ΜΕΤΕΤΡΕΨΑΝ ΤΗ ΔΟΕ ΣΕ ΦΕΡΕΦΩΝΟ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Σε φερέφωνο της Χρυσής Αυγής μετέτρεψε την Δ.Ο.Ε. ο Γενικός Γραμματέας της, Σταύρος Πετράκης, αναρτώντας στις 29/3/2013 (4:13μ.μ.) σε ιστοσελίδα του facebook, που φέρει την επωνυμία «ΔΟΕ Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας», βίντεο δημοσιευμένο στο YouTube  από την φασιστική οργάνωση. Το βίντεο στο you tube έχει ανέβει από χρήστη με το ψευδώνυμο Ι. Μεταξάς (imetaxas2012)!!! και στα σχόλιά του αναφέρει: «Δημοσιεύτηκε στις 28/3 2013 http://www.xryshaygh.com/index.php/home».

Το συγκεκριμένο βίντεο φέρει τον τίτλο «Τα αμερικάνικα κολέγια των ΚΚέδων» και είναι πετσοκομμένο απόσπασμα συνέντευξης της Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. Αλέκας Παπαρήγα, όπου απαντά στη γνωστή προπαγάνδα, ότι η κόρη της φοίτησε σε ιδιωτικό σχολείο. Ο Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας στα πλαίσια του γενικότερου αντιαριστερού και αντικομουνιστικού κλίματος, που την τελευταία περίοδο από κοινού καλλιεργούν  ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ, χρησιμοποιεί τη ρητορική της Χρυσής Αυγής και εκθέτει την Ομοσπονδία.  Η αναπαραγωγή της προπαγάνδας της Χρυσής Αυγής από  ιστότοπο που αποδίδεται στη ΔΟΕ αποτελεί τεράστιο ολίσθημα!!! Πολύ περισσότερο όταν συνοδεύεται από αγοραίο αντικομμουνισμό. Είναι η δεύτερη επίθεση - έμμεση αυτή τη φορά- ενάντια σε κόμμα της αριστεράς, μετά την γνωστή ανακοίνωση του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. κατά  του ΣΥΡΙΖΑ. Ανακοίνωση που ψηφίστηκε και από το ΠΑΜΕ και καταδεικνύει ότι οι ευκαιριακές συμπράξεις  για μικροπαραταξιακά οφέλη έχουν κοντά ποδάρια και οδηγούν σε επικίνδυνους δρόμους.

Ο συγκεκριμένος ιστότοπος φέρει το όνομα της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας χωρίς επίσημη απόφαση του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. Πρόσφατα μάλιστα πρώην μέλος του Δ.Σ. της ομοσπονδίας σε συνεδρίαση, που παρευρέθηκε, κατήγγειλε το διασυρμό της μέσω της ίδιας αυτής ιστοσελίδας. Τότε ο Γενικός Γραμματέας είχε δηλώσει, ότι αυτός δημιούργησε την ιστοσελίδα χωρίς έγκριση της ομοσπονδίας και ότι στο άμεσο μέλλον θα την καταργούσε. Όχι μόνο αυτό δεν έγινε αλλά συνδιαχειριστές του συγκεκριμένου ιστότοπου φαίνεται να είναι δυο ακόμα μέλη του Δ.Σ. της Δ.Ο.Ε. από την ΠΑΣΚ και τη ΔΑΚΕ!!! 

Η Δ.Ο.Ε, ως συλλογική έκφραση των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, δεν μπορεί να διασύρεται από τον ίδιο της το Γενικό Γραμματέα. Δεν μπορεί να χρησιμοποιείται από την πλειοψηφία των ΠΑΣΚ – ΔΑΚΕ ως εργαλείο επιθέσεων στην αριστερά. Τα δεκάδες χιλιάδες μέλη της Ομοσπονδίας περιμένουν από το Δ.Σ.  να αποκαταστήσει δημόσια το κύρος της. Να αποδοκιμάσει την πολιτικά ανεύθυνη στάση του Γενικού Γραμματέα και να ζητήσει την παραίτησή του.

Ο Γραμματέας της ΔΟΕ αναπαράγει Χρυσαυγίτικη προπαγάνδα

Φερέφωνο της Χρυσής Αυγής κατάντησε ο ΠΑΣΚίτης Γραμματέας της ΔΟΕ Σταύρος Πετράκης, να τον χαίρονται όσοι τον ψήφισαν άμεσα ή έμμεσα (από το facebook της ΔΟΕ)... αισχρός!

Να αντιδράσουμε στο πρόγραμμα Ευ ζην

Το πρόγραμμα ΕΥ ΖΗΝ και τα σκοτεινά σημεία του. Εμείς θα το θέσουμε στο σύλλογο. Ήδη σύλλογοι σε όλη τη χώρα αντιδρούν...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ

ΟΛΟΙ ΟΛΕΣ στη ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 20 Φλεβάρη

Μετά την ψήφιση του τρίτου Μνημονίου η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, περνά δια πυρός και σιδήρου τους εργαζόμενους για την εφαρμογή της αντιλαϊκής της πολιτικής. Πιστή στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΔΝΤ, των δανειστών και του κεφαλαίου κυβερνά με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, απολύσεις- διαθεσιμότητες εργαζομένων στο δημόσιο τομέα, κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, επιστρατεύσεις απεργών και συλλήψεις συνδικαλιστών. Υπόσχεται στο μεγάλο κεφάλαιο «ανάπτυξη» βασισμένη σε μισθούς πείνας, με ανεργία στο 30%, με εργαζόμενους χωρίς συλλογικές συμβάσεις και το δικαίωμα της απεργίας εκτός νόμου. Την ώρα που οι άνεργοι είναι ενάμισι εκατομμύριο, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένων δουλεύουν χωρίς να πληρώνονται, τα παιδιά υποσιτίζονται και λιποθυμούν στα σχολεία, τα σπίτια παγώνουν χωρίς πετρέλαιο και ηλεκτρικό, η παιδεία, η υγεία, η πρόνοια, η κοινωνική ασφάλιση διαλύονται, ο λαός αδυνατεί να πληρώσει τους φόρους και τα χαράτσια, η κυβέρνηση θέλει να επιβάλει με «σιδερένια φτέρνα» την απρόσκοπτη εφαρμογή της αντιλαϊκής της πολιτικής. Μέσα στο καταχείμωνο, σημαντικοί αγώνες ξέσπασαν για τη διαθεσιμότητα στο δημόσιο, στο χώρο της υγείας, τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τους ναυτεργάτες τους αγρότες κλπ., οι οποίοι όμως έμειναν χωρίς συντονισμό και κλιμάκωση, αντιμετώπισαν την συκοφάντηση των ΜΜΕ και την κρατική καταστολή. Εκκωφαντική ήταν η απουσία των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, που αντί να ενιαιοποιήσουν, να συντονίσουν και να κλιμακώσουν τους αγώνες την αποφασιστική στιγμή, προκήρυξαν άλλη μια  γενική απεργία, για τις 20 Φεβρουαρίου.

Τα απλωμένα χέρια να γίνουν γροθιές!

Ακόμα και έτσι όμως, αυτή η απεργία πρέπει να γίνει υπόθεση του κάθε σωματείου, του κάθε εργαζόμενου. Να γίνει το σκαλοπάτι για την κλιμάκωση των αγώνων, για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων και τη συνολική ανατροπή της πολιτικής της κυβέρνησης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εργαζόμενοι, οι νέοι, οι άνεργοι πρέπει να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, κάνοντας όλες τις απαραίτητες τομές για να νικήσουν οι αγώνες. Αυτό απαιτεί μια άλλη κατάσταση στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα, με υπέρβαση του υποταγμένου συνδικαλισμού, με ενωτική προσπάθεια στη βάση, στα πρωτοβάθμια σωματεία, με διαδικασίες άμεσης δημοκρατίας, οριζόντιο συντονισμό και αποφασιστικές μορφές πάλης, με συσπείρωση των ανέργων και των ελαστικά εργαζόμενων. Ούτε ο κατακερματισμός του κάθε κλάδου, ούτε η άρνηση συγκρότησης ενός αγωνιστικού μετώπου ρήξης και ανατροπής μπορεί να οδηγήσει μακριά. Ζητούμενο σήμερα είναι ο παλλαϊκός – γενικός ξεσηκωμός με αποφασιστικούς αγώνες διαρκείας, με αμεσότητα στην αντίδραση, αλλά και σχέδιο, πρόγραμμα και προοπτική για:

- Υπεράσπιση των μισθών, των συλλογικών συμβάσεων, των συντάξεων και των δικαιωμάτων μας. Να καταργηθούν όλα τα χαράτσια που επιβλήθηκαν στον λαό. Απαγόρευση των απολύσεων, όχι στην εφεδρεία και την αξιολόγηση.

