Ανακοίνωση για τη διοικητική αναδιάρθρωση

ΤΣΟΥΝΑΜΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Ο σύγχρονος μεσαίωνας έχει ανάγκη τους ιεροεξεταστές του

Ο ρόλος των διευθυντών , ο ρόλος του συλλόγου διδασκόντων, η παραβίαση του διδακτικού και εργασιακού ωραρίου, η δημιουργία σχολικών ενοτήτων , το σχολικό συμβούλιο, η αλλαγή του ρόλου του ΠΥΣΠΕ, η κατάργηση φορέων όπως το ΚΕΔΔΥ, είναι μερικά από τα ζητήματα που περιλαμβάνονται στο στο προσχέδιο νόμου της κυβέρνησης «για την αναδιοργάνωση των περιφερειακών υπηρεσιών της εκπαίδευσης»
Πρόκειται για σοβαρότατες αλλαγές που έχουν επίπτωση και στην «καθημερινότητα» αλλά και στην ουσία του  «νέου» σχολείου.
Έτσι λοιπόν, το σχολείο που διαμορφώνεται με βάση τις τομές που επιχειρεί η κυβέρνηση να κάνει σε όλες τις βαθμίδες τις εκπαίδευσης, απαιτεί και ανάλογες δομές στη διοίκηση, ώστε να μπορεί να το υποστηρίξει. .
Για να μπορεί να λειτουργήσει το «νέο» σχολείο της αγοράς με βάση τις επιλογές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ,  προϋπόθεση είναι να φτιαχτεί ένα σύνολο μέτρων , ένα πλέγμα διοικητικής ασφυξίας, να επιβάλλει ένα σύνολο καθηκόντων και να δημιουργήσει μια κατάσταση φόβου και εν συνεχεία να δημιουργήσει ένα περιβάλλον για «ατομική» πλέον διαπραγμάτευση της ύπαρξης του καθενός στη σχολική μονάδα,  με φυσικά πολύ δυσμενείς όρους για την ύπαρξη οποιασδήποτε συλλογικής δράσης και αντίστασης στη πράξη.
Το ΠΑΣΟΚ, το σύγχρονο κόμμα της οικονομικής, εργασιακής, μορφωτικής και αντιδημοκρατικής οπισθοδρόμησης, με τις ευλογίες και την πλήρη συναίνεση της ΝΔ, εισάγει, τον πάλαι ποτέ επιθεωρητή,  σε ρόλο αξιολογητή - μάνατζερ στην εκπαίδευση.
Όλος ο διοικητικός μηχανισμός, διευθυντές, σύμβουλοι παιδαγωγικής καθοδήγησης, προϊστάμενοι, οι διευθυντές εκπαίδευσης, περιφερειάρχες κ.λπ. ανακηρύσσονται από την κυβέρνηση και το Υπουργείο παιδείας οι σύγχρονοι ιεροεξεταστές.

Με βάση  λοιπόν το προσχέδιο νόμου που είδε το φως της δημοσιότητας  καθορίζει :
Απόλυτα αυταρχικό και συγκεντρωτικό σύστημα, μια πυραμίδα όπου οι κάτω υποτάσσονται στους επάνω
Σε κατάργηση των δικαιωμάτων των συλλόγων διδασκόντων προχωρά το υπουργείο. Οι σύλλογοι διδασκόντων παίζουν κυρίως γνωμοδοτικό και όχι αποφασιστικό ρόλο, σαν τη δημόσια διαβούλευση της κυβέρνησης. Επιτρέπουν στην εκπαιδευτική κοινότητα να έχει γνώμη (δεν το απαγορεύουν ακόμα αυτό δια νόμου) αλλά φυσικά όχι και το δικαίωμα να την κάνει απόφαση.

