Το κίνημα νίκησε - απούσα η ΔΟΕ στις διώξεις συναδέλφων

Δήλωση

των εκπροσώπων

των Παρεμβάσεων- Κινήσεων-Συσπειρώσεων

στο Δ.Σ της ΔΟΕ

Καλούση Ακρίτα 6974750410

 Παπασπύρου Νίκο 6975308409

Mail: paremvasisdoe@gmai.com, www.paremvasis.gr

14/7/2011

Οι κοινωνικοί αγώνες δε ποινικοποιούνται!

Την Δευτέρα 11 του Ιούλη έγινε η δίκη των αγωνιστών κατοίκων της Ιεράπετρας που είχαν κάνει κατάληψη του δημαρχείου της πόλης με αίτημα τη μη κατάργηση  του νοσοκομείου, την υπεράσπιση και διεύρυνση της δημόσιας υγείας προς όλους τους κατοίκους της περιοχής.

Το νοσοκομείο σύμφωνα με το σχεδιασμό  Λοβέρδου, υπουργού υγείας της κυβέρνησης του κεφαλαίου, του ΔΝΤ και του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ,  υποβαθμιζόταν σε κέντρο υγείας ή κάτι ανάλογο και οδηγιόταν στο κλείσιμό του.

Οι κάτοικοι της πόλης, όπου πρωτοστάτησαν συνάδελφοι εκπαιδευτικοί,  δημιούργησαν μια επιτροπή κοινωνικών φορέων για την υπεράσπιση και τη μη κατάργηση του νοσοκομείου. Με συνελεύσεις αποφάσισαν τη κατάληψη του δημαρχείου με στόχο να δημοσιοποιήσουν το πρόβλημα και  να πιέσουν τις τοπικές δημοτικές αρχές   για ανάληψη  αγωνιστικών πρωτοβουλιών για το θέμα. Ήταν ένας αγώνας ουσιαστικά ενάντια στις επιδιώξεις της κυβέρνησης για συρρίκνωση και υποβάθμιση και ιδιωτικοποίηση της δημόσιας και δωρεάν υγείας.

Το γεγονός πήρε μεγάλη έκταση και ιδιαίτερα αυτό της κατάληψης (26/5 έως 10/6),  όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα Έγινε το πρώτο  θέμα πολιτικής και κοινωνικής συζήτησης  και αντιπαράθεσης στην κοινωνία της Ιεράπετρας, δημιούργησε μεγάλο πρόβλημα στους κομματικούς μηχανισμούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όπου με λάσπη  και συκοφαντίες, σε προσωπικό και συλλογικό  επίπεδο, προσπαθούσαν "τσαλακώσουν" την εικόνα των ανθρώπων της κατάληψης. Οι προσπάθειες τους έπεσαν στο κενό. Η κοινωνία της Ιεράπετρας αγκάλιασε την κατάληψη και υπερασπίστηκε το δικαίωμα για δημόσια και δωρεάν υγεία σε όλους, κόντρα στις επιλογές της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της ΤΡΟΪΚΑΣ. Μάλιστα υπάρχει και κείμενο με 2.500 υπογραφές όπου οι κάτοικοι δηλώνουν καταληψίες του δημαρχείου και ζητούν να δικαστούν και αυτοί!

 Ο δήμαρχος, στις πρώτες μέρες της κατάληψης, έκανε αναφορά στην εισαγγελία για το γεγονός της κατάληψης του δημαρχείου, με αποτέλεσμα  εκείνη ,αυτεπάγγελτα, να ασκήσει δίωξη σε 14 άτομα της επιτροπής κατάληψης με την κατηγορία διατάραξης οικιακής ειρήνης από κοινού και κατ΄ εξακολούθηση. 

Όλο το προηγούμενο διάστημα και μέχρι τη δίκη οι αγωνιστές της κατάληψης έβγαλαν ανακοινώσεις, οργάνωσαν συζητήσεις και καλούσαν τον κόσμο στην «πλατεία της οργής» στην Ιεράπετρα για συνέχεια του αγώνα και τη σύνδεσή του με τα γενικότερα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που δημιουργούν τα βάρβαρα μέτρα της κυβέρνησης.

Αποκορύφωμα όλης αυτής της δραστηριότητας ήταν τη μέρα της δίκης, 11 Ιούλη, στο ειρηνοδικείο να  συγκεντρωθούν περίπου 300 άτομα και να παρευρεθούν  στην μικρή αίθουσα του ειρηνοδικείου. Η απόφαση ήταν αθωωτική και μάλιστα στη διάρκεια της δίκης οι μάρτυρες κατηγορίας άλλαξαν σχεδόν τις μαρτυρίες τους,  με αποτέλεσμα να μην στοιχειοθετείται καμία κατηγορία. Η θετική εξέλιξη αυτή οφείλεται στο ότι η τοπική κοινωνία αγκάλιασε τα δίκαια αιτήματα των αγωνιζόμενων κατοίκων, αλλά και στο κύμα συμπαράστασης προς τους διωκόμενους.