-Ουσιαστική προστασία για τους ανέργους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους.

-Υπεράσπιση των δημοσίων αγαθών και επιχειρήσεων. Υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας. Δημόσια και δωρεάν παιδεία – υγεία - πρόνοια για όλους. Υπεράσπιση της κοινωνικής ασφάλισης.

-Υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων, των ελευθεριών και της συνδικαλιστικής δράσης, ενάντια σε κάθε είδους κυβερνητική και εργοδοτική τρομοκρατία.

-Να ακυρωθούν τα μνημόνια, η δανειακή σύμβαση και όλο το νομοθετικό πλαίσιο που σκλαβώνει τον λαό στην δικτατορία του κεφαλαίου και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

-Αποδέσμευση της χώρας από την Τρόικα και τα επαχθή δάνεια. Διαγραφή του χρέους, ρήξη με το ευρώ και την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των μεγάλων επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στις 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ και στην ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ στις 11πμ στα ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΛΥΚΕΙΑ

ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ ΛΕΣΒΟΥ

γιατί οι εκπαιδευτικοί είναι αντίθετοι στην αξιολόγηση

Ένα πολύ κατατοπιστικό video (36 λεπτών) για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών και των σχολείων, που αξίζει να δείτε, με την τοποθέτηση του Προέδρου του Παιδαγωγικού Τμήματος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κ. Γιώργου Γρόλλιου, στην εκδήλωση του συλλόγου εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Κοζάνης, με θέμα: "Κριτική προσέγγιση στο σχολείο του 21ου αιώνα". Εξηγείται επιγραμματικά, από έναν πανεπιστημιακό δάσκαλο, με σαφή επιστημονικό λόγο και τρόπο, το γιατί οι εκπαιδευτικοί είναι αντίθετοι στην αξιολόγηση που προωθεί το Υπουργείο Παιδείας.

Το Προεδρικό Διάταγμα για την αξιολόγηση να μείνει στα χαρτιά!

Εκπαιδευτικοί σε κατάσταση «ομηρίας», εκπαιδευτικοί που καλούνται να γίνουν «superman» για να λύσουν όλα τα προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος – για τα οποία προφανώς φταίνε αυτοί και κανένας άλλος – εκπαιδευτικοί που η κάθε τους δραστηριότητα θα μετριέται στα κουτάκια και με συντελεστές. Πλαίσιο ασφυκτικό, ιεραρχικό, αντιπαιδαγωγικό.

Ο εκπαιδευτικός δακτυλοδεικτούμενος σε μαθητές και κοινωνία, οι πολιτικές της υποχρηματοδότησης, των μηδενικών διορισμών, του σχολείου της αγοράς και της εξόντωσης των μαθητών που επιβάλλονται από κυβέρνηση, Ε.Ε. και ΔΝΤ στο απυρόβλητο. Αυτό, με λίγα λόγια, είναι το σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος για την αξιολόγηση που δόθηκε από το Υπουργείο Παιδείας για «διαβούλευση».

«Στόχος της αξιολόγησης», μας λένε, είναι η «  … βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας …. Στη σημερινή συγκυρία … η προοπτική θεσμοθέτησης ενός συστήματος αξιολόγησης στην εκπαίδευση συνδέονται με τη συνολικότερη προσπάθεια αναμόρφωσης των λειτουργιών του ελληνικού κράτους, την οποία καταβάλει ο ελληνικός λαός προκειμένου να επιτευχθεί …. η δημοσιονομική προσαρμογή και ο εκσυγχρονισμός της ελληνικής κοινωνίας», έλεγε εισαγωγικά το σχέδιο της ομάδας Ματσαγγούρα.

Διπλή αξιολόγηση

Στο ΠΔ προβλέπονται 2 τύποι αξιολόγησης: Διοικητική και Εκπαιδευτική. Η διοικητική αξιολόγηση αφορά το «τυπικό υπηρεσιακό έργο», είναι ετήσια και διενεργείται μεταξύ 1ης Απριλίου και 31ης Μαϊου κάθε έτους. Η εκπαιδευτική αξιολόγηση αφορά το διδακτικό και γενικότερα το επιστημονικό και παιδαγωγικό έργο, διενεργείται μία τουλάχιστον φορά ανά τριετία εντός συνεχούς χρονικού διαστήματος που δεν υπερβαίνει τους 2 μήνες (διμηνιαία αξιολογική περίοδος) (άρθρο18, παρ.9) και περιλαμβάνει την παρακολούθηση δύο (2) τουλάχιστον διδασκαλιών.

Μια πρώτη ματιά

Καταρχάς, είναι χαρακτηριστικό ότι οι κυβερνώντες εγκαταλείπουν τις «φιοριτούρες» περί  «αυτο-αξιολόγησης, η οποία  αφορά στο εκπαιδευτικό έργο των δομών, του ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και του εκπαιδευτικού συστήματος, όπως προέβλεπε η πρόταση της Ομάδας Εργασίας. Αφήνουν για το θεαθήναι τη δυνατότητα, ώστε ο αξιολογούμενος να «συμπληρώνει και υποβάλλει έκθεση αυτοαξιολόγησής του το αργότερο εντός πέντε (5) ημερών πριν από την έναρξη της αξιολογικής περιόδου,» (άρθρο 18, παρ.1) που είναι άνευ ουσιαστικής και τυπικής σημασίας, όπως και ότι «Κάθε αξιολογούμενος εκπαιδευτικός έχει το δικαίωμα να αξιολογεί τον προϊστάμενο αξιολογητή του.» (άρθρο 25).  Στο πλαίσιο ενός αυταρχικού και ιεραρχικού μηχανισμού αυτές οι ρυθμίσεις θα οδηγήσουν στην αυτοενοχοποίηση του εκπαιδευτικού, στο σκύψιμο της μέσης και της θετικής αξιολόγησης των αξιολογητών του.

Ο γραφειοκρατικός έλεγχος και ο βαθμός εμπέδωσης της εξουσίας είναι παντού ο βασικός στόχος. Κάθε στέλεχος και βαθμίδα ελέγχου αξιολογείται από την ικανότητά της να αξιολογεί την αμέσως υφιστάμενή της και να εφαρμόζει την κυβερνητική πολιτική, να προλαβαίνει «εντάσεις και δυσλειτουργίες», να φροντίζει να τηρούνται απαρέγκλιτα οι εγκύκλιοι και οι νόμοι, να εφαρμόζεται «πάση θυσία» το ωρολόγιο και αναλυτικό πρόγραμμα. Σε περίοδο μηδενικών προσλήψεων καταλαβαίνουμε τι σημαίνει αυτό: αυστηρός ιεραρχικός έλεγχος και διαρκής μετατόπιση της πίεσης προς τα κάτω, με τελικό αποδέκτη τον εκπαιδευτικό αλλά και το μαθητή.

Για αυτό, άλλωστε, και δίνεται μεγάλο βάρος στην αξιολόγηση των διευθυντών των σχολικών μονάδων. Όχι τυχαία, αφού οι διευθυντές θα είναι οι άμεσοι αξιολογητές. Ο «πολύ καλός» διευθυντής είναι εκείνος που  «τεκμηριώνει με πληρότητα την αξιολογική του κρίση με βάση στοιχεία που βρίσκονται στα πρακτικά του σχολείου και … σε άλλες συναφείς πηγές που σχετίζονται με τη συνέπεια και το εν γένει μη διδακτικό έργο του εκπαιδευτικού και ενημερώνει εγκαίρως τους ανωτέρους του…».

