύεται» (τάδε έφη Διαμαντοπούλου!), τις λιγότερες θέσεις εργασίας για να προκύψει ο αριθμός εκπαιδευτικών που θα είναι αναλώσιμος στο μύλο της ανεργίας, τα ηλεκτρονικά δημοσιεύματα (που δεν διαψεύστηκαν από το Υπουργείο) για επερχόμενη αιφνιδιαστική ρύθμιση στη βουλή για το ρόλο των διευθυντών στο «νέο σχολείο»  της αγοράς γιατί πρέπει να υπάρξει και ο εργοδοτικός μηχανισμός που θα κρίνει και θα απολύει.
Θέλουν με όλο αυτό το πακέτο να φορτώσουν στις πλάτες του κάθε εκπαιδευτικού το βάρος της πιθανής απόλυσης του, να πλασάρουν το παραμύθι πως μόνο οι «ακατάλληλοι» εκπαιδευτικοί απολύονται, να αναγκάσουν όσους παραμείνουν να έχουν μόνιμα σκυμμένο το κεφάλι στις επιλογές του κεφαλαίου για το σχολείο που χρειάζεται η αγορά : ένα φτηνό, ευέλικτο, εντατικοποιημένο σχολείο επιχείρηση όπου μαθητές και εργαζόμενη πλειοψηφία θα διδάσκονται την υποταγή και τη σκληρή απλήρωτη εργασία από τα 5 τους χρόνια.
Ο γραφειοκρατικός κυβερνητικός συνδικαλισμός των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ στη ΔΟΕ διαμαρτύρεται «έντονα και θα αντιδράσει ακόμη πιο έντονα αν αυτή η διαδικασία εξελιχθεί σε βάρος της εκπαίδευσης και των εκπαιδευτικών.» Αν δε ήταν σοβαρό το θέμα θα μπορούσε και ως αστείο να ληφθεί αυτή η θέση. Λες και υπάρχει περίπτωση να γίνουν συγχωνεύσεις προς όφελος των εκπαιδευτικών , της εκπαίδευσης και των παιδιών. Λες και οι συγχωνεύσεις δε συνδέονται με νέες συμπτύξεις τμημάτων, με χάσιμο χιλιάδων οργανικών θέσεων, με αύξηση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών, με απολύσεις χιλιάδων συναδέλφων. ΠΑΣΚ –ΔΑΚΕ συνεχίζουν τη στήριξή του στη λαομίσητη πολιτική της συγκυβέρνησης , συνεχίζουν να στηρίζουν τη πολιτική του υπουργείου παιδείας για ένα φθηνό, αγοραίο, ευέλικτο αυταρχικό σχολείο, για τη πλήρη κατάργηση της δημόσιας δωρεάν παιδείας.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ-ΚΑΜΙΑ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ - ΚΑΜΙΑ ΑΠΟΛΥΣΗ

Γι αυτό τώρα  και από τα κάτω,  μέσα από Γ.Σ., επιτροπές αγώνα και σε συνεργασία με τους συναδέλφους της δευτεροβάθμιας και τις ΕΛΜΕ,   με τους γονιούς να πάρουμε στα χέρια μας την οργάνωση της αντίστασης ώστε να μην προχωρήσει καμιά συγχώνευση καμιά κατάργηση σχολείου στη πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση.
Zητάμε ο Σύλλογος  να μπει μπροστά και να καλέσει σε σύσκεψη την ΕΛΜΕ,συλλόγους  γονέων, Σωματεία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα για αυτό το θέμα με σκοπό να υπάρξει συντονισμός δράσης και  κινητοποιήσεις.
ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ για το θέμα άμεσα!