 Η κατάληψη έληξε στις 10 Ιούνη ύστερα από απόφαση του Τιμοσίδη (Υφ.Υγείας) ότι το νοσοκομείο δεν καταργείται, ότι αναβαθμίζεται σε Γ΄ επίπεδο εφημερίας και ότι θα προσληφθούν γιατροί και νοσηλευτές

Υπήρξε μια μεγάλη νίκη του αγωνιζόμενου λαού  της Ιεράπετρας, που όχι μόνο υπερασπίστηκε το δικαίωμα στη δωρεάν δημόσια υγεία, το δικαίωμα του αγώνα ενάντια στην ποινικοποίησή του, αλλά   και δικαιώθηκε στη συνείδηση των εργαζομένων  και νομικά.  Είναι αξιοσημείωτο ότι, σε μια μικρή κοινωνία όπως αυτή της Ιεράπετρας όπου οι δυνάμεις του δικομματισμού συγκέντρωναν εκλογικά το 85%, κατόρθωσαν να συσπειρώσουν τον  κόσμο (εργαζόμενους, νεολαία, ηλικιωμένους) ενάντια στην τρομοκράτηση και το φόβο,   να εκτεθούν  προσωπικά και συλλογικά και τελικά να βγουν νικητές!

Ο κυβερνητικός- κρατικός – γραφειοκρατικός συνδικαλισμός των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ στη  ΔΟΕ έμεινε για μια ακόμη φορά θεατής των κοινωνικών και πολιτικών εξελίξεων. Με την απόφασή του να μη στείλει εκπρόσωπο στη δίκη απέδειξε ότι είναι υπερασπιστής της κυβερνητικής πολιτικής  και των μνημονίων, όχι όμως των διωκόμενων συναδέλφων!

Εμείς παρευρεθήκαμε στη δίκη ως μάρτυρες υπεράσπισης και δηλώσαμε με την παρουσία μας  αλληλέγγυοι στον αγώνα του λαού της Ιεράπετρας για δημόσια δωρεάν υγεία για όλους. Η παρουσία μας δεν ήταν απλά συμβολική μιας και υπήρχαν αρκετοί σύντροφοι των Παρεμβάσεων στην Ιεράπετρα.

Σε αντίθεση με τη ΔΟΕ υπήρχαν δεκάδες ψηφίσματα συμπαράστασης από συλλόγους Π.Ε., ΕΛΜΕ, πολιτιστικούς συλλόγους, αγροτικούς συλλόγους και από διάφορους άλλους κοινωνικούς φορείς.

Ο αγώνας των κατοίκων της Ιεράπετρας άφησε μια μεγάλη αγωνιστική παρακαταθήκη και δείχνει τον τρόπο που μπορούμε να παρεμβαίνουμε σε μείζονα κοινωνικά θέματα ως εκπαιδευτικοί και να συμβάλλουμε στη δημιουργία του μετώπου παιδείας – εργασίας-  υγείας για την υπεράσπιση και διεύρυνση των δημόσιων αγαθών, για την ανατροπή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, του ΔΝΤ, του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ, για έξοδο από Ε.Ε. και το Ευρώ.

Ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής των ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ –Ε.Ε. - ΔΝΤ

Η «δικαίωση» των απόντων

Για τις ανακοινώσεις της ΔΟΕ και της ΑΔΕΔΥ με θέμα «την κρατική βία και το ρόλο των κουκουλοφόρων στο κίνημα»

Στην πλατεία μιας επαρχίας  το πλήθος κοίταγε ενθουσιασμένο
ένα γορίλα που κάτι τσιγγάνοι τον είχαν φέρει φυλακισμένο.
Δίχως αισχύνη και σεβασμό οι γεροντοκόρες του χωριού
παίζαν αναίσθητα με το ζώο δεν λέω πώς, δεν λέω πού.
Ξαφνικά το μεγάλο κλουβί που έγκλειστη ζούσε η κακόμοιρη φύση
απότομα ανοίγει, δεν ξέρω γιατί ίσως να το ’χαν άσχημα κλείσει.
…Απ’ τους παρόντες τότε ο καθείς σπεύδει τα νώτα του να προφυλάξει
οι γεροντοκόρες απέδειξαν πως άλλο οι ιδέες και άλλο η πράξη…

Ο γορίλας (απόδοση Θηβαίου)

Με ύφος παρήγορου συμπαραστάτη και αυστηρού εισαγγελέα ταυτόχρονα, οι συνδικαλιστικές ηγεσίες της ΔΟΕ και της ΑΔΕΔΥ, δήλωσαν τη διαφωνία τους με την καταστολή των διαδηλώσεων  και την επιδρομή των ΜΑΤ στα γραφεία της ΔΟΕ την Τετάρτη 29 Ιούνη, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα «τον προβοκατόρικο ρόλο των κουκουλοφόρων στο κίνημα» που «αξιοποιούνται και εντάσσονται σε συγκεκριμένο σχέδιο υπονόμευσης και χτυπήματος του κινήματος». Οι σχετικές αποφάσεις προτάθηκαν από την ΕΣΑΚ και ψηφίστηκαν από τις ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ – ΕΣΑΚ και στην ΑΔΕΔΥ και στη ΔΟΕ. Ήταν μάλιστα τέτοιο το πάθος για την προβοκατορολογία που οι συγγραφείς του αρχικού κειμένου που προτάθηκε στην ΑΔΕΔΥ, ξέχασαν μέσα στον ενθουσιασμό τους, να γράψουν έστω μια λέξη για την κυβέρνηση και την πολιτική της. Η μικρή αυτή παράλειψη, διορθώθηκε ύστερα από σχετική παρέμβαση της …ΔΑΚΕ !