Κριτήρια αξιολόγησης:

Εκπαιδευτική διαδικασία και εκπαιδευτικός …«κομμάτια»

Τα κριτήρια της  αξιολόγησής κατατάσσονται σε πέντε κατηγορίες με πολλές υποκατηγορίες:

    Κατηγορία Α – Εκπαιδευτικό περιβάλλον: Α1) Διαπροσωπικές σχέσεις και προσδοκίες. Α2) Παιδαγωγικό κλίμα στη σχολική τάξη. Α3) Οργάνωση της σχολικής τάξης.
    Κατηγορία Β – Σχεδιασμός, προγραμματισμός και προετοιμασία της διδασκαλίας: Β1) Βαθμός πρόσληψης των δυνατοτήτων και αναγκών των μαθητών. Β2) Στόχοι και περιεχόμενο. Β3) Διδακτικές ενέργειες και εκπαιδευτικά μέσα.
    Κατηγορία Γ – Διεξαγωγή της διδασκαλίας και αξιολόγηση των μαθητών: Γ1) Προετοιμασία μαθητών για τη διδασκαλία. Γ2) Διδακτικές ενέργειες και εκπαιδευτικά μέσα. Γ3) Ενέργειες μαθητών κατά τη διαδικασία μάθησης. Γ4) Εμπέδωση  της νέας γνώσης και αξιολόγηση των μαθητών.
    Kατηγορία Δ – Υπηρεσιακή συνέπεια και επάρκεια: Δ1) Τυπικές υπαλληλικές υποχρεώσεις. Δ2) Συμμετοχή στη λειτουργία της σχολικής μονάδας και στην αυτοαξιολόγησή της. Δ3) Επικοινωνία και συνεργασία με γονείς και φορείς.
    Kατηγορία Ε – Επιστημονική και επαγγελματική ανάπτυξη του εκπαιδευτικού: Ε1) Τυπικά προσόντα και επιστημονική ανάπτυξη.  Ε2) Επαγγελματική ανάπτυξη.

Τα παραπάνω κριτήρια αντιστοιχίζονται με βάση την τετράβαθμη βαθμολογική κλίμακα και την κλίμακα 0 – 100 ως εξής (άρθρο 5): α) «ελλιπής»:  0 έως 30 βαθμοί, β) «επαρκής»: 31 έως 60 βαθμοί, γ) «πολύ καλός»: 61 έως 80 βαθμοί και δ) «εξαιρετικός»:  81 έως 100 βαθμοί.

Με ορολογία και τρόπο δανεισμένο από το πιο σκληρό επιχειρηματικό μάνατζμεντ, διαιρούν σε επιμέρους ενότητες, κατηγορίες και υποκατηγορίες το εκπαιδευτικό έργο προκειμένου να μετατραπεί η παιδαγωγική πράξη σε ένα σύνολο σχετικά απομονωμένων μεταξύ τους κατηγοριών – δεξιοτήτων κατάλληλων για ποσοτικοποίηση και μέτρηση. Τα πάντα θα μπαίνουν σε «κουτάκια» και θα πολλαπλασιάζονται με συντελεστές,  από το κλίμα στην τάξη  μέχρι τη χρήση των νέων τεχνολογιών ή την προετοιμασία για τη διδασκαλία. Κομματιάζουν για να μετρήσουν καλύτερα…

Αξιολόγηση – εφαλτήριο περικοπών στους μισθούς, διαθεσιμότητας, απολύσεων…
Οι εκπαιδευτικοί που σύμφωνα με το άρθρο 19, παρ. 5 «χαρακτηρίζονται ελλιπείς εγγράφονται στον πίνακα των μη προακτέων που προβλέπεται στην παράγραφο 4 του άρθρου 8 του ν. 4024/2011» για το ΝΕΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΟ που προβλέπει: «Οι υπάλληλοι που περιλαμβάνονται σε πίνακα μη προακτέων στερούνται του δικαιώματος για προαγωγή για τα επόμενα δυο (2) έτη». Αυτό που δε λέει το προσχέδιο είναι ότι με βάση παλιότερο νόμο, ακόμη κι αν αυτός έχει τροποποιηθεί και δεν εφαρμόζεται μέχρι τώρα (1566/85, άρθρο 16, παράγραφος 5), κυρίως, όμως, με βάση τους σχεδιασμούς και τα λεγόμενά τους, οι μη προακτέοι σταδιακά θα ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΙ : «Εκπαιδευτικοί που κρίνονται μη προακτέοι 2 φορές συνέχεια ή 3 φορές μέσα σε διάφορα χρονικά διαστήματα παραπέμπονται με απόφαση του Νομάρχη στο ΚΥΣΠΕ/ΚΥΣΔΕ με το ερώτημα της απόλυσης). Όλοι/ες, πέρα φυσικά και από τους δόκιμους νεοδιόριστους που έχουν να περάσουν τη δοκιμασία από το ΣΤ’ Βαθμό στον Ε’, είμαστε υπό απειλή.

Ο ίδιος νόμος 4024/11 για το ΝΕΟ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΟ-ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΟ στο Δημόσιο Τομέα, άλλωστε, βάζει ως βασικότερη παράμετρο της μισθολογικής και βαθμολογικής εξέλιξης των υπαλλήλων την αξιολόγηση.  Καθιερώνεται ποσόστωση από τον ένα βαθμό στον άλλο από 60% έως 12% στον Α” βαθμό. Με τον ίδιο νόμο μειώθηκαν  οι μισθοί των εκπαιδευτικών μέχρι και 40%, με αποτέλεσμα να υπονομευτεί και ο παιδαγωγικός τους ρόλος. Ας αποτινάξουμε τις αυταπάτες.  Σε καθεστώς μνημονίων, που χιλιάδες νέοι εκπαιδευτικοί αμείβονται από 300 έως 650 ευρώ, η αξιολόγηση θα λειτουργήσει ως διαδικασία νομιμοποίησης απολύσεων, εφεδρείας και βαθμολογικής-μισθολογικής στασιμότητας των εκπαιδευτικών. Και οπωσδήποτε, οι δύο πρώτες κατηγορίες που θα χαρακτηρίζονται ως «ελλιπείς» και ως «επαρκείς» θα είναι η μεγάλη δεξαμενή των διαθεσιμοτήτων και των απολύσεων.

Δευτερεύουσες όψεις και αντιφάσεις του ΠΔ

Πέρα όλων αυτών των βασικών ζητημάτων, πάντως, υπάρχουν και προφανείς αντιφάσεις στο ΠΔ. Στα κριτήρια που θέτει το ΠΔ στις τρεις μεγάλες κατηγορίες (ας τις πούμε παιδαγωγικές) υπάρχουν κριτήρια που αλληλοαναιρούνται. Π.χ ο εκπαιδευτικός πρέπει να προσαρμόζει το ρυθμό μάθησης στις ανάγκες των μαθητών αλλά και να μπορεί να βγάλει την ύλη.(!) Ακόμη, ο εκπαιδευτικός πρέπει να μην προβάλλει αξιακά φορτισμένες πεποιθήσεις – αλλά και – να δείχνει τις επιστημολογικές αντιπαραθέσεις στο θέμα που πραγματεύεται, κ.ά.. Αυτό το τελευταίο πώς ερμηνεύεται στη διδασκαλία πχ του Δαρβίνου στη Βιολογία;;; Του καπιταλισμού στην Οικονομία;;; Του Εμφυλίου ή της Επανάστασης στην Ιστορία;;; Του Γιάννη Ρίτσου στη Λογοτεχνία;;; Υπάρχουν άπειρα τέτοια παραδείγματα.

Επιπλέον, υπάρχει κι η προφανής αδυναμία της ποσοτικοποίησης, πόσο μάλλον όταν η κλίμακα σκόπιμα είναι πολύ μεγάλη (100), γιατί πιθανότατα θα δεθεί με τις ποσοστώσεις του μισθολογίου…  Πώς παίρνει άραγε κάποιος 60 ή 68 ή 72; Προφανώς, η συγκεκριμένη βαθμολογική κλίμακα διευκολύνει τις μεγάλες αποκλίσεις μεταξύ των εκπαιδευτικών και άρα μπορεί να υπηρετήσει και τον ενδουπηρεσιακό ανταγωνισμό και τις ανάγκες της ιεραρχημένης μισθολογικής κλίμακας. Έτσι, με δύο παρακολουθήσεις και μια έκθεση αυτοαξιολόγησης, αξιολογείται κανείς από 0-100. Τέλος, το «επαρκής», που φαίνεται πιο εφικτό, δεν αρκεί για την απρόσκοπτη μισθολογική-βαθμολογική εξέλιξη: χρειάζεται το «πολύ καλός».