Τις αποφάσεις τις παίρνει ο διευθυντής μαζί με όλο το διοικητικό μηχανισμό που βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας. Για να εξυπηρετηθεί καλύτερα αυτός ο ρόλος καθορίζεται και κανονισμός λειτουργίας της σχολικής μονάδας δηλαδή νέο καθηκοντολόγιο, το οποίο εγκρίνεται ανά σχολική μονάδα από το Υπουργείο..
Όλη η εξουσία στον απόλυτο μονάρχη διευθυντή και στο διοικητικό μηχανισμό
Με βάση το νέο ρόλο ο διευθυντής:
-Μετέχει στην διοικητική αξιολόγηση του εκπαιδευτικού του σχολείου, δηλαδή αξιολογεί και βαθμολογεί.
-Είναι ο πειθαρχικός προϊστάμενος για το προσωπικό της σχολικής μονάδας και μπορεί να επιβάλλει όλη την γκάμα των ποινών  που προβλέπει ο ΔΥΚ, από έγγραφη επίπληξη ως και πρόστιμο μέχρι το 1/6 των μηνιαίων αποδοχών. Τώρα γίνεται πολύ καθαρό τι σημαίνει ότι στο νέο μισθολόγιο συνδέεται ο μισθός με το βαθμό και την παραγωγικότητα.
 -Ένα μέρος του μισθού θα δίνεται ανάλογα με την ανταπόκριση του υπαλλήλου στα παραγωγικά κριτήρια που θέτει το κράτος (παραγωγικότητα = αξιολόγηση). Σ’ αυτό το προσχέδιο νόμου παίρνουμε μια γεύση για το πώς μειώνονται οι μισθοί,  τους περικόπτει ο διευθυντής!!!
Αλήθεια, τι εννοεί το σχέδιο νόμου όταν λέει ότι ο διευθυντής είναι ο πειθαρχικός προϊστάμενος του προσωπικού της σχολικής μονάδας; Μήπως γίνεται ο εργοδότης όλων των εργαζόμενων στο σχολείο; Εκπαιδευτικοί, φύλακες, προσωπικό καθαριότητας, διοικητικό προσωπικό ελέγχονται, ίσως και προσλαμβάνονται (στο μέλλον) από το διευθυντή;
Έχουν την ευθύνη για την οργάνωση της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδας και για τις δράσεις βελτίωσης της καθώς επίσης και των οικονομικών στοιχείων της. Γενικεύεται υποχρεωτικά η συμμετοχή στην αυτοαξιολόγηση. Αφού η κυβέρνηση απέτυχε την εθελοντική συμμετοχή της εκπαιδευτικής κοινότητας στην αυτοαξιολόγηση (μαζική άρνηση των συλλόγων διδασκόντων), προχωρά στην επιβολή. Άλλωστε, όπου δεν πίπτει λόγος (ο δικός τους εννοείται), πίπτει ράβδος! Τι σημαίνουν όμως οι αρμοδιότητες του διευθυντή περί των οικονομικών στοιχείων της αυτοαξιολόγησης; Μήπως αυτό που κατάγγειλε η εκπαιδευτική κοινότητα από πέρσι με το νόμο 3848/2010; Μήπως ο διευθυντής αναλαμβάνει να λύσει τις «αγκυλώσεις» του συστήματος; Να γίνει ο μάνατζερ που έχει την ευθύνη να βρει χρήματα για τη λειτουργία του σχολείου μέσω των γονιών, των χορηγών και της τοπικής αγοράς; Μήπως επίσης, κατανέμει τα κονδύλια της υπερωριακής αποζημίωσης στους εκπαιδευτικούς για τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες της αυτοαξιολόγησης; Άλλωστε οι διαδικασίες της αυτοαξιολόγησης έχουν ένα πλαίσιο λειτουργίας και καθηκόντων που απαιτεί την παραμονή των εκπαιδευτικών για συνεδριάσεις, συναντήσεις κ.λπ. πάρα πολλές ώρες στο σχολείο (πολύ περισσότερες από το εργασιακό ωράριο). Στα άλλα υπουργεία δεν υπάρχει ισοκατανομή της υπερωριακής αποζημίωσης αλλά την αναλαμβάνει ο προϊστάμενος κάθε υπηρεσίας, κατά το δοκούν, το ρουσφέτι, τις γνωριμίες, το μέγεθος της υποταγής… Μήπως αυτό εισάγουν και στην εκπαίδευση;
Είναι υπεύθυνοι για τα προγράμματα ενδοσχολικής επιμόρφωσης μαζί με τους συμβούλους παιδαγωγικής καθοδήγησης. Ούτε εδώ δεν έχει την ευθύνη ο σύλλογος διδασκόντων!!! Ο διευθυντής υπεύθυνος ακόμα και για τα παιδαγωγικά ζητήματα! Μήπως γιατί η ενδοσχολική επιμόρφωση θα γίνεται απογευματινές ώρες, Σαββατοκύριακα, αργίες, καλοκαίρια; Μήπως γι’ αυτό οι εκπαιδευτικοί χρειάζονται το δερβέναγά τους μέσα στο σχολείο; Και για όποιον δεν κατάλαβε, η απίστευτη ειρωνεία, ο σχολικός σύμβουλος (μαζί του και οι μέντορες;) θα αποτελούν πια τους «συμβούλους παιδαγωγικής καθοδήγησης»!!!
Φυσικά, απαλλάσσονται πλήρως από τα διδακτικά τους καθήκοντα! Ο διευθυντής πρέπει να είναι ελεύθερος να ελέγχει μέχρι και την ανάσα της σχολικής κοινότητας και την ίδια στιγμή να μπορεί να παίζει το ρόλο του μάνατζερ, να κάνει τις επαφές του για να εξασφαλίσει τα έσοδα της νέας επιχείρησης που λέγεται σχολείο.
Ο δ/ντής  επιβάλλει την αναπλήρωση εκπαιδευτικών που λείπουν, με το να μπαίνουν στη θέση τους, άλλοι εκπαιδευτικοί στα κενά τους. Παραβιάζοντας άμεσα το διδακτικό ωράριο όλων των εκπαιδευτικών. Μάλιστα δηλώνεται ευθύς εξαρχής ότι η άρνηση αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα.
Ο δ/ντής  είναι αρμόδιος και για την χορήγηση πάσης φύσεως άδειας πράγμα που καθιστά τον ρόλο του απόλυτα συνδεδεμένο με την ικανοποίηση στοιχειωδών ανθρώπινων αναγκών των εκπαιδευτικών και θέτοντας ταυτόχρονα ένα πλέγμα εξάρτησης και επιβολής των  «επιθυμιών» του.
 Οι σύλλογοι διδασκόντων περιορίζονται σε συμβουλευτικό ρόλο αφού πλέον δε αποφασίζουν, δεν μετέχουν στο σχολικό συμβούλιο εκτός από ένα εκπρόσωπό τους, και παραβιάζοντας το εργασιακό ωράριο, καλεί ο Δ/ντής για συνεδριάσεις το απόγευμα 5:30 – 8:30 μ.μ.. Η άρνηση συμμετοχής ή η αδικαιολόγητη απουσία αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα.
Ο υποδιευθυντής, ακολουθεί πιστά τις εντολές του δ/ντή ή προϊστάμενου , δεν καθορίζεται ακριβώς από ποιον προτείνεται και σε κάθε περίπτωση οι αρμοδιότητες του καθορίζονται από υπουργική απόφαση. «Φυσικά» έχει το μισό διδακτικό ωράριο και συνδέεται άμεσα με την ευθύνη του ολοήμερου.
Μάλιστα,  ο χρόνος άσκησης καθηκόντων δ/ντή και υποδ/ντή λογίζεται ως χρόνος άσκησης διδακτικών καθηκόντων.
Εισάγεται ο θεσμός της σχολικής ενότητας όπου μετέχουν γειτονικά σχολεία και το συντονιστικό συμβούλιο της σχολικής ενότητας,  με συντονιστή το Δ/ντή του μεγαλύτερου σχολείου ή αυτόν που συγκέντρωσε τα περισσότερα μόρια κατά την διαδικασία αξιολόγησης.
Το Συντονιστικό συμβούλιο μεταξύ άλλων καθορίζει τα όρια των σχολικών μονάδων και φροντίζει για την συμπλήρωση του διδακτικού ωραρίου των εκπαιδευτικών των αντίστοιχων σχολικών μονάδων, διαμορφώνοντας τις προϋποθέσεις για μετακινήσεις μαθητικού πληθυσμού για συμπλήρωση του ορίου στο κάθε τμήμα για τη μετακίνηση των εκπαιδευτικών σε άλλες σχολικές μονάδες για συμπλήρωση του διδακτικού τους ωραρίου. Πράγμα που σημαίνει και το κόψιμο οποιασδήποτε προσπάθειας για αντισταθμιστικής  αγωγής (ενισχυτική διδασκαλία κλπ.)
Αλλάζει το ρόλο των ΠΥΣΠΕ (Περιφερειακό Υπερεσιακό Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης) και το κάνει ΠΥΠΣΕ (Περιφερειακό Υπερεσιακό και Πειθαρχικό Συμβούλιο Εκπαίδευσης). Ο τρόπος συγκρότησης, λειτουργίας ,σύνθεσης και συμμετοχής αρετών καθορίζεται από Προεδρικό Διάταγμα. Η αλλαγή αυτή αποτελεί και μετατροπή των υπερεσιακών συμβουλίων σε πειθαρχικά, όπου με βάση και το σχέδιο νόμου για το πειθαρχικό των δημοσίων υπαλλήλων οι εργαζόμενοι δε θα έχουν συμμετοχή σε αυτά.  Δείχνει και την προτεραιότητα της κυβέρνησης για επιβολή ενός κλίματος τρομοκράτησης και φόβου προκειμένου να δημιουργήσει παράλυση και να ανακόψει οποιαδήποτε συλλογική αντίσταση.
Καταργεί τα ΚΕΔΔΥ, και τα μετατρέπει σε υπηρεσία της διεύθυνσης, δείχνοντας για μια ακόμη φορά μετά από την κατάργηση περίπου 30υπηρεσιών που αναφέρονται σε περιπτώσεις ειδικής αγωγής, πως ρίχνει στον Καιάδα τις προσπάθειες χιλιάδων παιδιών και των οικογενειών τους για υποστήριξη των μαθησιακών αδυναμιών τους