Γιατί λέμε όχι στις συγχωνεύσεις…

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ:

Αντιπαιδαγωγική η λογική των συγχωνεύσεων των σχολείων

Γιγαντιαίας έκτασης αντιδραστική επέλαση στην εκπαίδευση επιχειρεί το υπουργείο παιδείας και η κυβέρνηση. Με όχημα μεγάλου εύρους συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων ελπίζει να αλλάξει το χάρτη της εκπαίδευσης. Εκμεταλλευόμενη την κρίση και εφαρμόζοντας το μνημόνιο, προωθεί σήμερα ότι με μένος προσπάθησαν αλλά απέτυχαν, οι κυβερνήσεις τα τελευταία 20 χρόνια. Οι σημερινές εξελίξεις γράφουν στην ούγια τους ΔΝΤ και Ε.Ε. αλλά και ΟΟΣΑ κι αγγλοσαξωνικό μοντέλο συντηρητικής αναδιάρθρωσης.

Το νέο εφιαλτικό εκπαιδευτικό τοπίο

Η εκπαίδευση αλλάζει. Γι’ αυτό άλλωστε, οι εκτεταμένες συγχωνεύσεις και καταργήσεις συνοδεύονται από μια μεγάλη τομή στη διοικητική δομή της εκπαίδευσης ώστε να μπορεί να προωθηθεί το σχολείο της αγοράς.

Το σχολείο που χρηματοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό θέλουν να γίνει μια μακρινή ανάμνηση.  Τη θέση του να πάρει το σχολείο που αναζητά και εξασφαλίζει το ίδιο τη χρηματοδότησή του είτε από τους γονείς είτε από τους χορηγούς είτε και από τους δύο.

Το σχολείο της γειτονιάς όπου σ’ αυτό πήγαιναν οι μαθητές των περιοχών που βρίσκονταν στα όρια του, θέλουν να απαλειφθεί.

Τώρα τα όρια των σχολείων θέλουν να γίνουν πιο «ευρύχωρα». Να είναι εύκολες και νόμιμες οι μετακινήσεις του μαθητικού πληθυσμού από το ένα σχολείο στο άλλο ώστε να ευνοούνται οι συγχωνεύσεις και οι συμπτύξεις. Άλλωστε, δεν είναι μακριά από τις κυβερνητικές προθέσεις το κουπόνι του μαθητή όπου το σχολείο θα χρηματοδοτείται ανάλογα με τον αριθμό των μαθητών που θα έχει και ο μαθητής θα μπορεί να διαλέγει το σχολείο.

Δημιουργείται μια τεραστίων διαστάσεων συγκεντροποίηση και ασφυκτικός έλεγχος ώστε τίποτα απολύτως να μην μπορεί να ξεφύγει από τις βασικές κρατικές επιταγές. Η ηλεκτρονική κάρτα των σχολείων που καταγράφει ανά πάσα στιγμή ακόμα και την ανάσα της σχολικής μονάδας, οι υπερεξουσίες στο διευθυντή και η ελαχιστοποίηση των δικαιωμάτων του συλλόγου διδασκόντων, η αξιολόγηση και η χρηματοδότηση των σχολείων με βάση αυτή, η κατάργηση των οργανισμού εκδόσεων σχολικών βιβλίων και η κατάργηση του δωρεάν βιβλίου, το κουπόνι του μαθητή, οι συνεχείς μειώσεις στην επιχορήγηση των σχολικών επιτροπών και τελικά ο Καλλικράτης της εκπαίδευσης, όλα συνηγορούν στη δημιουργία ενός σχολείου εμπορικού κέντρου, με μαθητές πελάτες και εκπαιδευτικούς πωλητές που θα πρέπει να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις και στις ανάγκες της αγοράς για να υπάρξει. 

Στον αστερισμό του μνημονίου

Όλα αυτά γίνονται ακόμα σκληρότερα γιατί προωθούνται την εποχή ασφυκτικής λιτότητας και οικονομικού στραγγαλισμού των κοινωνικών δαπανών που επιβάλλει το μνημόνιο. Έτσι, οι συγχωνεύσεις-καταργήσεις γίνονται πρώτη επιλογή της κυβέρνησης μια και η μείωση του εκπαιδευτικού πληθυσμού απαιτεί εκτεταμένη μείωση των τμημάτων.