Κάποιες επιπλέον παράπλευρες παρατηρήσεις:

Η Κατηγορία Ε – τα τυπικά προσόντα – ουσιαστικά στοχεύει στο διαχωρισμό του κλάδου και προσπαθεί να κλείσει το μάτι σε όποιους συναδέλφους έχουν κάποια προσόντα, καλλιεργώντας τους την αυταπάτη ότι έχουν μέλλον ανέλιξης στην εκπαίδευση. Στην πραγματικότητα είναι το καρότο της σφαγής, της εξατομίκευσης και της προσπάθειας να διαμορφωθεί το εργασιακό υποκείμενο με βάση τις ανάγκες του συστήματος (συλλογή πιστοποιητικών). Η αυτοπειθάρχηση είναι ο στόχος. Άλλωστε, υπάρχουν τόσα υπο-κριτήρια που είναι δύσκολο να έχει κανείς και τα τρία – συν την ασάφεια των κριτηρίων (π.χ με 5 δημοσιεύσεις πόσα κριτήρια πιάνεις;;; όσα αυτός που έχει μια δημοσίευση;;;; κτλ κτλ).

Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχει διαβάθμιση των κριτηρίων: τα 5 πεδία αξιολόγησης (με τα υπο-κριτήριά τους) δεν κρίνονται με τον ίδιο τρόπο (άρθρο 15): η υπηρεσιακή συνέπεια έχει συντελεστή 2 και η επιστημονική 0,5. Άρα, το σημαντικό για το ΠΔ είναι το αν «κρίνεσαι» καλός υπάλληλος (πεδίο δόξης λαμπρό για μικρούς δικτατορίσκους – διευθυντές) και όχι καλός επιστήμονας. Μάλιστα, αυτό είναι το πιο σημαντικό κριτήριο – πιο σημαντικό κι από το σχεδιασμό και προετοιμασία της διδασκαλίας που παίρνει πάλι 0,5. Όλα αυτά δείχνουν ότι η αξιολόγηση δε στοχεύει στην υποτιθέμενη «βελτίωση» του εκπαιδευτικού έργου, αλλά στη συμμόρφωση-διαμόρφωση ενός σισύφειου εξουσιαστικού πλέγματος προκειμένου όλοι να είναι έκθετοι.

Στη σημερινή πραγματικότητα δεν υπάρχουν «ουδέτερα», «αντικειμενικά» και «μετρήσιμα» κριτήρια

Πέρα από τους μύθους της εξουσίας, η αλήθεια είναι ότι η επιστημονική συγκρότηση, η παιδαγωγική κατάρτιση και η διδακτική ικανότητα δεν είναι ποσοτικά μεγέθη που μπορούν εύκολα να μετρηθούν. Γι” αυτό και δεν υπάρχουν μέθοδοι ή κριτήρια «αντικειμενικά» και «αξιοκρατικά». Όλοι οι εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε ότι εργαζόμαστε σε κινούμενη άμμο. Το «υλικό» μας αλλάζει από μέρα σε μέρα, από τμήμα σε τμήμα, από ώρα σε ώρα. Ο εκπαιδευτικός δεν μπορεί να διασπαστεί και να μετρηθεί σε επιμέρους αξιολογούμενα στοιχεία ακριβώς επειδή η εκπαιδευτική διαδικασία έχει χαρακτήρα δυναμικό και όχι στατικό και επηρεάζεται από πολλούς κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς παράγοντες.

Στον αντίποδα, σύμφωνα με την κυρίαρχη άποψη, «όλα μετριούνται με βάση τους νόμους της αγοράς». Ο προσδιορισμός των «δεικτών ποιότητας» για την ποιότητα της σχολικής εκπαίδευσης» είναι προϊόν μιας τεχνοκρατικής και ακραίας οικονομίστικης αντίληψης για την εκπαίδευση. Η λογική αυτή οδηγεί στην εφαρμογή μοντέλων αξιολόγησης και ελέγχου με «πιστοποιητικά ποιότητας» σύμφωνα με τα πρότυπα της βιομηχανίας και του εμπορίου. Επιδιώκει να επικυρωθούν ως αντικειμενικά μετρήσιμα στοιχεία της προσωπικότητας και νοητικές λειτουργίες των υποκειμένων της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όπως η διδακτική ή μαθησιακή ικανότητα, η πνευματική και επιστημονική συγκρότηση, η ικανότητα επικοινωνίας και ο τρόπος συμπεριφοράς, οι ιδέες, η φαντασία, η πρωτοβουλία κ.ά. φυσικά με βάση τις αρχές και τους στόχους του Σχολείου της Αγοράς.

Άλλωστε, η αξιολόγηση είναι πλήρως εξατομικευμένη: απογυμνώνει την εργασία του εκπαιδευτικού από οτιδήποτε την καθορίζει: αναλυτικά προγράμματα – δομή εκπαίδευσης – εξεταστικό – σχέσεις εξουσίας μέσα στο σχολείο και κυρίως έξω από αυτό. Έτσι, ανοίγει ο δρόμος για την ενοχοποίηση του κάθε εκπαιδευτικού χωριστά – αλλά και των εκπαιδευτικών στο σύνολό τους – για τα πάντα, από το ρατσισμό μέχρι τη σχολική διαρροή.

Η ενοχοποίηση των εκπαιδευτικών για τη σχολική αποτυχία

 «Το να κατηγορούμε τους καθηγητές για τα άσχημα αποτελέσματα στα τεστ, σε αστικά σχολεία με υψηλά ποσοστά φτωχών και σαφώς μη προνομιούχων μαθητών, καταγόμενων από κακόφημες περιοχές και προερχόμενων από διαλυμένες οικογένειες, είναι σα να κατηγορούμε έναν αγρότη, επειδή είχε κακή συγκομιδή μετά από περίοδο ξηρασίας. Είναι σα να κατηγορούμε έναν οδηγό λεωφορείου επειδή δεν τήρησε τα δρομολόγια, ενώ μεγάλο μέρος της διαδρομής που έπρεπε να διανύσει ήταν πλημμυρισμένη». (Paul Street, Χτυπώντας το Νεοφιλελευθερισμό στο Σικάγο].

Στο νέο πλαίσιο, οι εκπαιδευτικοί «χρεώνονται» την επιτυχία ή αποτυχία των μαθητών τους. Ξέρουν οι κρατικοί «θεσμοθέτες», άλλα δεν αναφέρουν ότι  αμέτρητοι κοινωνικοί και εκπαιδευτικοί παράγοντες επηρεάζουν και συνδιαμορφώνουν την εκπαιδευτική διαδικασία και το εκπαιδευτικό έργο. Η κοινωνική προέλευση, η οικογενειακή κατάσταση, οι συνθήκες διαβίωσης και κατοικίας, η υλικοτεχνική υποδομή σχολείου, τα αναλυτικά προγράμματα, ο τύπος εξετάσεων, τα σχολικά βιβλία, το εκπαιδευτικό κλίμα, οι παιδαγωγικές μέθοδοι, τα πάντα γίνονται καπνός. «Αγνοούνται» οι κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες που διαμορφώνουν αντίξοες συνθήκες για την εκπαίδευση των μαθητών από τα ασθενέστερα οικονομικά και κοινωνικά στρώματα.

Την ώρα που οι προσλήψεις στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι μόλις 225(!!!) και οι δαπάνες για την Παιδεία κάθε χρόνο περικόπτονται πέφτοντας κάτω και από το 2,3 % του ΑΕΠ, είναι πρόκληση οι «σοφοί» του κράτους να μιλούν για «ποιότητα στην εκπαίδευση» Η αξιολόγηση όχι μόνο δεν έρχεται να συμβάλλει στη στήριξη της εκπαιδευτικής διαδικασίας, όπως διατείνονται οι κρατικοί μύθοι, αλλά την υπονομεύει ανοιχτά.

Αποτελεί βασικό εργαλείο για την κατηγοριοποίηση των σχολείων σε «καλά» και «κακά», την ταξική διαφοροποίηση του μαθητικού πληθυσμού και την ένταση της ιδεολογικής και επιλεκτικής λειτουργίας της εκπαίδευσης. Αποτελεί βασικό εργαλείο για να φύγει πάνω από την εξουσία το βάρος των πολιτικών της που οδηγούν στη διάλυση του δημόσιου σχολείου, για να ενοχοποιηθεί και να αυτοενοχοποιηθεί ο εκπαιδευτικός, για να οδηγηθεί σε ακόμα μεγαλύτερη παιδαγωγική και εργασιακή εξαθλίωση.