Ο κρατικός – κυβερνητικός – γραφειοκρατικός συνδικαλισμός  (ΓΣΕΕ –ΑΔΕΔΥ) συναντά τον κομματικό – γραφειοκρατικό  συνδικαλισμό (ΠΑΜΕ) αποκαλύπτοντας τον κοινό παρανομαστή και των δύο: το φόβο, το μίσος, την έχθρα σε ότι κινείται από τα κάτω, σε ότι κινείται πέρα και έξω από τον στενό έλεγχο της πολιτικής τους γραμμής, σε όσους, εν τέλει, αμφισβητούν και επιδιώκουν την ανατροπή της κυβέρνησης, του ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ- Ε.Ε. - ΔΝΤ . Πώς μπορεί να εξηγηθεί αλλιώς ότι « τα ταξικά ασυμβίβαστα συνδικάτα» που μάχονται για την «λαϊκή οικονομία και λαϊκή εξουσία» έρχονται σε «σάρκα μία» με τις «ξεπουλημένες , συμβιβασμένες, εργοδοτικές ηγεσίες των ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ» όταν πρόκειται να σταθούν απέναντι στο φόβο αυτό;

Με δυο λόγια, το μπλοκ των δυνάμεων της «συνδικαλιστικής ευταξίας» σε ΔΟΕ και ΑΔΕΔΥ, αξιοποίησε την υποχρέωση να καταγγείλει την αστυνομική βία σε βάρος συναδέλφων ως μια χρυσή ευκαιρία για να σπιλώσει με το στίγμα της προβοκατορολογίας τον αγώνα των δεκάδων χιλιάδων διαδηλωτών της 28^ης και 29^ης Ιούνη. Οι κοινές αποφάσεις σε ΔΟΕ και ΑΔΕΔΥ αντανακλούν  τις πολιτικές επιλογές των κομματικών τους φορέων απέναντι στην ογκούμενη λαϊκή οργή και σηματοδοτούν την ιδιόμορφη διαμόρφωση ενός «νομιμόφρονος κοινοβουλευτικού τόξου» αντίστοιχου με αυτό που λειτούργησε το Δεκέμβρη του 2008, με στόχο να συκοφαντηθούν οι λαϊκοί αγώνες με το όπλο της προβοκατορολογίας.

Εκείνοι που γύρισαν ατσαλάκωτοι και καθαροί στα σπίτια τους, εκείνοι που δεν ορθώθηκαν απέναντι στην καταστολή, δεν κυνηγήθηκαν, δεν μοιράστηκαν ούτε τον αγώνα ούτε τον πόνο, δεν ρίσκαραν, δεν μάτωσαν, δεν είδαν τους διπλανούς τους με ανοιγμένα κεφάλια δεμένους χειροπόδαρα να σέρνονται στις κλούβες, δεν νοσηλεύτηκαν σε νοσοκομεία, δεν σύρθηκαν στα δικαστήρια, δεν έτρεξε ούτε ένα δάκρυ στα μάγουλά τους, την ημέρα που ακόμα και οι τουρίστες που κυκλοφόρησαν στο κέντρο υπέφεραν από τα δακρυγόνα, εκείνοι που παρακολούθησαν τις μάχες του Συντάγματος από την ησυχία των σπιτιών τους και την ασφάλεια των κομματικών τους γραφείων, πρωτοστατούν σε αυτή την προσπάθεια, κουνώντας αυστηρά το δάχτυλο από το ύψος των επιτελείων τους απέναντι στον «βάρβαρο και προβοκάτορα λαό».

Η ανάγνωση των γεγονότων από την πλευρά της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, είναι εξαιρετικά απλή: Εκείνο που καθόρισε την αναμέτρηση της 48ωρης απεργίας και των γεγονότων της πλατείας Συντάγματος ήταν το παιχνίδι του κράτους είτε με τη μορφή των ΜΑΤ είτε με τη μορφή των «κουκουλοφόρων» και των ασφαλιτών. Ένα παιχνίδι στημένο και προκαθορισμένο στο οποίο δεν υπάρχουν οι δεκάδες χιλιάδες απεργοί, διαδηλωτές, εργαζόμενοι, άνεργοι παρά μόνο ως θύματα του κρατικού σχεδίου, ως αφελείς που «θα έπρεπε να προσέξουν περισσότερο τις κακές παρέες τους» ή ως κομπάρσοι σε μια υπερπαραγωγή καταστολής και εκτεταμένου «αποπροσανατολισμού» του λαού από τα πραγματικά του προβλήματα.