Σύμφωνα με το νέο Μνημόνιο (σελ. 43), η κυβέρνηση  καλείται να συστήσει μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου “ανεξάρτητη ειδική ομάδα εκπαιδευτικής πολιτικής με στόχο την αύξηση της αποτελεσματικότητας του δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος (πρωτοβάθμια, δευτεροβάθμια και τριτοβάθμια εκπαίδευση) και την αποτελεσματικότερη χρήση πόρων”! Στα πλαίσια αυτά συγκροτεί ειδική “τρόικα” για την εκπαίδευση, με αποστολή τη δραστική περικοπή της κρατικής επιδότησης.

Οι ράμπο της εκπαίδευσης 

Με τη συγκρότηση αυτής της ομάδας… κομάντος η εκπαίδευση μπαίνει και τυπικά υπό την κηδεμονία του ΔΝΤ, που πλέον θα αποφασίζει για τη λειτουργία της εκπαίδευσης όλων των βαθμίδων με αυστηρώς λογιστικά κριτήρια. Οι κομάντος της εκπαίδευσης καλούνται από τέλη Φεβρουαρίου να επιβάλουν με διαδικασίες – εξπρές το αποτελεσματικό σχολείο, που στη γλώσσα κυβέρνησης- Ε.Ε και ΔΝΤ ισοδυναμεί με το φτηνό αγοραίο  σχολείο που θα αυτοχρηματοδοτείται, θα συνδέεται οργανικά με τις ανάγκες της τοπικής αγοράς, θα αξιολογείται συνεχώς και για όλα.

Από τη δραματική εμπειρία των χωρών που τελούν υπό τους επαχθείς όρους προγραμμάτων σταθερότητας, η ομάδα αυτή θα αναλάβει να προωθήσει τις καταργήσεις των σχολείων, τη μείωση των θέσεων εργασίας με απολύσεις εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, την ανατροπή των εργασιακών σχέσεων συνδέοντας το μισθό των εκπαιδευτικών με τις επιδόσεις των μαθητών, την αύξηση του ωραρίου καθηγητών και δασκάλων, την κατάργηση κάθε θεσμού στήριξης της μαθησιακής προσπάθειας, τη δραστική μείωση των κονδυλίων για τα λειτουργικά έξοδα των σχολείων. Από τη λαίλαπα αυτή, όπως διαφαίνεται από το πλαίσιο για την «αναδιάρθρωση της διοίκησης», δε θα γλιτώσει κανένα σχολείο, καθώς όλα θα πρέπει να αποδεικνύουν, μέσω της διαδικασίας της “κοινωνικής λογοδοσίας”, ότι αξίζουν τα ψίχουλα της κρατικής χρηματοδότησης. Με άλλα λόγια, τα σχολεία θα φορτωθούν ευθύνες που εκ των προτέρων δε μπορούν να φέρουν σε πέρας και θα τιμωρηθούν (διαδικασίες αυτοαξιολόγησης και αξιολόγησης) επειδή δεν κατάφεραν αυτό που ήταν γνωστό ότι δε θα καταφέρουν.

Δημόσια διαβούλευση, το συντομότερο ανέκδοτο

Σε αυτά τα πλαίσια έρχεται και το κείμενο της «διαβούλευσης». Λιγότερα σχολεία, λιγότερα «έξοδα- βλέπε δαπάνες», μεγαλύτερα τμήματα μαθητών – περισσότερα μαθησιακά ελλείμματα, εξαφανισμένοι αντισταθμιστικοί – υποστηρικτικοί θεσμοί, λιγότεροι εκπαιδευτικοί, εκπαιδευτικοί σε διαρκή ομηρία και περιπλάνηση αφού θα μειωθούν δραστικά οι οργανικές θέσεις άρα και η δυνατότητα για μεταθέσεις-αποσπάσεις. Αυτοί είναι οι στόχοι των συγχωνεύσεων – καταργήσεων σχολείων.