    ΠΟΙΟΣ ΑΞΙΟΛΟΓΕΙ;;;

 Διατυμπανίζουν: ««Σκοπός της αξιολόγησης  των εκπαιδευτικών είναι η βελτίωση της ποιότητας του εκπαιδευτικού τους έργου, προς όφελος των μαθητών και της κοινωνίας”. Από τη συζήτηση για την αξιολόγηση και την ποιότητα της εκπαίδευσης εξοβελίζεται το ερώτημα «ποιος έχει την εξουσία» στην εκπαίδευση και την κοινωνία, ποιος καθορίζει τα αναλυτικά προγράμματα και τα βιβλία, ποιος οργανώνει τις εξετάσεις, ποιος φτιάχνει την εκπαιδευτική νομοθεσία, ποια είναι η συμμετοχή των εκπαιδευτικών σε όλα αυτά.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι ορίζονται με κάθε λεπτομέρεια οι προδιαγραφές της διδακτικής μεθοδολογίας και τα πλαίσια, οι κατευθύνσεις και οι ενέργειες υποστήριξής της, η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών έχει το ρόλο ελέγχου και συμμόρφωσης του εκπαιδευτικού και αποτελεί δείκτη ευθυγράμμισης σ” αυτές τις προδιαγραφές. Το κράτος ζητάει την παθητική τους υποστήριξη και την τήρηση του τύπου, δηλαδή την εφαρμογή της επίσημα προτεινόμενης μεθόδου τεχνικής μετάδοσης της σχολικής γνώσης.  Με άλλα λόγια, μέσα από τους μηχανισμούς και τις διαδικασίες ελέγχου των εκπαιδευτικών, υλοποιείται μια συγκεκριμένη πολιτική επιλογή και μια αντίληψη για την ιδεολογική χειραγώγηση του εκπαιδευτικού με την επιβολή μιας κρατικής διδακτικής.

Τους επιστρέφουμε το σχέδιό τους ως απαράδεκτο!

Έχουμε κάθε δικαίωμα να αντισταθούμε στον ασφυκτικό έλεγχο του νεοεπιθεωρητισμού, όπως διανθίζεται με τα μέτρα και τους δείκτες σύμφωνα με τα πρότυπα της «ελεύθερης αγοράς». Γιατί «ο δάσκαλος που θα υποχρεωθεί να καταπνίξει τη σκέψη του θα γίνει διπλά σκλάβος ή θα καταντήσει ένας ψυχικά ανάπηρος άνθρωπος, ανίκανος να μορφώσει άλλους» (Δ. Γληνός).

Καμιά συμμετοχή σε διαβουλεύσεις και άλλες διαδικασίες που εξωραΐζουν το αυταρχικό πρόσωπο μιας αδίστακτης εξουσίας που δια πυρός και σιδήρου υλοποιεί μια πολιτική εξαθλίωσης του λαού, μια πολιτική κονιορτοποίησης δικαιωμάτων και κατακτήσεων ολόκληρου αιώνα.

Είναι ώρα για πανεκπαιδευτικό αγώνα!

-ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ  ΜΕ ΤΟΥΣ ΣΦΑΓΕΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ
- ΚΑΝΕΙΣ ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ, ΤΗΣ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΘΗΛΩΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΥΠΟΤΑΓΗΣ -ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΩΝ  ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΜΑΣ
-ΜΕ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗ ΤΙΣ ΕΛΜΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΚΟΥΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥΣ, ΘΑ ΑΠΟΤΡΕΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΩΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΤΩΝ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2013
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ - ΚΙΝΗΣΕΙΣ - ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης

http://paremvaseisde.gr/ , http://www.paremvasis.gr/

Απάντηση στην εφημερίδα ΕΘΝΟΣ για το γκαιμπελικό δημοσίευμά της

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Η κρυφή γοητεία του νεοναζιστικού λόγου

και η υλοποίηση της κυρίαρχης εκπαιδευτικής πολιτικής

Με ένα δημοσίευμα που το ύφος του θα ζήλευε ο Κασιδιάρης και το στήσιμο του ο Γκέμπελς, η εφημερίδα Έθνος (Κυριακή, 9 Δεκρμβρίου 2012, «Απολυτήριο σε 8.500 δασκάλους με ψυχολογικά προβλήματα») επιδιώκει να προωθήσει τις απολύσεις και την αξιολόγηση στη δημόσια εκπαίδευση, να υποκινήσει τον κοινωνικό αυτοματισμό και να διοχετεύσει τον ηθικό πανικό στους κόλπους τής εκπαιδευτικής κοινότητας, συκοφαντώντας έναν από τους πιο ευαίσθητους κλάδους του δημοσίου, αυτόν των εκπαιδευτικών . Ο πυρήνας της λογικής του δημοσιεύματος κωδικοποιείται ως εξής: «αυτή τη στιγμή το 10% των εκπαιδευτικών είναι ψυχικά πάσχοντες, πράγμα το οποίο μπορεί να τους οδηγήσει στο να κάνουν κακό στα παιδιά μας. Πρέπει λοιπόν, να υπάρξει μια σκληρή αξιολόγηση που θα εντοπίσει και θα διώξει τους ψυχοπαθείς». Η συντάκτρια επικαλείται αγνώστου προελεύσεως και αμφιβόλου αξιοπιστίας στοιχεία και, παραβιάζοντας κάθε αρχής δημοσιογραφικής δεοντολογίας, συντάσσεται με τις απόψεις νεοφασιστικών φορέων για την αντιμετώπιση των κοινωνικά ευάλωτων κοινωνικών κατηγοριών.

Τι να πρωτοπεί κανείς για το δημοσίευμα;

Πρώτα απ’ όλα ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ψυχική ασθένεια είναι πλήρως στερεοτυπικός και αναπολεί την εξόντωση των ψυχικά σθενών που συντελούνταν στη χιτλερική Γερμανία: ο ψυχικά ασθενής δεν είναι ένας άνθρωπος που χρειάζεται υποστήριξη και μπορεί να εντάσσεται στην κοινωνία και την παραγωγή, αλλά ένα εν δυνάμει επικίνδυνο άτομο, πιθανός παιδόφιλος ή ακόμα και φονιάς… Αναφέρει ενδεικτικά το άρθρο: «Ο ένας στους δέκα εκπαιδευτικούς πάσχει από κάποιας μορφής ψυχική διαταραχή. Από απλή κατάθλιψη μέχρι και σοβαρά ψυχολογικά νοσήματα, που ενδεχομένως να τον οδηγήσουν με κατάλληλες συνθήκες, είτε σε βία μέσα στην τάξη, είτε στην τοξικομανία, είτε στον χώρο της παιδοφιλίας, της πορνογραφίας και της σεξουαλικής παρενόχλησης των ανυποψίαστων μαθητών». Υπάρχει μήπως εδώ κάποια ομοιότητα με το ναζιστικό λόγο για την ψυχική ασθένεια;

Από εκεί και πέρα σύμφωνα με τη λογική του δημοσιεύματος ο ασθενής είναι είτε τεμπέλης, είτε κάποιος «πονηρός» που αναζητεί τη θαλπωρή του δημοσίου: «Μέχρι στιγμής, αυτή η «κάστα ανθρώπων», που σημειωτέον, αν και γνωρίζει το πρόβλημά της αποδέχεται τον διορισμό, αντιμετωπίζεται από την πολιτεία σαν να μην υπάρχει». Ή λίγο πιο κάτω: «Οσοι από αυτούς (τους ψυχικά άρρωστους) «τσεκάρονται» εγκαίρως, τοποθετούνται κατευθείαν σε διοικητικές θέσεις στην εκπαίδευση και όχι σε σχολεία. Δεν είναι λίγοι, όμως, εκείνοι που ξεφεύγουν και διδάσκουν κανονικά». Είναι ολοφάνερη η αντιστροφή της πραγματικότητας και η διαγραφή μερικών κρίσιμων ερωτημάτων. Ο ψυχικά ασθενείς μόνο που δεν παρουσιάζεται ως ένα πανούργο άτομο που βρίσκει έναν τρόπο να λουφάρει… Παραβλέπονται οι δικές του ανάγκες για εργασία, κοινωνική αποδοχή κλπ. Για το δημοσίευμα ο ψυχικά ασθενής δεν έχει πρόβλημα, αλλά είναι ο ίδιος πρόβλημα.