 

Οι αυταπάτες τελείωσαν, οι μύθοι καταρρέουν κάτω από το βάρος της νέας καταιγίδας

Το παζλ της αντιδραστικής αντιεκπαιδευτικής επέλασης της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ γίνεται όλο και πιο σαφές. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια σαρωτικού χαρακτήρα μετάλλαξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κατεύθυνση της λειτουργίας του σχολείου ως επιχείρηση. Εκμεταλλευόμενη την κρίση και εφαρμόζοντας το μνημόνιο, προωθεί σήμερα ότι με μένος προσπάθησαν αλλά απέτυχαν, οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, τα τελευταία 20 χρόνια. Οι σημερινές εξελίξεις γράφουν στην ούγια τους ΔΝΤ και Ε.Ε. αλλά και ΟΟΣΑ κι αγγλοσαξωνικό μοντέλο συντηρητικής αναδιάρθρωσης. Η βιαιότητα της επίθεσης, η χρονική σφοδρότητα της,  οφείλεται στον επιτακτικό τρόπο που επιβάλλει το μνημόνιο που υπέγραψαν μεταξύ τους οι συνέταιροι κυβέρνηση, κεφάλαιο, Ε.Ε. και ΔΝΤ.
Το νέο σχολείο είναι βαθιά συντηρητικό, αυταρχικό, συγκεντρωτικό. Ανταποκρίνεται σ’ ένα επιθετικό,  καπιταλιστικό μοντέλο αποκέντρωσης όπου το σχολείο λειτουργεί ως μικρή επιχείρηση, με πρόγραμμα σπουδών που υποτάσσεται στις ανάγκες της αγοράς και επιπλέον αυτοχρηματοδοτούμενο χωρίς σταθερή κεντρική χρηματοδότηση.
  Ένα τέτοιο σχολείο απαιτεί κι ένα αυστηρό, ιεραρχικό κι αξιολογικό μοντέλο για να προχωρήσει.
Όταν το μνημόνιο και η καπιταλιστική κρίση απαγορεύει το «καρότο» ως βασική μέθοδο υποταγής των εμπλεκομένων στην εκπαιδευτική διαδικασία, τότε υπάρχει πάντα η εναλλακτική λύση του βούρδουλα. Σ’ αυτή τη φάση βρισκόμαστε σήμερα. Στο περιβάλλον της γενικευμένης κοινωνικής λεηλασίας, η εκπαιδευτική κοινότητα δε βοά από «πρόθυμους» να υπηρετήσουν το αντιδραστικό νέο σχολείο. Το υπουργείο διαλέγει τον απόλυτο αυταρχισμό για να επιβάλει τις κυρίαρχες επιλογές του κεφαλαίου στην εκπαίδευση.
Αυτό το σχολείο είναι «ανοιχτό» στο μεσαίωνα της αγοράς και κλειστό κι ανίκανο στην ικανοποίηση των αναγκών των λαϊκών στρωμάτων για σύγχρονες υψηλής ποιότητας εκπαιδευτικές παροχές.
Είναι ανοιχτό στην υποταγή στις ανάγκες των επιχειρήσεων και κλειστό στην αντιμετώπιση των μορφωτικών ελλειμμάτων που δημιουργούν οι κοινωνικές ανισότητες.
Είναι ανοιχτό στην ελαστική εργασία των απλήρωτων ΕΣΠΑ, ανοιχτό στον υποταγμένο πειθαρχημένο εκπαιδευτικό και κλειστό στα δικαιώματα εκπαιδευτικών και μαθητών.
Η αναδιοργάνωση της δομής της εκπαίδευσης, οι συγχωνεύσεις-καταργήσεις σχολείων, τα σχολεία νέου αναμορφωμένου προγράμματος, οι αλλαγές στο λύκειο και το εξεταστικό, οι αλλαγές στα αναλυτικά προγράμματα και βιβλία, η αξιολόγηση και αυτοαξιολόγηση, το νέο μισθολόγιο, ο νόμος για τις προσλήψεις, η επιμόρφωση, ο Καλλικράτης και η αποκέντρωση των υποχρεώσεων, είναι τα βασικά συστατικά της αναδιάρθρωσης.
Οι αντιδραστικές τομές δε σταματούν εδώ. Η ταχύτητά τους καθώς και το κάθε φορά εύρος τους εξαρτάται από τις αντιστάσεις του κινήματος.

Οι «πρόθυμοι» εντός του συνδικάτου

Είναι πολύ φανερή η αναντιστοιχία της σφοδρότητας της επίθεσης με την αντίσταση και τους αγώνες που οργανώνει η ΔΟΕ. Ο κυβερνητικός συνδικαλισμός πράσινης και μπλε απόχρωσης είναι συνέταιρος στην επιδρομή στα δικαιώματα της εργαζόμενης πλειοψηφίας. Η ΠΑΣΚ σε συνεργασία με τη ΔΑΚΕ έχουν οδηγήσει το συνδικάτο στη χειρότερη περίοδο. Ο κλάδος χωρίς στοιχειώδη ενημέρωση για τις εξελίξεις, τα μέτρα διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς καμία ουσιαστική αγωνιστική αντίδραση.
ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ σε αγαστή συνεργασία, παίρνουν μαζί όλες τις αποφάσεις, μαζί απουσιάζουν από όλες τις σημαντικές μάχες της περιόδου, από τον αγώνα ενάντια στην επιστροφή στον εργασιακό μεσαίωνα ως τον αγώνα ενάντια στην πλήρη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν εκπαίδευσης. Άλλωστε δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από τις αποφάσεις που έχει πάρει η πλειοψηφία των ΠΑΣΚ ΔΑΚΕ όπου δεν αναφέρονται καν στην γενεσιουργό αιτία των προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, τη πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, για τη πολιτική του μαύρου μπλοκ εξουσίας(ΠΑΣΟΚ,ΝΔ,ΛΑΟΣ,ΜΠΑΚΟΓΙΑΝΝΗ,Ε.Ε., ΣΕΒ, ΜΜΕ), γι’ αυτούς,  για όλα φταίει η διοικητική απορρύθμιση ή «κακές κυρίες» υπουργοί, με απώτερο στόχο να βγάλει λάδι την κυβέρνηση και να ρίξει τις ευθύνες στους υπαλλήλους «όσο ψηλά και να βρίσκονται»

ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΟΡΓΗ, ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗΣ
Δε θα επιτρέψουμε την εκπλήρωση του συμβολαίου θανάτου της ζωής μας. Οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς και όλοι οι εργαζόμενοι έχουμε τη δύναμη να ανατρέψουμε όλα όσα σχεδιάζουν στην εκπαίδευση και την κοινωνία. Με ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, με οριζόντιο συντονισμό των πρωτοβάθμιων σωματείων, κόντρα στους πρόθυμους του υποταγμένου συνδικαλισμού.
•    ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΟΛΟΥ ΤΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ-ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗ ΨΗΦΙΣΗ ΤΟΥ -  ΟΧΙ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΑΘΗΚΟΝΤΟΛΟΓΙΟ
•    ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
•    ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ – ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΩΝ

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΥ Π.Δ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

του σ. Χρήστου Ρέππα
  
   Το σχέδιο Π.Δ για τη Διοίκηση του νέου σχολείου  που παρουσιάζει το Υπουργείο Παιδείας  είναι ενταγμένο στη συνολική πολιτική, εκπαιδευτική και ευρύτερη, της κυβέρνησης και αποτελεί προσπάθεια εξειδίκευσης της στη διοίκηση της εκπαίδευσης. Πρόκειται για έναν παροξυσμό αυταρχισμού , αντιδημοκρατικότητας και απαξίωσης του όποιου υπολείμματος εργασιακού δικαιώματος που δεν έχει ιστορικό του ανάλογο σε τίποτε άλλο,  παρά μόνο στα Π.Δ της χούντας. Το λεγόμενο νέο σχολείο που προπαγανδίζει εδώ και χρόνια η ηγεσία του ΥΠΔΜΘ δεν είναι  παρά το σχολείο που υπηρετεί το καπιταλιστικό κέρδος , υποτάσσει τα πάντα στη λογική του και την αύξησή του , το ανάγει σε απόλυτη αξία και σκοπό της ζωής. Ένα τέτοιο σχολείο στη λειτουργία του και τη φυσιογνωμία του δεν μπορεί να έχει αποτυπωμένα όλα τα παρακμιακά και αντικοινωνικά στοιχεία της κοινωνίας που υπηρετεί.
      Το νέο σχέδιο Π.Δ για τη διοίκηση της εκπαίδευσης σφραγίζεται από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική στην πιο αντιδραστική της εκδοχή και από την προσπάθεια υλοποίησης του αποκεντρωμένου καλλικρατικού κράτους στην εκπαίδευση. Σχολείο φθηνό, αυταρχικό , αντιδημοκρατικό και υποταγμένο στις απαιτήσεις της αγοράς.
      Αυτό το σχολείο χτίζεται πάνω στη βαθιά απαξίωση όλων των πλευρών και παραγόντων της εκπαιδευτικής διαδικασίας εκπαιδευτικών , μαθητών , γονιών. Θέλει εκπαιδευτικούς απόλυτα απαξιωμένους στον παιδαγωγικό τους ρόλο, ισοπεδωμένους ως προς την εργασιακή τους αξιοπρέπεια , απλά αντικείμενα των εντολών της διοίκησης χωρίς δικαιώματα και καταδικασμένους  ως εργαζόμενους  στη φτώχεια,  να παλεύουν μέσα σε συνθήκες διάλυσης της δημόσιας εκπαίδευσης, χωρίς πλέον να έχουν ούτε τα στοιχειώδη (π.χ βιβλία). Το νέο σχέδιο Π.Δ προσπαθεί να τους μετατρέψει σ’  άβουλους και υποταγμένους υπαλληλάκους της κρατικής εκπαιδευτικής πολιτικής και της κυρίαρχης ιδεολογίας.  Άβουλους υπαλληλάκους  που θα μεταδίδουν το πνεύμα της υποταγής  στους μαθητές τους και θα τους προετοιμάζουν για να αποδεχτούν ως φυσικό και αιώνιο γεγονός την εκμετάλλευση , τη φτώχεια , την ανεργία καθώς και όλα τ’ άλλα «αγαθά» της αγοραίας καπιταλιστικής κοινωνίας.    
     Γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα μοντέλο διοίκησης που εξαλείφει κάθε στοιχείο εργασιακής δημοκρατίας μέσα στο σχολείο , και να φτιαχτεί ένα σχολείο εργασιακό κάτεργο στο οποίο δεν θα υπάρχει λόγος και φωνή διαφορετική απ’ αυτή του κράτους και της αγοράς. Το μοντέλο διοίκησης που προτείνεται έχει δύο βάθρα για να στηριχτεί: την οικονομική εξαθλίωση των εκπαιδευτικών και τη διοικητική τρομοκρατία, η οποία εμφανίζεται  με όλο και πιο απεχθείς και φασίζουσες μορφές (βλ. εγκύκλιο για την απαγόρευση των πολιτικών συζητήσεων στα σχολεία και την ενεργοποίησή της από τη Διεύθυνση Δ.Ε Πειραιά) Το Π.Δ για τη διοίκηση του σχολείου έχει την προϊστορία του.     
     Το ΠΑΣΟΚ , παρά τη λαϊκίστικη κοινωνική δημαγωγία, του πρωταγωνίστησε στην προσπάθεια ανατροπής των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και την απαξίωση της δημοκρατίας στο σχολείο. Οι όποιες μεταρρυθμίσεις  πραγματοποίησε στην πρώτη περίοδο της εξουσίας του δεν έφεραν καμιά ουσιαστική δημοκρατία στο σχολείο. Εφάρμοσε μοντέλα τεχνοκρατικής διοίκησης μέσα από τα οποία προσπάθησε να παγιδεύσει τα αιτήματα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης , να εκμαυλίσει το περιεχόμενό τους και να τα μετατρέψει σε στηρίγματα του επιχειρούμενου αστικού εκσυγχρονισμού της δεκαετίας του 80 στην εκπαίδευση. Η αποτυχία της σοσιαλδημοκρατικής του πολιτικής πυροδότησε τις συντηρητικές τάσεις και την άνοδο του νεοσυντηρητικού – νεοφιλελευθέρου ρεύματος  στην ελληνική κοινωνία και εκπαίδευση. Με τη δημιουργία και την προσπάθεια εφαρμογής των Π.Δ του ν.1566/85 εγκαινίασε την προσπάθεια να πνιγεί η εργασιακή δημοκρατία στο σχολείο να υποταχτεί ο παιδαγωγικός ρόλος του εκπαιδευτικού στο πλαίσιο της δημοσιοϋπαλληλικής ιδιότητας , να δημιουργηθεί ο εκπαιδευτικός που απαρέγκλιτα ακολουθεί το μοντέλο της κρατικής διδακτικής και άβουλα τις επιταγές της διοίκησης. Η αποτυχία της εφαρμογής των Π.Δ του 1566/85 έδωσε τη σκυτάλη στον Κοντογιαννόπουλο και τον Σουφλιά να προχωρήσουν σε ανάλογα εγχειρήματα και η ανατροπή της κυβέρνησής τους επανάφερε και πάλι τη σκυτάλη για ανάλογες επιλογές στο νεοφιλελεύθερο – σημιτικό  ΠΑ.ΣΟ.Κ. Τα Π.Δ της εποχής Αρσένη και όλο το εγχείρημα της λεγόμενης μεταρρύθμισής του επιχείρησαν και πάλι τη βαθιά απαξίωση του εκπαιδευτικού (εργασιακή και παιδαγωγική) Παρά τη μεγάλη αύξηση της ελαστικής εργασίας στην εκπαίδευση το εκσυγχρονιστικό – νεοφιλελεύθερο όραμα  για ένα σχολείο απόλυτα υποταγμένο στις απαιτήσεις της αγοράς δεν επιτεύχθηκε, τουλάχιστον στο βαθμό που θα επιθυμούσε η εκσυγχρονιστική εξουσία της εποχής.
      Η σημερινή εκπαιδευτική πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου προσπαθεί να πιάσει το νήμα όλων των προηγούμενων νεοφιλελευθέρων – νεοσυντηρητικών εγχειρημάτων των δεκαετιών του 90 και 2000 και να πάρει τη ρεβάνς  για την αποτυχία τους. Μια ρεβάνς που στοχεύει στην ολοκληρωτική διάλυση της δημόσιας παιδείας και τη δημιουργία ακραίων συνθηκών εργασιακής γαλέρας στα σχολεία. Μια προσπάθεια οπισθοδρόμησης και σκοταδισμού που ακριβώς εξαιτίας αυτού του προσανατολισμού της έχει ως φυσικό της σύμμαχο την παραδοσιακή δεξιά και , κυρίως, την ακροδεξιά. Απηχεί τη σκοταδιστική και αντιδημοκρατική τους λογική.