Γιατί ποια είναι η παιδαγωγική λογική που επιβάλλει την αύξηση των μαθητών ανά τμήμα με τις συγχωνεύσεις; Γιατί είναι αντιπαιδαγωγικό να είναι 20 μαθητές ανά τμήμα στο δημοτικό 15 νήπια ανά τμήμα στη δίχρονη υποχρεωτική προσχολική αγωγή όπως απαιτούν γονείς και εκπαιδευτικοί;

Κι αυτό συνυπολογίζοντας: 

α) την όλο και εντεινόμενη οικονομική κρίση και τη συνακόλουθη μεγέθυνση των κοινωνικών και μορφωτικών ανισοτήτων μεταξύ όλο και πιο διαφοροποιημένων μαθητών,

β) τη μεγάλη δυσκολία που παρουσιάζει η διδασκαλία των μαθημάτων του Δημοτικού με το αναλυτικό πρόγραμμα και τα νέα διδακτικά βιβλία (πληθωρική διδακτέα ύλη, μεγάλος βαθμός δυσκολίας των γνωστικών στοιχείων των βιβλίων, υψηλός βαθμός αφαίρεσης αρκετών από τις σχολικές γνώσεις).

γ) Τις έρευνες που αποδεικνύουν ότι το μικρό μέγεθος των σχολικών τμημάτων συμβάλλει σε καλύτερα σχολικά αποτελέσματα ελαχιστοποιεί τη σχολική αποτυχία, και ενισχύει παιδιά οικονομικών μεταναστών, κοινωνικά διαφοροποιημένα κ.λπ.

Σε ποια σχολεία θα στοιβαχτούν οι μαθητές; Στα ήδη υπάρχοντα με την ανύπαρκτη υλικοτεχνική υποδομή, την άσχημα κατάσταση των διδακτηρίων, τους ανεπαρκείς χώρους για τα παιδιά; Η λογική του υπουργείου ότι «ξεκινάμε και στην πορεία βλέπουμε το θέμα του κτηρίου και της διαμόρφωσης των αναγκαίων υποδομών» θα πρέπει ν’ απορριφθεί, έχοντας κατά νου την εμπειρία των ολοημέρων το 1997 και τα αποτελέσματά της. Άλλωστε, την περίοδο της εξοντωτικής λιτότητας που διανύουμε, μόνο κτηριακές υποδομές δεν μπορούμε να ελπίζουμε.

Με ποια παιδαγωγικά κριτήρια θα επιβληθούν οι μετακινήσεις μαθητών; Τα χιλιομετρικά κριτήρια που θέτει το υπουργείο είναι τουλάχιστον απαράδεκτα. Εκτός αν θέλουν να περάσουμε από την εποχή της λειτουργικής ημιμάθειας στην εποχή της αμάθειας και της εγκατάλειψης των σχολείων από πολύ μικρή ηλικία.

Ένας νέος πόλεμος ξεκίνησε με θύμα ότι απέμεινε από τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση

Τα πολυδύναμα σχολικά κέντρα που οραματίζονται μέσα από τα σκονάκια αντιγραφής ξένων προτύπων οι «φωστήρες» της κυβέρνησης δεν υστερούν μόνο στο ζήτημα της σχολικής στέγης. Έχουν αποτύχει οικτρά και στις χώρες του εξωτερικού όπου εφαρμόστηκαν. Η  εμπειρία έχει δείξει ότι τέτοια σχολεία δημιουργούν απρόσωπο και χαοτικό σχολικό περιβάλλον, διαλύουν τις παιδαγωγικές σχέσεις μαθητών-εκπαιδευτικών και λειτουργούν αποσταθεροποιητικά στην ένταξη και μαθησιακή πορεία, ιδιαίτερα των νεοεισερχόμενων μαθητών στο δημοτικό σχολείο.

Η εκπαίδευση εδώ και δεκαετίες είχε πάψει να είναι δημόσια και δωρεάν. Στο βαθμό που προχωρήσουν όλες αυτές οι αλλαγές θα διαλυθεί εντελώς. Γιατί με τη νέα αντίληψη τα σχολεία αντιμετωπίζονται ως «προβληματικές επιχειρήσεις».

Επικρατεί η λογική των οικονομικών δεικτών του κέρδους και της ζημίας.