Στο ίδιο πλαίσιο τονίζεται:  «Η οικονομική κρίση επιτείνει αυτήν την πίεση των εκπαιδευτικών, με αποτέλεσμα να πληθαίνουν τα περιστατικά που ο δάσκαλος βγάζει στην επιφάνεια... τις κρυφές του πλευρές!». Για τον συντάκτη του κειμένου είναι δεδομένο ότι στην εποχή της κρίσης και του ΔΝΤ δεν πρέπει να υπάρχει ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας και πρέπει να απεμπολούνται όλες οι αρχές του κοινωνικού κράτους και των δημοκρατικών δικαιωμάτων. Καταλήγει στον κοινωνικό δαρβινισμό που όποιος ανταπεξέρχεται με μεγαλύτερη δυσκολία , πρέπει να ωθηθεί εκτός κοινωνίας Φυσικά ξεχνάει να θέσει ένα βασικό ερώτημα, που δεν είναι άλλο από το τι θα συμβεί σε έναν άνθρωπο που είναι ψυχικά ευάλωτος αν χάσει τη δουλειά του σε μια χώρα με 30% ανεργία. Ουσιαστικά το κείμενο υιοθετεί μια λογική καιάδα, καθώς ο άνθρωπος που δεν έχει αυξημένους ρυθμούς παραγωγικότητας ή έχει ορισμένες ιδιαιτερότητες πρέπει να καταδικαστεί στην εξαθλίωση

Όμως το κείμενο δεν σταματάει εδώ. Η έννοια της ψυχικής ασθένειας διευρύνεται τόσο πολύ ώστε να αγκαλιάζει ένα φάσμα συμπεριφορών, πλήρως απενεχοποιημένων σε όλες τις δημοκρατικές κοινωνίες: «Δεκάδες καταγγελίες για καθηγητές αδιάφορους, περίεργους ή που χρήζουν ψυχιατρικής βοήθειας δέχεται και ο Συνήγορος του Πολίτη». Αυτός που χρήζει ψυχιατρικής βοήθειας σχεδόν ταυτίζεται με τον «περίεργο» και τον «αδιάφορο». 

Φυσικά από ένα τέτοιο άρθρο δεν μπορεί να λείπει το γκαιμπελίστικο στήσιμο, η παραβίαση βασικών κανόνων της δημοσιογραφικής δεοντολογίας και υιοθέτηση βασικών αρχών της προπαγάνδας, που βασίζονται είτε στην αποσιώπηση είτε στη διαστρέβλωση στοιχείων. Τελείως αυθαίρετα και αντιεπιστημονικά η συντάκτης εντάσσει στο άρθρο ποσοστά που αναφέρονται είτε στο σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης, είτε στις χαμηλές προσδοκίες και το στρες που μπορεί να έχει ένας εργαζόμενος ο οποίος συντρίβεται μισθολογικά και εργασιακά. Παραβλέπει το γεγονός ότι το εργασιακό στρες συναντάται πολύ συχνά στο σύνολο των επαγγελματικών χώρων, ως απόρροια των πολιτικών λιτότητας ή ελαστικοποίησης της εργασίας. Ειδικότερα,  το άγχος είναι το δεύτερο σε συχνότητα αναφερόμενο πρόβλημα υγείας και επηρεάζει το 28% των εργαζομένων στην Ευρώπη. Προφανώς , σύμφωνα με τη λογική της «δημοσιογράφου» οι 34 αυτόχειρες της France telecom ορθώς αυτοκτόνησαν και ήταν δικό τους πρόβλημα. Παραβλέπει μάλλον η ίδια ότι ο κλάδος που διεθνώς επιδεικνύει τα υψηλότερα ποσοστά ψυχικών διαταραχών είναι των δημοσιογράφων και ότι το ταμείο τους, ο ΕΔΟΕΑΠ, έχει από τα υψηλότερα ποσοστά συνταγογράφησης ψυχοφαρμάκων. Εντούτοις κανείς δε διανοήθηκε να υποστηρίξει ότι πρέπει να απολυθούν οι δημοσιογράφοι με ψυχικά προβλήματα, ούτε βέβαια κανένας άλλος εργαζόμενος με ψυχικά προβλήματα. Είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας, από τότε που σταμάτησαν οι λοβοτομές και οι συναφείς βάρβαρες πρακτικές, οι ψυχικά ασθενείς να εντάσσονται στην κοινωνία χωρίς διακρίσεις, αλλά φαίνεται ότι η ίδια αναπολεί την «ντροπή» της Λέρου.  

Ο γκαιμπελισμός δε σταματάει εδώ. Αναφέρει το άρθρο: «Εκπρόσωποι συλλόγου γονέων και κηδεμόνων, στη διάρκεια του σχολικού έτους 2010-2011, προσέφυγαν στο ΣτΠ, καταγγέλλοντας ξυλοδαρμούς και ανάρμοστη, υβριστική συμπεριφορά εκ μέρους καθηγήτριας γυμνασίου και ζητώντας την απομάκρυνσή της από τη σχολική μονάδα, όπως και έγινε, ύστερα από διενέργεια ΕΔΕ». Κοινώς, αναφέρει ότι και με το υπάρχον νομικό πλαίσιο τέτοιες περιπτώσεις αντιμετωπίζονται! Παρόλα αυτά, το παράδειγμα δίνεται για να υποστηρίξει την «ανεπάρκεια» του συστήματος και την ανάγκη αξιολόγησης. Λες και μπορεί να υπάρξει κάποιο σύστημα που θα μαντεύει ποιος εκπαιδευτικός μπορεί να χάσει την ψυχραιμία του. Στο ίδιο πλαίσιο στο τέλος του άρθρου αναφέρονται «πέντε υποθέσει σοκ». Στην πρώτη λέγεται ότι «Οι γονείς κατήγγειλαν περιστατικά βίας και ξυλοδαρμού, έκθεση σε κίνδυνο με αποβολές από την αίθουσα χωρίς επίβλεψη, ψυχολογική βία και εκφοβισμό στα νήπια. Τελικά η νηπιαγωγός απομακρύνθηκε». Και πάλι η συντάκτης του κειμένου χρησιμοποιεί για την επίρρωση των ισχυρισμών της ένα παράδειγμα που καταλήγει στην απομάκρυνση του εκπαιδευτικού... Τελικά η απομάκρυνση ενός εκπαιδευτικού δεν είναι και τόσο σπάνια, όσο ισχυρίζεται.

Υπάρχει όμως και συνέχεια. Η συντάκτης παρουσιάζει μια σειρά από περιστατικά για να πείσει τους αναγνώστες για τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουν τα παιδιά τους. Κοινή συνισταμένη όλων, η τραγική κατάληξη. Και εδώ εμφανής είναι η προσπάθεια να προκληθεί φόβος, προκειμένου να αποδεχτεί η κοινή γνώμη την κυρίαρχη εκπαιδευτική πολιτική. Τι ξεχνάει να πει;  Ότι καμιά αξιολόγηση δε θα προβλέψει αν κάποιος σκοτώσει τη γυναίκα του, ή αν αποφασίσει να βλάψει τον εαυτό του διακόπτοντας τη φαρμακευτική του αγωγή ή κάνοντας χρήση ναρκωτικών. Αν μπορεί να το κάνει αυτό, μάλλον θα μιλάμε για μια ολοκληρωτικού τύπου διαδικασία, που θα μπορεί να στιγματίσει ανεξίτηλα ανθρώπους και να καταστρέψει ζωές και υπολήψεις. Παραγνωρίζει βέβαια εντελώς ότι αντίστοιχες καταστροφικές ή αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές καταγράφονται σε εργαζόμενους όλων των κλάδων του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα.

Φυσικά, από ένα τέτοιο άρθρο δεν θα μπορούσε να λείπει η παιδοφιλία και η σεξουαλική παρενόχληση. Η συντάκτης αναφέρεται στη δήθεν ατιμωρησία των παιδόφιλων και στο διεφθαρμένο καθεστώς που τους στηρίζει. Τι ξεχνάει; Ξεχνάει να πει ότι το εκπαιδευτικό κίνημα ποτέ δεν υπερασπίστηκε τέτοιες περιπτώσεις και ότι το υπάρχον πλαίσιο προβλέπει την αντιμετώπισή του. Και θα τολμήσουμε να πούμε και κόντρα στο ρεύμα, ότι ξεχνάει επίσης να πει ότι και η συκοφάντηση, ή η καταστροφή της ζωής και της υπόληψης ενός ανθρώπου είναι και αυτές μέσα στη ζωή. Κοινώς, ότι είναι μια κατάκτηση του πολιτισμού μας, το ότι για να είναι ένοχος κάποιος δεν φτάνει η καταγγελία, αλλά χρειάζεται κα η απόδειξη του εγκλήματος… Μία από τις κλασικές συμβουλές που δίνεται, άλλωστε, στα αγγλοσαξονικά παιδαγωγικά εγχειρίδια είναι ότι ο καθηγητής δεν πρέπει να αγγίζει τους μαθητές του, ιδίως του άλλου φύλου, στην πλάτη για να μην βρεθεί κατηγορούμενος για σεξουαλική παρενόχληση, πράγμα που δείχνει πόσο περίπλοκα είναι μερικά θέματα.