Μια και μόνη αποστολή εκπληρώνουν αυτές οι ανακοινώσεις : τη δικαίωση των απόντων !

Ένα και μόνο μήνυμα στέλνουν σε κάθε κατεύθυνση : «Προσέξτε, μην παρασύρεστε, δεν έχετε καμιά δουλειά στις πλατείες και τους δρόμους, είναι γεμάτα προβοκάτορες και ασφαλίτες, πρόκειται για ένα παιχνίδι επικίνδυνο, στο οποίο μπορεί και να μπλέξετε χωρίς να το καταλάβετε…δείτε άλλωστε τι έπαθαν οι καημένοι εκπαιδευτικοί».

Στην ίδια λογική κινούνται :

-                              Οι συνεχείς δηλώσεις και κατηγορίες ότι στο Σύνταγμα αλλά και στις αποδοκιμασίες πολιτικών πρωτοστατούν εθνικιστές και ακροδεξιές ομάδες.

-                              Το εξόφθαλμο ψέμα ότι οι Παρεμβάσεις πρότειναν στην 80η Γ.Σ. της Δ.Ο.Ε. «να διακοπούν οι διαδικασίες του συνεδρίου για να συμμετάσχουν οι σύνεδροι στο συλλαλητήριο της ΑΔΕΔΥ, το οποίο γίνεται στα πλαίσια των εκδηλώσεων της συμβιβασμένης Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ)» (βλ. Ριζοσπάστης 22/6/2011). Βεβαίως, όπως προκύπτει από το κείμενο που κατατέθηκε και υπερψηφίστηκε από τη ΓΣ της ΔΟΕ (βλ. http://www.alfavita.gr/artro.php?id=37031 ) οι Παρεμβάσεις πρότειναν τη συμμετοχή των αντιπροσώπων στη λαϊκή συγκέντρωση της πλ. Συντάγματος για να μην πάρει ψήφο εμπιστοσύνης η κυβέρνηση. Στη διαδήλωση των αντιπροσώπων αλλά και στη συγκέντρωση της πλ. Συντάγματος ουδεμία ΑΔΕΔΥ ή ΣΕΣ συναντήσαμε(υπάρχει και φωτογραφικό υλικό ως τεκμήριο), συναντήσαμε όμως δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενους που διαδήλωναν.

Το απίθανο μείγμα κατηγοριών απέναντι στο κίνημα που αναπτύσσεται, περί «κουκουλοφόρων», «εθνικιστών», «συμβιβασμένων συνδικαλιστών», αποσκοπεί σε μια μάταιη προσπάθεια, να υψωθούν τείχη ανάμεσα στους εργαζόμενους, να σπιλωθεί και να απομονωθεί η λαϊκή οργή που δεν χωράει ούτε υπηρετεί κομματικά σχέδια και σκοπιμότητες.

Ταυτόχρονα, οι δυνάμεις αυτές στην κοινωνία, αναδεικνύουν τη λογική των κομματικών τους φορέων που συμφωνούν ότι οι   εκλογές  αποτελούν τη  «λύση» στην ογκούμενη δυσαρέσκεια της εργαζόμενης πλειοψηφίας από τα βάρβαρα μέτρα, στοχεύοντας να στείλουν τις πλατείες της οργής στους καναπέδες και να τις καταστήσουν από διαμορφωτή σε θεατή των πολιτικών εξελίξεων.

Όμως οι αγωνιστές οφείλουν να είναι εκεί. Στην πρώτη γραμμή της μάχης. Μαζί με τον αγωνιζόμενο λαό. Σφυρηλατώντας νέους δεσμούς ενότητας και πάλης με όλον αυτό τον κόσμο που μπαίνει για πρώτη φορά στο κίνημα. Αναζητώντας συμμαχίες, συνεργασίες, μορφές και περιεχόμενα πάλης για την οικοδόμηση μέσα στη φωτιά του αγώνα ενός μεγάλου, ενωτικού μετώπου ανατροπής του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου, του ΔΝΤ, της Ε.Ε., της κυβέρνησης και κάθε επίδοξου διαχειριστή αυτής της πολιτικής. Οι αγωνιστές δεν έχουν το δικαίωμα να στρέφουν την πλάτη, να αποχωρούν συντεταγμένοι και μουτρωμένοι, να γυρίζουν στο σπίτι τους καθαροί και ατσαλάκωτοι, να υψώνουν το δάχτυλο επί δικαίων και αδίκων από την ασφάλεια των κομματικών τους γραφείων, να κάνουν δημόσιες δηλώσεις πολιτικής νομιμοφροσύνης όταν γύρω τους μαίνεται ο ταξικός πόλεμος.

Σήμερα, ο φόβος έχει αλλάξει στρατόπεδο. Οι πλατείες και οι δρόμοι δεν αδειάζουν ούτε από τους τόνους χημικών ούτε από τα πογκρόμ καταστολής.