Όμως, ζημιά είναι το σχολείο που κλείνει, το σχολείο που απορρίπτει, το σχολείο που διώχνει τους μαθητές του, το σχολείο που απαξιώνει τους δασκάλους του, το σχολείο που κονιορτοποιεί τη γνώση, το φτηνό, αγοραίο, αυταρχικό σχολείο που ονειρεύονται οι κρατούντες. Τα σχολεία έχουν ανάγκη από περισσότερα χρήματα από τον κρατικό προϋπολογισμό, η εκπαίδευση δεν έχει ανάγκη τα επιτροπάτα των «σοφών αξιολογητών» που λυμαίνονται εκατομμύρια €…

Ο εκπαιδευτικός στη νέα πραγματικότητα

Είναι φανερό από την επίθεση που δέχεται ο κόσμος της εργασίας ότι κανένα εργασιακό δικαίωμα δεν θεωρείται πια δεδομένο. Το νέο σχολείο απαιτεί έναν εκπαιδευτικό που θα εργάζεται σε ανασφαλές περιβάλλον ώστε να είναι «πρόθυμος» να υλοποιήσει όλες τις κρατικές εντολές. Η μείωση των οργανικών θέσεων λόγω των συγχωνεύσεων-καταργήσεων στρώνει το χαλί για να βρεθούν χιλιάδες εκπαιδευτικοί στη διάθεση των διευθύνσεων, με ότι μπορεί να σημάνει αυτό. Η δυνατότητα του υπουργείου να μετακινεί τους εκπαιδευτικούς όπου θεωρεί ότι υπάρχουν ανάγκες χωρίς «αγκυλωτικούς» περιορισμούς εξυπηρετείται στην εντέλεια με το νέο χάρτη. Άλλωστε, η εκτεταμένη επέκταση των σχολείων νέου αναμορφωμένου προγράμματος θα «απελευθερώσουν» χιλιάδες ώρες δασκάλων που θα χρειαστεί να καλυφθούν με συμπληρώσεις ωραρίου. Στο νέο τοπίο της ελαστικής εργασίας των αναπληρωτών πλήρους και μειωμένου ωραρίου, των ΕΣΠΑ, των ωρομισθίων, των απλήρωτων  εκπαιδευτικών που μετακινούνται διαρκώς, της κατάργησης της μονιμότητας, της σύνδεσης του μισθού με την αξιολόγηση, της εντατικοποίησης, της αύξησης του ωραρίου, της δουλειάς ακόμα και κάποια απογεύματα (για να γίνουν σύλλογοι διδασκόντων, να δοθούν βαθμοί κ.λπ.), όλα συντελούν στην πειθάρχηση και χειραγώγηση των εκπαιδευτικών. Η κάθε εξουσία όταν δεν προσφέρει καρότο, δίνει βούρδουλα.

Ο ρόλος των στελεχών εκπαίδευσης 

Σε διπλασιασμό των σχολικών συμβούλων προχωρά το υπουργείο. Την εποχή της αξιολόγησης, ο μηχανισμός που θα την επιβλέπει και θα την επιβάλλει χρειάζεται να ενισχυθεί. Ταυτόχρονα, ενισχύονται οι αρμοδιότητες των διευθυντών, σε βάρος των δικαιωμάτων των συλλόγων διδασκόντων ώστε να μην υπάρχουν παρεκκλίσεις από τις κεντρικές κατευθύνσεις. Να μην σκοντάφτει π.χ. η σύμπτυξη σ’ έναν ανυπάκουο σύλλογο αλλά να προωθείται από τους «πρόθυμους». Για να γίνει στέλεχος εκπαίδευσης, το κράτος απαιτεί να πουλήσει «σώμα και ψυχή».