Συνοψίζοντας, έχουμε να κάνουμε με ένα άρθρο που προσπαθεί να διεγείρει τους φόβους των γονιών και να πατήσει πάνω στις διαδεδομένες προκαταλήψεις προκειμένου να υπερασπίσει την κυρίαρχη πολιτική. Επειδή κανείς δε θα ήθελε έναν ψυχοπαθή καθηγητή για τα παιδιά του, ειδικά αν αυτός ο άνθρωπος μπορεί να μετατραπεί σε έναν παιδόφιλο ή γενικότερα να βλάψει τα παιδιά του, πρέπει να παρθούν μέτρα. Ως πανάκεια για όλα αυτά προτείνεται η αξιολόγηση που θα ξετρυπώσει τους πανούργους ψυχοπαθής και θα προστατεύσει τα παιδιά μας. Στο ίδιο πλαίσιο η πολιτική της Τρόικας που ζητάει απολύσεις και στη δημόσια εκπαίδευση, όχι μόνο εξωραΐζεται, αλλά λίγο πολύ παρουσιάζεται ως πολιτική κοινωνικά επιβεβλημένη που διορθώνει τις στρεβλώσεις των περασμένων δεκαετιών. Η συντάκτης του άρθρου είναι προφανέστατο  ότι εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία, σαν αυτή που εκτελεί η πλειοψηφία των ΜΜΕ την εποχή του Μνημονίου και ως εκ τούτου έχει αυξηθεί κατακόρυφα η αναξιοπιστία τους. Εμείς θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για το δημόσιο σχολείο, που δεν κινδυνεύει από τους εκπαιδευτικούς, αλλά από τις κάθε λογής τρόικες, σε συνεργασία με τα σωματεία του τύπου, απ’ τα οποία ζητάμε να καταδικάσουν και να απομονώσουν τέτοιες πρακτικές και να αγωνιστούμε μαζί για τη δημόσια παιδεία, τα εργασιακά δικαιώματα, την ανεξαρτησία της ενημέρωσης και την ίδια τη δημοκρατία.

ΑΘΗΝΑ, 11/12/2012

ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ  ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ και ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΑΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

Ορατόριο της κιμωλίας στην Τούμπα

Για το θάνατο της συναδέλφισσας στη Θεσσαλονίκη
 
Θεσσαλονίκη, στο 21ο Δημοτικό Σχολείο, δοξαστικός και πένθιμος ηχεί ο ήχος της πτώσης της συναδέλφου μας. Στόλιζε το σχολειό της για να μην ψαλιδιστούν τα όνειρα των μαθητών της. Το υλικό που έλαβε για να πλάσει το μαγικό κόσμο των παιδιών ήταν η κιμωλία της προσφοράς. Η ίδια σκηνή, αυτές τις μέρες κυριαρχεί. Δάσκαλοι και δασκάλες στολίζουν τα σχολειά τους βεβαιώνοντας στα μάτια των παιδιών ότι μπορούμε να φτιάξουμε έναν κόσμο καλύτερο.

Σίγουρα η διδασκαλία της δεν ήταν εντολές δέκα και παραινέσεις εις νέους. Ανήκει σε αυτούς που της ορίστηκε να διδάσκει τον ποταμό και τον άνεμο. Να υπερασπίζει το δημόσιο σχολείο ενάντια στις εφοδιοπομπές της αγοράς. Με πρώτες ύλες το δόσιμο να αγωνίζεται να αποδιώξει από το σχολειό την κόλαση του Δάντη που φέρνουν οι πολιτικές που εξαθλιώνουν το λαό μας. Οι χιλιάδες εκπαιδευτικοί, σε όλη την Ελλάδα, την ίδια ώρα κινούνταν το ίδιο γοργά, κολλούσαν αστέρια και στόλιζαν χαρτιά. Με εκκωφαντική μονόπτωτη προσφορά, χωρίς τους ετεροκαθορισμούς από τους μισθούς της ένδειας. Συνεχίζουν να αποκαλύπτουν ότι το «νέο σχολείο» θέλει τους μαθητές πιστόνια μιας μηχανής. Και λένε στους μαθητές τους ότι το χλωρό κλαδί του χριστουγεννιάτικου δέντρου σημαίνει την ανθοφορία για το μέλλον.

Φέτος λοιπόν που ο Αι-Βασίλης των παιδιών είναι τραυματίας με τη φτώχεια και την ανεργία να καλπάζουν, τα σχολεία στη βόρειο Ελλάδα να παγώνουν, τους μαθητές να υποσιτίζονται ενώ ο πλούτος από τις λίστες Λαγκάρντ σε στραβώνει.

Η εκπαίδευση οφείλει να αδράξει τον ήχο της πτώσης της συναδέλφισσάς μας ως πολύτιμο φυλακτό του κλάδου. Για να ξεσκαλίσει από τη χόβολη της ηρεμίας του υπουργικού γραφείου την εξουσία των περικοπών, των μνημονίων και του μεσοπρόθεσμου που διαλύουν την εκπαίδευση. Το κονσέρτο της κιμωλίας φέτος ακούστηκε στην Τούμπα. Ο γιορτινός θόρυβος την ημερών, για όλους τους συναδέλφους, είναι θρηνητικός για την απώλεια. Μια απώλεια οδηγητική για τη μαχόμενη εκπαίδευση που οφείλει να χαρτογραφήσει το συλλογικό μέλλον με αγώνες για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην εργασία και στην εκπαίδευση.

ανεξάρτητες αυτόνομες αγωνιστικές ριζοσπαστικές
ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ Π.Ε.
Πέμπτη, 6 Δεκεμβρίου 2012