      Η διάλυση των εργασιακών σχέσεων μαζί  με την οικονομική εξαθλίωση των εκπαιδευτικών είναι βασικός πολιτικός στόχος της κυβέρνησης. Το σχέδιο Π.Δ προχωρά την υλοποίηση αυτού του στόχου. Στο σημείο αυτό ο διοικητικός αυταρχισμός φτάνει στο αποκορύφωμά του. Με τη δαμόκλειο σπάθη του πειθαρχικού οι εκπαιδευτικοί εξαναγκάζονται να εργαστούν και πέραν του οκταώρου. Στο άρθρο 18 (παρ.1-2) προβλέπονται δύο εξαιρετικά αυταρχικά μέτρα

«Οι συνεδριάσεις της συνέλευσης των διδασκόντων και οι ενημερωτικές συναντήσεις μεταξύ εκπαιδευτικών και ασκούντων τη γονική μέριμνα των μαθητών  πραγματοποιούνται τις ώρες μεταξύ 17:30 μ.μ. έως και 20:30 μ.μ..  Στις σχολικές μονάδες με κύρια απογευματινή λειτουργία οι δραστηριότητες του πρώτου εδαφίου πραγματοποιούνται τις ώρες μεταξύ 09:30 π.μ. έως και 12:30 μ.μ.. Η παρουσία των εκπαιδευτικών στις ανωτέρω δραστηριότητες είναι υποχρεωτική. Η αδικαιολόγητη απουσία των εκπαιδευτικών και η διενέργεια των ανωτέρω δραστηριοτήτων εντός του διδακτικού ωραρίου της σχολικής μονάδας συνιστούν πειθαρχικά παραπτώματα.»

« Σε περίπτωση απουσίας εκπαιδευτικού η αναπλήρωση στα διδακτικά του καθήκοντα γίνεται με εντολή του διευθυντή από εκπαιδευτικό της ίδιας σχολικής μονάδας, κατά προτίμηση της ίδιας ή συναφούς ειδικότητας, που έχει κενό στο ημερήσιο διδακτικό ωράριο εργασίας του. Η άρνηση συμμόρφωσης στο ανωτέρω εκπαιδευτικό καθήκον συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα»