Εκτός από το φόβο, έχει αλλάξει στρατόπεδο και η αμηχανία. Ο λαός έχει βρει και τους τρόπους και τους δρόμους για να φτάσει ως τα μεγάλα γεγονότα. Η αναζήτηση των πολιτικών διεξόδων  , τα μεγάλα σχήματα και μέτωπα, που θα δώσουν νέα πνοή στους αγώνες και διέξοδο μετασχηματίζοντας την οργή της εργαζόμενης πλειοψηφίας σε συγκροτημένη πολιτική δύναμη, είναι υπόθεση των πρωταγωνιστών του κινήματος μέσα από συλλογικές διαδικασίες,  αξιοποιώντας την εμπειρία όλων των συλλογικών προσπαθειών του πρόσφατου παρελθόντος και του  παρόντος.

Ας αναλογιστούν κάποιοι τις ιστορικές τους ευθύνες σ’ αυτές τις κρίσιμες ώρες. Κρατούν πολύ λίγο οι στιγμές όπου ο ιστορικός χρόνος πυκνώνει και περνούν «χρόνια πολλά μέσα σε λίγες ώρες». Κι αν τα λέμε όλα αυτά δεν είναι γιατί θέλουμε να τραβήξουμε διαχωριστικές γραμμές με αγωνιστικά τμήματα του εργατικού κινήματος αλλά γιατί έχουμε τη σταθερή πεποίθηση ότι απαιτείται ΤΩΡΑ αγωνιστική συνεννόηση και ταξική ενότητα όλων των εμπειροπόλεμων δυνάμεων απέναντι στην επέλαση του κεφαλαίου και της κυβέρνησης.

Υ.Γ. Πάντως, μετά από όλα αυτά, δεν θα δυσκολευτεί κανείς πιστεύουμε να καταλάβει τι συμβολίζει ο γορίλας και τι οι γεροντοκόρες…

Για τις συνεντεύξεις των διευθυντών

Αυτές τις ημέρες διεξάγεται α η διαδικασία των συνεντεύξεων των υποψηφίων διευθυντών των σχολείων, διαδικασία που  έχει ιδιαίτερη σημασία, γιατί σύμφωνα με τις εξαγγελίες του Υπουργείου, ο ρόλος των νέων Διευθυντών θα αλλάξει δραματικά από τη νέα περίοδο, αλλάζοντας ταυτόχρονα και τη φυσιογνωμία του σχολείου.Με την πρόταση του υπουργείου για τη διοίκηση της εκπαίδευσης και το νέο ρόλο του Διευθυντή (που αναμένεται- αν δεν υπάρξουν δραματικές αλλαγές υπό την πίεση του λαϊκού κινήματος- να ψηφιστεί μέσα στο καλοκαίρι), καταργείται ουσιαστικά το ισχύον πλαίσιο που πρόβλεπε ο ν. 1566/85, ένας νόμος από την περίοδο της "Αλλαγής", όταν το ΠΑΣΟΚ επιχειρούσε να ενσωματώσει το ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης. Ο νόμος μπροστά στο αίτημα για εκδημοκρατισμό του σχολείου ήταν αναγκαστικά συμβιβαστικός, όμως αποτύπωνε έναν άλλο ταξικό συσχετικό δύναμης, ευνοϊκότερο για τις δυνάμεις της εργασίας. Αυτός προέβλεπε ότι κυρίαρχο όργανο για τη λειτουργία του σχολείου είναι ο σύλλογος διδασκόντων, ο οποίος αποφασίζει για το πρόγραμμα, τις υπερωρίες, τα πειθαρχικά των μαθητών και κάθε σημαντική δραστηριότητα του σχολείου, ενώ είχε εξασφαλισμένη μια σχετική παιδαγωγική ελευθερία στα πλαίσια του δοσμένου αναλυτικού προγράμματος. Προέβλεπε επίσης ότι ο Διευθυντής έχει μόνο συντονιστικό ρόλο, συμβουλεύει και καθοδηγεί τους εκπαιδευτικούς, ιδιαίτερα σε υπηρεσιακά-τεχνικά ζητήματα, και δεν μπορεί να επιθεωρήσει/αξιολογήσει το παιδαγωγικό/επιστημονικό έργο των καθηγητών. Τέλος, προέβλεπε και πολλαπλά επίπεδα διοίκησης με διακριτές αρμοδιότητες.