Οι «πρόθυμοι» υπάρχουν και μέσα στο συνδικάτο

Και ενώ εξελίσσεται η κυβερνητική επιχείρηση για τη συνολική υποβάθμιση του δημόσιου δωρεάν σχολείου με την επωνυμία «νέο σχολείο – πρώτα ο μαθητής» με δραματική μείωση των δαπανών στο 2,75% και μεταφορά του κόστους στις οικογένειες των παιδιών μας, με αύξηση του αριθμού των 800 σχολείων της ατελείωτης 35άωρης παιδικής υπερεργασίας, με απόπειρα κατάργησης της μετεκπαίδευσης, με την εγκατάλειψη του νηπιαγωγείου, της ειδικής αγωγής και της ενισχυτικής διδασκαλίας, και την επέκταση της ελαστικής απλήρωτης εργασίας μέσα από προγράμματα ΕΣΠΑ, η πλειοψηφία της ΔΟΕ συμμετείχε -χωρίς την παραμικρή έστω αντίδραση για τα μάτια του κόσμου- στη συνεδρίαση του κακόφημου ΕΣΥΠ, όπου η υπουργός Παιδείας παρουσίασε «το πλαίσιο των πολιτικών του υπουργείου» αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη θλιβερή συναινετική στάση τους στους αντιεκπαιδευτικούς μονόδρομους της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Γιατί αυτή η πλειοψηφία ανοίγει παραθυράκια στους σχεδιασμούς της κυβέρνησης για συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων όταν μιλά για «…ανάγκη συζήτησης για διορθωτικές κινήσεις», τηρεί ένοχη σιωπή και προδοτική συναίνεση.

Το κείμενο επιστρέφεται ως απαράδεκτο

Τη μάχη θα δώσουν οι πρωτοβάθμιοι σύλλογοι μαζί με τις ΕΛΜΕ και τους γονείς

Ο δρόμος για την εκπλήρωση του συμβολαίου θανάτου της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα για το υπουργείο. Γι’ αυτό άλλωστε, ντύνει όλες τις αντιπαιδαγωγικές κι αντιεκπαιδευτικές αναδιαρθρώσεις με φαντεζί ενδυμασίες, όπως ψηφιακό σχολείο, βιβλίο… Γι’ αυτό κρατά ως εφτασφράγιστο μυστικό τα ακριβή μέτρα που πρόκειται να πάρει. Γιατί γνωρίζει ότι τα σχέδια τους μπορούν να αναχαιτιστούν και να ανατραπούν.

Η δυναμική αντίδραση του εκπαιδευτικού κινήματος μαζί με τους γονείς έχουν κάθε δυνατότητα να τα αποτρέψουν.

Ο συντονισμός των συλλόγων, των ΕΛΜΕ, μαζί με τους γονείς πήραν την πρωτοβουλία για μια μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης και αγωνιστικής αντίδρασης απέναντι στα σχέδια του Υπουργείου.  Η μαχόμενη εκπαίδευση χρειάζεται να προχωρήσει σε συγκεντρώσεις γονιών σε όλα τα σχολεία, σε κοινές συσκέψεις ενημέρωσης και οργάνωσης της δράσης. 

Αγωνιζόμαστε για:

Ενιαίο δωδεκάχρονο δημόσιο δωρεάν σχολείο με δίχρονη προσχολική αγωγή

• Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία  στο 15% του Γ.Κ.Π.
• Καμία κατάργηση-συγχώνευση σχολείων, τμημάτων και μετακίνηση μαθητών σε άλλα σχολεία
• Καθιέρωση  ως 20 μαθητών ανά τμήμα στα δημοτικά και ως 15 μαθητών ανά τμήμα στα νηπιαγωγεία και στις Α’, Β’ τάξεις.
• Να καταργηθεί ο αντιεκπαιδευτικός νόμος 3848
• Μόνιμους μαζικούς διορισμούς εκπαιδευτικών σε όλες τις θέσεις (δάσκαλοι, νηπιαγωγοί, εκπ/κοί ειδικοτήτων, γυμναστές, ειδική και αντισταθμιστική εκπαίδευση κλπ)  και βοηθητικού προσωπικού ώστε να καλυφθούν ΤΩΡΑ οι πραγματικές ανάγκες.
• Ενίσχυση των δημόσιων δομών της ειδικής αγωγής. Τμήμα Ένταξης σε κάθε δημοτικό-νηπιαγωγείο

Μας φαίνονται ανίκητοι όταν είμαστε σκυφτοί

Όλοι μαζί μπορούμε