   Δεν είναι μόνο η θεσμοθέτηση συνθηκών εργασιακής βαρβαρότητας αλλά και η προσπάθεια του Υπουργείου να εξοικονομήσει ώρες και προσωπικό ώστε να κλείσει ακόμη  περισσότερα σχολεία , όπως έκανε και πέρσι με το σχέδιο συγχωνεύσεων σχολικών μονάδων. Με τις πρόσφατες κυβερνητικές επιλογές και ο εκπαιδευτικός μετατρέπεται σε κρατικό υπάλληλο που σημαίνει ότι η οργανική του θέση δεν είναι πια στο συγκεκριμένο σχολείο που του είχε δοθεί αλλά γενικά στο κράτος. Αυτό δίνει τη δυνατότητα μεγάλων και συνεχόμενων μετακινήσεων , μετατρέπεται σε κατεξοχήν εργαζόμενο λάστιχο που μπορεί να συμπληρώνει ώρες από σχολείο σε σχολείο ή να μετακινείται και εκτός νομού ανάλογα με τις ανάγκες σε διδακτικό προσωπικό που κανονικά θα έπρεπε να καλύπτεται με διορισμούς μόνιμου προσωπικού. Η πρόσφατη εγκύκλιος του Υ.Π.Δ.Μ.Θ  για το πλεονάζον διδακτικό προσωπικό ακριβώς αυτό το δρόμο για εργασιακή περιπλάνηση και καταστροφή της σταθερής και μόνιμης εργασίας στην εκπαίδευση.  
    Ο Σύλλογος Διδασκόντων ουσιαστικά καταργείται από συλλογικό όργανο διοίκησης και αποφάσεων στο σχολείο.  Στο σημείο αυτό έχει σημασία να προσέξουμε και τη γλωσσική αλλαγή που υιοθετείται στο κείμενο και που ασφαλώς δεν είναι μόνο γλωσσική αλλά αντανακλά τη νέα θεσμική πραγματικότητα που επιδιώκεται να διαμορφωθεί. Αντί του όρου Σύλλογος Διδασκόντων υιοθετείται ο όρος Συνέλευση των Διδασκόντων , μια απλή δηλ. συγκέντρωση των διδασκόντων χωρίς κανένα αποφασιστικό χαρακτήρα και καμιά δύναμη απέναντι στην εξουσία του διευθυντή. Η συνέλευση αυτή δεν είναι όργανο διοίκησης του σχολείου. Μπορεί να συμβάλλει στην υλοποίηση των κατευθύνσεων της εθνικής εκπαιδευτικής πολιτικής, δηλ. της κρατικής αστικής πολιτικής, να διαπιστώνει και ν΄ αξιολογεί τις σχολικές ανάγκες , ν αποφασίζει για θέματα φοίτησης , να εισηγείται για το είδος της ενδοσχολικής επιμόρφωσης που θα ακολουθηθεί από τη συγκεκριμένη σχολική μονάδα ,  κατανέμει τα μέλη  του σε ομάδες , από τις πέντε αρμοδιότητες που έχει η Συνέλευση των Διδασκόντων μόνο η μία είναι αποφασιστική κι αυτή γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Στην ουσία η Συνέλευση των Διδασκόντων είναι αποψιλωμένη από αποφασιστικές αρμοδιότητες.
    Μετά τη λήξη της συνέλευσης και πάλι τα μέλη της μετατρέπονται σε εξατομικευμένες οντότητες και απλά αντικείμενα των εντολών της διοίκησης. Υιοθετείται το μοντέλο της μονοπρόσωπης συγκεντρωτικής διεύθυνσης  με διευθυντές που θα λειτουργήσουν ως ιμάντες όχι μόνο της διοίκησης και του Υπουργείου αλλά και της αγοράς και των επιχειρηματικών συμφερόντων που θα διαβαίνουν την πόρτα του σχολείου μπροστά στη φτώχεια , την αδυναμία αντιμετώπισης στοιχειωδών αναγκών. Έτσι ο διευθυντής είναι εκτός από διοικητικός προϊστάμενος είναι και οικονομικός μάνατζερ που θα εξασφαλίζει τη χρηματοδότηση του σχολείου μέσω του δρόμου της ιδιωτικής αγοράς. Θα πρέπει να εξασφαλίσει χορηγούς για το σχολείο , να βρει χρήματα από τους γονείς  και να τους πείσει ότι θα πρέπει πληρώσουν για την εκπαίδευση των παιδιών τους  μιας και «αγκύλωση» της δημόσιας και δωρεάν αφού συστηματικά υπονομεύτηκε τα περασμένα χρόνια μέσα από την υποχρηματοδότηση και τη μιντιακή συκοφάντηση ήρθε τώρα να πάει περίπατο οριστικό. Η κατάσταση που σήμερα έχει διαμορφωθεί με την υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης δημιουργεί σοβαρές προϋποθέσεις για να εξωθηθούν τα πράγματα προς την ιδιωτικοποίηση της λειτουργίας των σχολείων.
     Ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας σύμφωνα με το σχέδιο  Π.Δ «είναι ο διοικητικός και πειθαρχικός προϊστάμενος», εισηγείται «στο αρμόδιο όργανο την ανάθεση υποχρεωτικών υπερωριών στους εκπαιδευτικούς», και ευθύνεται «για την κατάρτισης της Έκθεσης Αξιολόγησης της σχολικής Μονάδας». Οπλίζεται με τις εξουσίες των προϊσταμένων Γραφείων Εκπαίδευσης και καλείται να λειτουργήσει κατασταλτικά , υλοποιώντας τα κυβερνητικά σχέδια για διάλυση των εργασιακών σχέσεων και της δημόσιας παιδείας. Ο Διευθυντής της σχολικής μονάδας επίσης  « δεν ασκεί , κατ’ αρχήν διδακτικά καθήκοντα» Αποκόπτεται έτσι εντελώς από το εκπαιδευτικό έργο , χάνει δηλ. την επαφή με την κυριότερη πλευρά της διαδικασίας που διοικεί. Έτσι αποξενώνεται ακόμα περισσότερο από το υπόλοιπο εκπαιδευτικό σώμα και γραφειοκρατικοποιείται. 
     Το σχέδιο Π.Δ για τη διοίκηση της εκπαίδευσης  είναι ένα σημαντικό κομμάτι από παζλ των μικρών και μεγάλων εγκλημάτων που καθημερινά διαπράττει η κυβέρνηση ενάντια στη δημόσια εκπαίδευση. Ενός παζλ που περιλαμβάνει την εμπορευματοποίηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης, όπως εκφράζεται με τον πρόσφατο Νόμο – Πλαίσιο για τα Α.Ε.Ι , την προσπάθεια να καταργηθεί η δωρεάν διανομή σχολικού βιβλίου , την εξάπλωση της μαύρης εργασία στην εκπαίδευση , την καλλικρατική αποκέντρωση που θα φορτώσει σιγά – σιγά τα βάρη λειτουργίας των σχολείων  στους γονείς και τους δημότες. Ένα ολόκληρο πλαίσιο ιστορικών κοινωνικών κατακτήσεων πάει να γκρεμιστεί εν μία νυκτί με ύπουλο τρόπο. Αυτό ακριβώς είναι το έργο της σημερινής κυβέρνησης. Και αυτό προϋποθέτει αυταρχισμό , διοικητική καταστολή , πνίξιμο της δημοκρατίας και της παιδαγωγικής ελευθερίας στους χώρους της εκπαίδευσης. Το διοικητικό μοντέλο είναι καθρέπτης των στόχων που προωθούνται για το εκπαιδευτικό σύστημα σε γενικότερο επίπεδο.           
     Το παπανδρεικό ολοκληρωτικό μόρφωμα δίνει σήμερα ένα λυσσαλέο αγώνα εναντίον του κόσμου της εργασίας. Αγώνα με πρωτοφανή ταξικό μίσος για τον λαό  και με απόλυτη προσήλωση στα συμφέροντα του κεφαλαίου , κυρίως στην εγχώρια και διεθνή τοκογλυφία. Είναι αδίστακτο, ανάλγητο  και απόλυτα αποφασισμένο να σπρώξει στο γκρεμό τον κόσμο της εργασίας και της εκπαίδευσης , αφαιρώντας του και το τελευταίο υπόλειμμα κοινωνικής κατάκτησης. Σπέρνει την εξαθλίωση και τη φτώχεια , κυβερνά, όντας μειοψηφία, με το φόβο, το ψέμα και τον πολιτικό εκβιασμό. Στο χώρο της εκπαίδευσης στοχεύει στην ολοκληρωτική διάλυση της δημόσιας παιδείας , τη λειτουργία της οποίας θεωρεί εμπόδιο για την καπιταλιστική κερδοφορία. Η νεοφιλελεύθερη εγκληματική πολιτική του δεν έχει κανένα φραγμό, ηθικό ή πολιτικό, και σταματά εκεί που θα του βάλει φραγμό ο ίδιος ο κόσμος της εργασίας. Αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο για μας σήμερα.                                                                                                

ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΜΟΝΑΔΩΝ....ΟΥΤΕ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ!!!!