Το νέο πλαίσιο ωστόσο αφαιρεί από το Σύλλογο Διδασκόντων τον κυρίαρχο χαρακτήρα του και του δίνει μόνο συμβουλευτικές αρμοδιότητες ενώ, αντίστροφα, δίνει στο Διευθυντή της σχολικής μονάδας (ονομάζοντάς το οργουελικά «αποκέντρωση») συγκεντρωμένες υπερεξουσίες, αφαιρώντας τις όχι μόνο από τους εκπαιδευτικούς αλλά και από τους προϊσταμένους και τους σχολικούς συμβούλους. Ο Διευθυντής θα μπορεί πλέον να χορηγεί τις άδειες, να αποφασίζει στο πλαίσιο του ΑΠΣ για το πρόγραμμα, το ωράριο, τις εφημερίες και κάθε διδακτικό και εξωδιδακτικό ζήτημα και δραστηριότητα του σχολείου, να έχει τον τελευταίο λόγο σε πειθαρχικά ζητήματα των μαθητών, να αναθέτει υποχρεωτικά υπερωρίες, να αξιολογεί παιδαγωγικά (!) και εργασιακά τους εκπαιδευτικούς, να αποφασίζει ουσιαστικά για τη μονιμοποίηση ή όχι των νεοδιόριστων συναδέλφων, να επιβάλλει πειθαρχικές ποινές, να αποφασίζει για τον προγραμματισμό του εκπαιδευτικού έργου, να…, να…, να…

Μια τέτοια λειτουργία της εκπαίδευσης και των σχολείων προδιαγράφει ένα ιδιαίτερα ανταγωνιστικό και εντατικοποιημένο πλαίσιο εργασίας για τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι όλο και πιο πολύ θα υπόκεινται σε αλλεπάλληλες διαδικασίες χειραγώγησης, παιδαγωγικού και ιδεολογικού ελέγχου της δουλειάς τους, αφού θα συνδέεται ο μισθός, η βαθμολογική εξέλιξη, η μονιμοποίηση και συνολικά η εργασιακή τους κατάσταση με την «αξιολόγηση». Το πρώτο βέβαια άμεσο θύμα της Νέας Τάξης πραγμάτων στο σχολείο θα είναι το κλίμα στο σχολείο που δηλητηριάζεται. Αυτός ο διοικητικός αυταρχισμός θα είναι «μπουρλότο» στις σχέσεις των εκπαιδευτικών στο σχολείο μεταξύ τους και με το διευθυντή, οδηγώντας με μαθηματική ακρίβεια σε επανειλημμένες ρήξεις μες στο Σύλλογο, πειθαρχικά επεισόδια, συνεχείς ΕΔΕ, σε «επιθυμητούς» και «ανεπιθύμητους», σε «υποταχτικούς» και «αντάρτες», σε φοβισμένους δημοσιουπαλληλίσκους, στους οποίους η υπόθεση της παιδαγωγικής ελευθερίας θα έχει χαθεί.

Περαιτέρω, στόχος της μεταρρύθμισης είναι η θεσμική μετεξέλιξη του παλιού «γραφειοκράτη διευθυντή», του επιφορτισμένου με τη διεκπεραίωση της «υπηρεσιακής αλληλογραφίας» και την τήρηση της «εύρυθμης λειτουργίας του σχολείου», σε ένα «δυναμικό άρχοντα-manager», ο οποίος θα λειτουργεί ως φορέας προώθησης της νέας κουλτούρας επιχειρηματικού πνεύματος, «καινοτόμων δράσεων» και διασύνδεσης του σχολείου με την τοπική αγορά. Μια τέτοια λειτουργία του διευθυντή θα εναρμονίζεται με τη νέα μορφή «αυτοαξιολόγησης σχολικών μονάδων» που έχει θεσμοθετήσει το υπουργείο, αφού, μέσα από τη διαδικασία αξιολόγησης που προβλέπεται, τα σχολεία θα λειτουργούν ως «αυτονομημένες μονάδες», οι οποίες θ’ ανταγωνίζονται η μία την άλλη «στην επίδειξη καλών σχολικών αποτελεσμάτων, καινοτομικών δράσεων και πρακτικών, ανεύρεσης πόρων και, τέλος, προσέλκυσης πελατών (μαθητών)».

Σε αυτά τα πλαίσια δεν μπορεί σήμερα να υπάρξει «δίκαιη» και «αντικειμενική» αξιολόγηση των υποψηφίων διευθυντών, αφού ο νέος νόμος θα δεσμεύει τους διευθυντές σε μία συγκεκριμένη κατεύθυνση· εξάλλου το όλο σύστημα επιλογής των υποψηφίων διευθυντών είναι ναρκοθετημένο εξαιτίας της σύνθεσης των υπηρεσιακών συμβουλίων.

Καλούμε τους αιρετούς να μην συμμετάσχουν στη διαδικασία αξιολόγησης, βάζοντας παύλα σε όλους τους υποψηφίους. Να τους προστατέψουν στη διαδικασία της συνέντευξης από την ιδεολογική χειραγώγηση της τράπεζας θεμάτων. Να παραμείνουν στη διαδικασία ελέγχοντας, δημοσιοποιώντας τυχόν παρατυπίες και τις βαθμολογίες που θα παίρνει ο κάθε υποψήφιος.

Σε μια περίοδο που το αίτημα των πλατειών και τους εργατικού κινήματος για περισσότερη δημοκρατία είναι πιο ζωντανό από ποτέ, η κυβέρνηση απαντά με περισσότερο αυταρχισμό, με μεγαλύτερο συγκεντρωτισμό, με διλήμματα τύπου «μνημόνιο ή τανκς». Στη εκπαίδευση το δίλημμα αυτό θα εκφράσουν οι νέοι διευθυντές. Αυτό όμως που χρειάζονται τα σχολεία σήμερα δεν είναι λιγότερη δημοκρατία. Κόντρα στην κατεύθυνση αυτή της αυταρχικοποίησης, οι σύλλογοι διδασκόντων θα πρέπει να γίνουν κύτταρα δημοκρατίας, συναδελφικής αλληλεγγύης και αντίστασης. Η συσπείρωσή μας γύρω από τα συλλογικά μας όργανα  είναι αναγκαία προϋπόθεση για να αντισταθούμε στη λαίλαπα. Καλούμε τους συναδέλφους να δυναμώσουν τον αγώνα τους ενάντια στο σχολείο της αγοράς. Να παλέψουν για ενιαίο δημόσιο, δωρεάν 12χρονο σχολείο των όλων, των ίσων και των διαφορετικών, χωρίς ταξικούς φραγμούς κι αξιολογήσεις, που θα σέβεται τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντα των παιδιών, θα αναπτύσσει την κριτική τους σκέψη, θα προωθεί την αγάπη για τη γνώση κι όχι στην πειθάρχηση, θα τα μάθει να εξηγούν και ν’ αλλάζουν τον κόσμο, θα τα διδάξει αλληλεγγύη, συλλογικότητα, αγωνιστικότητα.

Μυτιλήνη, 10 Ιούλη 2011

ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ 2 ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΑΛΕΡΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ

Το υπουργείο Παιδείας στην εγκύκλιο για τους αναπληρωτές επιβεβαιώνει με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο τη γενικότερη πολιτική του σχετικά με το  σχολείο της αγοράς που επιδιώκει να εδραιώσει. 

Η εγκύκλιος αποτυπώνει τη γενικότερη πολιτική της κυβέρνησης, μια πολιτική που εκπορεύεται από τα ΜΝΗΜΟΝΙΑ 1 και 2, από τη συμφωνία της Κυβέρνησης με το ΔΝΤ, την ΤΡΟΙΚΑ και την Ε.Ε. που στόχο έχουν τον περιορισμό των εργασιακών, κοινωνικών και μορφωτικών δικαιωμάτων της εργαζόμενης πλειοψηφίας  και νεολαίας.

Το   νέο σχολείο της κ. Διαμαντοπούλου θα λειτουργήσει με τους χειρότερους οιωνούς από το Σεπτέμβρη, αφού σε αυτό θα γίνουν οι λιγότεροι στην ιστορία διορισμοί μόνιμων εκπαιδευτικών.

Η κυβέρνηση πιστή στα προστάγματα ΕΕ και ΔΝΤ επεκτείνει την  ελαστικοποίηση της εργασίας στην εκπαίδευση, εντείνει την ανασφάλεια και την ομηρία των νέων εκπαιδευτικών, καταργεί κάθε δυνατότητα κατοχύρωσης του δικαιώματος στην εργασία, βάζει νέα εμπόδια για την εργασία στην εκπαίδευση και μετατρέπει τη μόνιμη εργασία σε άπιαστο όνειρο για τους νέους συναδέλφους.

Συγκεκριμένα στην εγκύκλιο:

1.    Αποσιωπείται αν οι εκπαιδευτικοί που θα προσληφθούν θα πληρώνονται από τον κρατικό προϋπολογισμό ή από το απεχθές καθεστώς των ΕΣΠΑ. Διατηρείται με τον τρόπο αυτό η δυνατότητα, από το υπουργείο, να κάνει τις  προσλήψεις με όποιο καθεστώς κρίνει και αποκρύπτονται από τους εκπαιδευτικούς οι όροι εργασίας τους. Υποδηλώνεται η επέκταση και η κυριαρχία των ΕΣΠΑ .

2.    Μένει ανοιχτή η δυνατότητα εισαγωγής του θεσμού του αναπληρωτή μειωμένου ωραρίου σε δασκάλους και νηπιαγωγούς. Επεκτείνεται  η ελαστική εργασία και επιδιώκεται η θεμελίωσή της στα επόμενα χρόνια, αφού οι μόνιμοι διορισμοί θα είναι μηδενικοί.

3.    Δεν προσμετράται η προϋπηρεσία των εκπαιδευτικών από προηγούμενες χρονιές.  Δηλαδή μπαίνουν στον πίνακα κατάταξης με μηδενική προϋπηρεσία, άσχετα αν πέρυσι εργάστηκαν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της Ελλάδας. Ο νόμος 3848/10 εφαρμόζεται άμεσα, στέλνοντας το μήνυμα ότι καμιά κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων δεν υπάρχει όση προϋπηρεσία και αν έχεις.