Σε νέα ωμή παρέμβαση στη διαδικασία επιλογής διευθυντών σχολικών μονάδων προχώρησε το υπουργείο Παιδείας με εγκύκλιο του στις 4/8/2011.
Ούτε λίγο ούτε πολύ δίνει το «δικαίωμα» σε όσους  υποψήφιους δεν έχουν υποβάλλει δηλώσεις προτίμησης ή επιθυμούν την τροποποίηση των αρχικών τους δηλώσεων,  να υποβάλλουν νέες δηλώσεις προτίμησης ύστερα από σχετική πρόσκληση των Διευθυντών Εκπαίδευσης, μετά την ολοκλήρωση του έλεγχου και την κύρωση των πινάκων από τους Περιφερειακούς Διευθυντές Εκπαίδευσης. Στην πρόσκληση για υποβολή δηλώσεων προτίμησης τάσσεται σύντομη αποκλειστική προθεσμία.
Με άλλα λόγια αφού έχουν πια μαθευτεί «στόμα με στόμα» οι επιλογές προτίμησης των υποψηφίων να μπορούν κάποιοι να αλλάξουν τη δήλωσή τους ώστε να ελεγχθεί άμεσα η όλη διαδικασία επιλογής. Και ταυτόχρονα δίνει το δικαίωμα στους υποψήφιους σχολικούς συμβούλους, και ταυτόχρονα υποψήφιους διευθυντές, που δεν είχαν κάνει δήλωση προτίμησης σχολείων, αφού με βάση άλλες εγκυκλίους του υπουργείου θα αποκλείονταν από τη διαδικασία συμμετοχής στις συνεντεύξεις  των υποψηφίων σχολικών συμβούλων, να μπουν στο παιχνίδι διεκδίκησης θέσεων διευθυντών στα σχολεία.
Μιλάμε για ένα πρωτοφανές αλαλούμ αλληλοσυγκρουόμενων εγκυκλίων στην προσπάθεια του υπουργείου να ελέγξει πλήρως την επιλογή διευθυντών.
Δεν τους έφτανε ο τρόπος μοριοδότησης που προβλέπεται από τον αντιδραστικό νόμο 3848/2010, δεν τους έφτανε η διαδικασία της συνέντευξης που έτσι ή αλλιώς μπορεί να ελεγχθεί αφού τα πέντε από τα επτά μέλη των συμβουλίων επιλογής είναι διορισμένα από αυτήν, δεν τους έφτανε η βροχή ερμηνευτικών – φωτογραφικών εγκυκλίων που έρχονταν ακόμα και μετά το τέλος της μοριοδότησης και των συνεντεύξεων με σκοπό να βολευτούν ειδικές κατηγορίες εκλεκτών υποψηφίων τους, δεν τους έφτανε η προδήλως παράνομη ενέργειά τους να επιλεγούν οι σχολικοί σύμβουλοι τελικά μετά την επιλογή των διευθυντών σχολείων, τώρα την ύστατη στιγμή για κάποια ΠΥΣΠΕ ή κατόπιν εορτής για άλλα, προχωρά σε αυτή την πρωτοφανή ενέργεια.
Είναι φανερό ότι το λεγόμενο «νέο σχολείο» απαιτεί για την κυβέρνηση στρατό πραιτοριανών να το διοικεί. Κι αυτό γιατί μιλάμε για το σχολείο της παραβίασης του δημόσιου δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, για το σχολείο της καταπάτησης των ενιαίων μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών, για το σχολείο  της παραβίασης των εργασιακών δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών, το σχολείο των προγραμμάτων και όχι του προγράμματος, το σχολείο της αξιολόγησης – χειραγώγησης. Αυτό προσπαθεί να πετύχει η κυβέρνηση με τις συνεχείς παρεμβάσεις της στη διαδικασία επιλογής διευθυντών. Κλείνοντας το μάτι στους υποψήφιους σχολικούς συμβούλους που τους θεωρεί βασικό γρανάζι προώθησης της αντιεκπαιδευτικής πολιτικής της.
Καταγγέλλουμε όλη αυτή την πρωτοφανή διαδικασία παρεμβάσεων από μεριάς της κυβέρνησης στην επιλογή διευθυντών σχολείων, δηλώνουμε ότι δεν  θα νομιμοποιήσουμε την όλη διάτρητη διαδικασία, δεν αποδεχόμαστε καμιά παράταση αιτήσεων, ούτε αλλαγής από κάποιους των προτιμήσεων τους. Καλούμε τη ΔΟΕ να καταγγείλει την όλη διαδικασία, τους συλλόγους Π.Ε. να προχωρήσουν σε παρόμοιες καταγγελίες  και δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε με κάθε μέσο να προασπιζόμαστε τη διαφάνεια και την ισονομία.

Οι αιρετοί εκπρόσωποι της Ανεξάρτητης Ριζοσπαστικής Παρέμβασηςστα ΑΠΥΣΠΕ και ΠΥΣΠΕ
Γαλάνης Γιώργος ΑΠΥΣΠΕ Αττικής
Βαϊνάς Παντελής ΠΥΣΠΕ Γ Αθήνας
Καβακλής Λουκάς ΠΥΣΠΕ Α Αθήνας

Για τις συνεντεύξεις των διευθυντών

Αυτές τις ημέρες διεξάγεται α η διαδικασία των συνεντεύξεων των υποψηφίων διευθυντών των σχολείων, διαδικασία που  έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί σύμφωνα με τις εξαγγελίες του Υπουργείου, ο ρόλος των νέων Διευθυντών θα αλλάξει δραματικά από τη νέα περίοδο, αλλάζοντας ταυτόχρονα και τη φυσιογνωμία του σχολείου.Με την πρόταση του υπουργείου για τη διοίκηση της εκπαίδευσης και το νέο ρόλο του Διευθυντή (που αναμένεται- αν δεν υπάρξουν δραματικές αλλαγές υπό την πίεση του λαϊκού κινήματος- να ψηφιστεί μέσα στο καλοκαίρι), καταργείται ουσιαστικά το ισχύον πλαίσιο που πρόβλεπε ο ν. 1566/85, ένας νόμος από την περίοδο της "Αλλαγής", όταν το ΠΑΣΟΚ επιχειρούσε να ενσωματώσει το ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης. Ο νόμος μπροστά στο αίτημα για εκδημοκρατισμό του σχολείου ήταν αναγκαστικά συμβιβαστικός, όμως αποτύπωνε έναν άλλο ταξικό συσχετικό δύναμης, ευνοϊκότερο για τις δυνάμεις της εργασίας. Αυτός προέβλεπε ότι κυρίαρχο όργανο για τη λειτουργία του σχολείου είναι ο σύλλογος διδασκόντων, ο οποίος αποφασίζει για το πρόγραμμα, τις υπερωρίες, τα πειθαρχικά των μαθητών και κάθε σημαντική δραστηριότητα του σχολείου, ενώ είχε εξασφαλισμένη μια σχετική παιδαγωγική ελευθερία στα πλαίσια του δοσμένου αναλυτικού προγράμματος. Προέβλεπε επίσης ότι ο Διευθυντής έχει μόνο συντονιστικό ρόλο, συμβουλεύει και καθοδηγεί τους εκπαιδευτικούς, ιδιαίτερα σε υπηρεσιακά-τεχνικά ζητήματα, και δεν μπορεί να επιθεωρήσει/αξιολογήσει το παιδαγωγικό/επιστημονικό έργο των καθηγητών. Τέλος, προέβλεπε και πολλαπλά επίπεδα διοίκησης με διακριτές αρμοδιότητες.