4.    Το υπουργείο ξέρει ότι οι όροι γαλέρας και ο μη υπολογισμός της προϋπηρεσίας θα οδηγήσουν  σε μαζικές αρνήσεις. Γι' αυτό χρησιμοποιεί την ποινή ως εργασιακό εκβιασμό!!! Με αυτό τον τρόπο το υπουργείο προσπαθεί  να ποινικοποιήσει και να «τιμωρήσει» την άρνηση αποδοχής πρόσληψης με το χειρότερο τρόπο, με ποινή δύο χρόνων στέρησης του δικαιώματος υποβολής αίτησης πρόσληψης αναπληρωτή.

5.    Επαναφέρεται το πιστοποιητικό παιδαγωγικής επάρκειας,  όπως ορίζει ο ν. 3848/10, ως προϋπόθεση για διορισμό και επαναλαμβάνει  τη μεταβατική  χρονική περίοδο για πτυχία πανεπιστημίου που δεν χρειάζονται παιδαγωγική επάρκεια. Ιδιαίτερα για την παιδαγωγική επάρκεια μιλάει για εξάμηνα σεμινάρια από τμήματα πανεπιστημίου, θυμίζοντας τα σεμινάρια των 400 ωρών για την ειδική αγωγή.

    Τα παραπάνω επιβεβαιώνουν τη βασική επιλογή της κυβέρνησης να ολοκληρώσει με ταχύτητα όλα τα μέτρα οικοδόμησης του σχολείου της αγοράς εν μέσω καλοκαιριού. Η  κατάθεση του εκτρωματικού νόμου για τα ΑΕΙ, η επιτάχυνση της διαδικασίας των κρίσεων των στελεχών και η προετοιμασία του νέου τοπίου με τις συγχωνεύσεις και καταργήσεις σχολείων, λειτουργούν στην παραπάνω λογική. Ο στόχος τους είναι ένα σχολείο που θα λειτουργεί με όρους αγοράς, ένα σχολείο φθηνό, ένα σχολείο απαξιωμένο, ένα σχολείο με μηδαμινή κρατική χρηματοδότηση, με αυξημένο αριθμό μαθητών στην τάξη. Ένα σχολείο  με  ελαστικά εργαζόμενους εκπαιδευτικούς, όπου κυρίαρχο ρόλο θα παίζει ο διευθυντής manager, με το σύλλογο διδασκόντων διακοσμητικό στοιχείο και στην καλύτερη περίπτωση απλό θεατή και εκτελεστή των εντολών του Υπουργείου.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Οι επιδιώξεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, της ΕΕ και του ΔΝΤ πρέπει να μας βρουν απέναντι από σήμερα.

Πρέπει άμεσα το ΔΣ της ΔΟΕ να καταγγείλει αυτούς τους σχεδιασμούς και να απαιτήσει από το Υπουργείο μαζικούς και μόνιμους διορισμούς, ακύρωση των ΕΣΠΑ και πληρωμή των εκπαιδευτικών από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Να καλέσει τους νέους εκπαιδευτικούς να μην κάνουν δήλωση για αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου και ωρομίσθιοι. Οι νέοι εκπαιδευτικοί που βλέπουν το φάσμα της ελαστικής εργασίας, της ανασφάλειας και της ανεργίας να τους πνίγει συνεχίζουμε ακόμα πιο αποφασιστικά με την παρουσία μας στον καθημερινό αγώνα στις πλατείες της οργής,  συμμετέχουμε στις διαβουλεύσεις για την εκπαίδευση στη Πλατεία Συντάγματος, στις πλατείες της κάθε γειτονιάς, και προετοιμαζόμαστε για έναν θερμό Σεπτέμβρη.  Έναν Σεπτέμβρη που θα μας βρει προετοιμασμένους για αποφασιστικούς αγώνες για την ανατροπή της Κυβέρνησης του  Κεφαλαίου, του ΔΝΤ, της Ε.Ε.  των Μνημονίων και των μέτρων τους.

Διεκδικούμε και απαιτούμε:

• Αύξηση των δαπανών για την Παιδεία στο 15% του Γ.Κ.Π.
• Όχι στο «νέο σχολείο» της αγοράς. Ενιαίο Δημόσιο Δωρεάν 12χρονο Υποχρεωτικό Σχολείο. Δίχρονη δημόσια και δωρεάν υποχρεωτική προσχολική αγωγή.
• Καμία συγχώνευση/κατάργηση σχολείου. Καμία περικοπή δαπανών, διορισμών, προσλήψεων, μισθών και επιδομάτων.
• Σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους.  Κατάργηση της ωρομισθίας, του αναπληρωτή μειωμένου ωραρίου και του αναπληρωτή ΕΣΠΑ. Όχι στην ελαστική εργασία και στην άρση της μονιμότητας. Κάλυψη όλων των αναγκών, πραγματικών και λειτουργικών, με νέες οργανικές θέσεις και με μόνιμους μαζικούς διορισμούς. Κατάργηση του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ, μαζικοί διορισμοί με βάση το χρόνο λήψης πτυχίου. Μόνιμος διορισμός όλων των εκπαιδευτικών που έχουν εργαστεί στο δημόσιο σχολείο.