Το νέο πλαίσιο ωστόσο αφαιρεί από το Σύλλογο Διδασκόντων τον κυρίαρχο χαρακτήρα του και του δίνει μόνο συμβουλευτικές αρμοδιότητες ενώ, αντίστροφα, δίνει στο Διευθυντή της σχολικής μονάδας (ονομάζοντάς το οργουελικά «αποκέντρωση») συγκεντρωμένες υπερεξουσίες, αφαιρώντας τις όχι μόνο από τους εκπαιδευτικούς αλλά και από τους προϊσταμένους και τους σχολικούς συμβούλους. Ο Διευθυντής θα μπορεί πλέον να χορηγεί τις άδειες, να αποφασίζει στο πλαίσιο του ΑΠΣ για το πρόγραμμα, το ωράριο, τις εφημερίες και κάθε διδακτικό και εξωδιδακτικό ζήτημα και δραστηριότητα του σχολείου, να έχει τον τελευταίο λόγο σε πειθαρχικά ζητήματα των μαθητών, να αναθέτει υποχρεωτικά υπερωρίες, να αξιολογεί παιδαγωγικά (!) και εργασιακά τους εκπαιδευτικούς, να αποφασίζει ουσιαστικά για τη μονιμοποίηση ή όχι των νεοδιόριστων συναδέλφων, να επιβάλλει πειθαρχικές ποινές, να αποφασίζει για τον προγραμματισμό του εκπαιδευτικού έργου, να…, να…, να…

Μια τέτοια λειτουργία της εκπαίδευσης και των σχολείων προδιαγράφει ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό και εντατικοποιημένο πλαίσιο εργασίας για τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι όλο και πιο πολύ θα υπόκεινται σε αλλεπάλληλες διαδικασίες χειραγώγησης, παιδαγωγικού και ιδεολογικού ελέγχου της δουλειάς τους, αφού θα συνδέεται ο μισθός, η βαθμολογική εξέλιξη, η μονιμοποίηση και συνολικά η εργασιακή τους κατάσταση με την «αξιολόγηση». Το πρώτο βέβαια άμεσο θύμα της Νέας Τάξης πραγμάτων στο σχολείο θα είναι το κλίμα στο σχολείο που δηλητηριάζεται. Αυτός ο διοικητικός αυταρχισμός θα είναι «μπουρλότο» στις σχέσεις των εκπαιδευτικών στο σχολείο μεταξύ τους και με το διευθυντή, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε επανειλημμένες ρήξεις μες στο Σύλλογο, πειθαρχικά επεισόδια, συνεχείς ΕΔΕ, σε «επιθυμητούς» και «ανεπιθύμητους», σε «υποταχτικούς» και «αντάρτες», σε φοβισμένους δημοσιουπαλληλίσκους, στους οποίους η υπόθεση της παιδαγωγικής ελευθερίας θα έχει χαθεί.

Περαιτέρω, στόχος της μεταρρύθμισης είναι η θεσμική μετεξέλιξη του παλιού «γραφειοκράτη διευθυντή», του επιφορτισμένου με τη διεκπεραίωση της «υπηρεσιακής αλληλογραφίας» και την τήρηση της «εύρυθμης λειτουργίας του σχολείου», σε ένα «δυναμικό άρχοντα-manager», ο οποίος θα λειτουργεί ως φορέας προώθησης της νέας κουλτούρας επιχειρηματικού πνεύματος, «καινοτόμων δράσεων» και διασύνδεσης του σχολείου με την τοπική αγορά. Μια τέτοια λειτουργία του διευθυντή θα εναρμονίζεται με τη νέα μορφή «αυτοαξιολόγησης σχολικών μονάδων» που έχει θεσμοθετήσει το υπουργείο, αφού, μέσα από τη διαδικασία αξιολόγησης που προβλέπεται, τα σχολεία θα λειτουργούν ως «αυτονομημένες μονάδες», οι οποίες θ’ ανταγωνίζονται η μία την άλλη «στην επίδειξη καλών σχολικών αποτελεσμάτων, καινοτομικών δράσεων και πρακτικών, ανεύρεσης πόρων και, τέλος, προσέλκυσης πελατών (μαθητών)».

Σε αυτά τα πλαίσια δεν μπορεί σήμερα να υπάρξει «δίκαιη» και «αντικειμενική» αξιολόγηση των υποψηφίων διευθυντών, αφού ο νέος νόμος θα δεσμεύει τους διευθυντές σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση· εξάλλου το όλο σύστημα επιλογής των υποψηφίων διευθυντών είναι ναρκοθετημένο εξαιτίας της σύνθεσης των υπηρεσιακών συμβουλίων.

Καλούμε τους αιρετούς να μην συμμετάσχουν στη διαδικασία αξιολόγησης, βάζοντας παύλα σε όλους τους υποψηφίους. Να τους προστατέψουν στη διαδικασία της συνέντευξης από την ιδεολογική χειραγώγηση της τράπεζας θεμάτων. Να παραμείνουν στη διαδικασία ελέγχοντας, δημοσιοποιώντας τυχόν παρατυπίες και τις βαθμολογίες που θα παίρνει ο κάθε υποψήφιος.

Σε μια περίοδο που το αίτημα των πλατειών και τους εργατικού κινήματος για περισσότερη δημοκρατία είναι πιο ζωντανό από ποτέ, η κυβέρνηση απαντά με περισσότερο αυταρχισμό, με μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό, με διλήμματα τύπου «μνημόνιο ή τανκς». Στη εκπαίδευση το δίλημμα αυτό θα εκφράσουν οι νέοι διευθυντές. Αυτό όμως που χρειάζονται τα σχολεία σήμερα δεν είναι λιγότερη δημοκρατία. Κόντρα στην κατεύθυνση αυτή της αυταρχικοποίησης, οι σύλλογοι διδασκόντων θα πρέπει να γίνουν κύτταρα δημοκρατίας, συναδελφικής αλληλεγγύης και αντίστασης. Η συσπείρωσή μας γύρω από τα συλλογικά μας όργανα  είναι αναγκαία προϋπόθεση για να αντισταθούμε στη λαίλαπα. Καλούμε τους συναδέλφους να δυναμώσουν τον αγώνα τους ενάντια στο σχολείο της αγοράς. Να παλέψουν για ενιαίο δημόσιο, δωρεάν 12χρονο σχολείο των όλων, των ίσων και των διαφορετικών, χωρίς ταξικούς φραγμούς κι αξιολογήσεις, που θα σέβεται τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα των παιδιών, θα αναπτύσσει την κριτική τους σκέψη, θα προωθεί την αγάπη για τη γνώση κι όχι στην πειθάρχηση, θα τα μάθει να εξηγούν και ν’ αλλάζουν τον κόσμο, θα τα διδάξει αλληλεγγύη, συλλογικότητα, αγωνιστικότητα.

Μυτιλήνη, 10 Ιούλη 2011