Ο μισθός της δασκάλας

Τις προάλλες φώναξα στο γραφείο μου τη δεσποινίδα Ιουλία, τη δασκάλα των
παιδιών. Έπρεπε να της δώσω το μισθό της.
- Κάθισε να κάνουμε το λογαριασμό, της είπα. Θα 'χεις ανάγκη από χρήματα
και συ ντρέπεσαι να ανοίξεις το στόμα σου... Λοιπόν...
Συμφωνήσαμε για τριάντα ρούβλια* το μήνα...
- Για σαράντα.
- Όχι, για τριάντα, το έχω σημειώσει. Εγώ πάντοτε τριάντα ρούβλια δίνω στις
δασκάλες... Λοιπόν, έχεις δύο μήνες εδώ...
- Δύο μήνες και πέντε μέρες...
- Δύο μήνες ακριβώς... Το 'χω σημειώσει... Λοιπόν, έχουμε εξήντα ρούβλια.
Πρέπει να βγάλουμε εννιά Κυριακές... δε δουλεύετε τις Κυριακές.
Πηγαίνετε περίπατο μετα παιδιά. Έπειτα έχουμε τρεις γιορτές...
Η Ιουλία έγινε κατακόκκινη και άρχισε να τσαλακώνει νευρικά την άκρη του
φουστανιού της, μα δεν είπε λέξη.
- Τρεις γιορτές... μας κάνουν δώδεκα ρούβλια το μήνα... Ο Κόλιας ήταν
άρρωστος τέσσερις μέρες και δεν του έκανες μάθημα... Μονάχα με τη Βαρβάρα
ασχολήθηκες... Τρεις μέρες είχες πονόδοντο και η γυναίκα μου σου είπε να
αναπαυτείς μετά το φαγητό... Δώδεκα και εφτά δεκαεννιά. Αφαιρούμε, μας
μένουν... Χμ! σαράντα ένα ρούβλια... Σωστά;
Το αριστερό μάτι της Ιουλίας έγινε κατακκόκινο και νότισε. Άρχισε να τρέμει
το σαγόνι της. Την έπιασε ένας νευρικός βήχας, έβαλε το μαντίλι στη μύτη
της, μα δεν έβγαλε άχνα.
- Την παραμονή της πρωτοχρονιάς έσπασες ένα φλιτζάνι του τσαγιού με το
πιατάκι του... Βγάζουμε δύο ρούβλια... Το φλιτζάνι κάνει ακριβότερα γιατί
είναι οικογενειακό κειμήλιο, μα δεν πειράζει... Τόσο το χειρότερο!
Προχωρούμε! Μια μέρα δεν πρόσεξες τον Κόλια, ανέβηκε ο μικρός στο δέντρο
και έσκισε το σακάκι του... Βγάζουμε άλλα δέκα ρούβλια... Άλλη μια μέρα που
δεν πρόσεχες, έκλεψε μια καμαριέρα τα μποτάκια της Βαρβάρας. Πρέπει να
'χεις τα μάτια σου τέσσερα, γι' αυτό σε πληρώνουμε... Λοιπόν, βγάζουμε άλλα
πέντε ρούβλια. Στις δέκα του Γενάρη σε δάνεισα δέκα ρούβλια...
- Όχι, δεν έγινε τέτοιο πράμα. μουρμούρισε η Ιουλία.
- Το 'χω σημειώσει!
- Καλά...
- Βγάζουμε είκοσι επτά ρούβλια, μας μένουν δεκατέσσερα.
Τα μάτια της Ιουλίας γέμισαν δάκρυα. Κόμποι ιδρώτα γυάλιζαν πάνω στη μύτη
της. Κακόμοιρο κορίτσι!
- Μα εγώ μια φορά μονάχα δανείστηκα χρήματα. Μονάχα τρία ρούβλια, από την
κυρία, μουρμούρισε η Ιουλία και η φωνή της έτρεμε...
Αυτά είναι όλα όλα που δανείστηκα.
- Μπα; Και γω δεν τα είχα σημειώσει αυτά. Λοιπόν, δεκατέσσερα έξω τρία, μας
μένουν έντεκα. Πάρε τα χρήματά σου, αγαπητή μου!
Τρία... τρία, τρία... ένα και ένα... Πάρ' τα...
Και της έδωσα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε με τρεμουλιαστά δάχτυλα και τα έβαλε
στην τσέπη της.
- Ευχαριστώ, ψιθύρισε.
Πετάχτηκα ορθός και άρχισα να βηματίζω πέρα δώθε στο γραφείο. Με έπιασαν τα
δαιμόνια μου.
- Και γιατί με ευχαριστείς;
- Για τα χρήματα.
- Μα, διάολε, εγώ σε έκλεψα, σε λήστεψα! Και μου λες κι ευχαριστώ;
- Οι άλλοι δε μου 'διναν τίποτα!...
- Δε σου 'διναν τίποτα. Φυσικά! Σου έκανα μια φάρσα για να σου γίνει σκληρό
μάθημα. Πάρε τα ογδόντα σου ρούβλια! Τα είχα έτοιμα στο φάκελο! Μα γιατί δε
φωνάζεις για το δίκιο σου; Γιατί στέκεσαι έτσι σαν χαζή; Μπορείς να ζήσεις
σ' αυτό τον κόσμο αν δεν πατήσεις λίγο πόδι, αν δε δείξεις τα δόντια σου;
Γιατί είσαι άβουλη;
Μουρμούρισε μερικά ευχαριστώ και βγήκε.

* Ά. Τσέχωφ, Διηγήματα

Για την αθώωση του συντρόφου δασκάλου Θ.Αγαπητού και των δυο συνδικαλιστών των ΟΤΑ

Κι ήταν ένα χαμόγελο στον αέρα!

Αντιφεγγίζοντας από στόμα σε στόμα

ετούτο το χαμόγελο του αγωνιστή,

ετούτο το χαμόγελο του κόσμου.

Το ζεστό ψωμί που ταΐζονται τα όνειρα είναι οι αγώνες.

«Δεν πρόκειται να καθίσω σπίτι μου και να βλέπω από την τηλεόραση αυτούς που μας οδηγούν στη φτώχεια και στην εξαθλίωση. Θα συνεχίσω με όλες μου τις δυνάμεις να αγωνίζομαι».

 Οι τελευταίες φράσεις του συντρόφου μας δασκάλου Θ. Αγαπητού φωτίζουν τους συλλογικούς αγώνες του εκπαιδευτικού και εργατικού κινήματος. Την Τετάρτη 28-11-12 στις 8.30 το βράδυ μετά από επτά ώρες ακροαματική διαδικασία το δικαστήριο αθώωσε τους τρεις κατηγορουμένους. Ο δάσκαλος Θ. Αγαπητός και οι συνάδελφοι της Π.Ο.Ε.–Ο.Τ.Α. Σ. Αρβανίτης και Θ. Κυριατζόπουλος αθωώθηκαν για όλες τις κατηγορίες.

Την ίδια μέρα στην είσοδο του δικαστηρίου εκατοντάδες συγκεντρωμένοι δάσκαλοι, καθηγητές, εργαζόμενοι στους δήμους, φοιτητές και πολιτικές συλλογικότητες δονούσαν το δικαστικό μέγαρο με το σύνθημα  ΑΓΩΝΑΣ - ΡΗΞΗ - ΑΝΑΤΡΟΠΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ ΑΝΥΠΑΚΟΗ. Ένωσαν τις φωνές τους μαζί με τις χιλιάδες φωνές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, τα σωματεία και τους πολίτες που συμπαραστάθηκαν με κάθε τρόπο, ψηφίσματα, υπογραφές, συγκεντρώσεις, μοτοπορείες.

Την ίδια μέρα οι σκηνές τρομοκρατίας και κοινοβουλευτικού ολοκληρωτισμού κατά τα πρότυπα των στρατιωτικών δικαστηρίων επαναλήφθηκαν. Εξονυχιστικοί έλεγχοι, παρεμπόδιση των μαρτύρων και των δικηγόρων να εισέλθουν στο κτίριο. Αποκορύφωμα ήταν να παραταχθούν δυνάμεις καταστολής με ασπίδες, κράνη και γκλομπς στην πόρτα της αίθουσας που γινόταν η δίκη. Μέσα στην αίθουσα οι ένστολοι και οι ασφαλίτες αποτύπωναν την κατεύθυνση της συγκυβέρνησης του μαύρου μετώπου ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ: κρατική βία και καταστολή απέναντι σε κάθε φωνή που διεκδικεί το δικαίωμα στην εργασία, στην εκπαίδευση, στην πρόνοια.

Όλοι ήσαν εκεί. Συνάδελφοι της μαχόμενης εκπαίδευσης, εκπρόσωποι ομοσπονδιών, πανεπιστημιακοί, φορείς της πόλης, εκπρόσωποι κομμάτων. Όλοι στο πλευρό των συναδέλφων για να βροντοφωνάξουν ότι το δίκιο του αγώνα δε δικάζεται. Σ΄ αυτή τη μάχη της συλλογικότητας η ομοσπονδία μας αρκέστηκε σ’ ένα χλιαρό ψήφισμα που δεν κατήγγειλε την γκανγκστερικού τύπου απαγωγή του Θ. Αγαπητού. Δεν κατήγγειλε την ποινικοποίηση των αγώνων και τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις για τη δίωξη. Επέλεξε να αφήσει για  άλλη μια φορά στην ιστορία του κλάδου τα αποτυπώματα της υποταγής στις πολιτικές των μνημονίων, του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. που διαλύουν τις ζωές μας. Όμως, μέσα στη αίθουσα και έξω από το κτίριο δινόταν η μάχη ενάντια στη μαζική τρομοκρατία των εργαζομένων με στόχο την καθυπόταξή τους.

Η αθώωση των τριών συναδέλφων αποτελεί σημαντική νίκη της συλλογικότητας και των αγώνων. Στέλνει ξεκάθαρο μήνυμα σε κάθε εξουσία, ότι το επόμενο διάστημα η πάλη για το δικαίωμα στη ζωή και την εργασία θα νικήσει την προπαγάνδα των Μ.Μ.Ε. και της κυβέρνησης για να περάσουν τα μέτρα της δημοσιονομικής προσαρμογής που βυθίζουν στην απόλυτη φτώχεια το λαό μας. Στέλνει το μήνυμα στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ  ότι ο κόσμος της εργασίας και της εκπαίδευσης θ’ αγωνιστεί με όλες της τις δυνάμεις ενάντια στον υποταγμένο συνδικαλισμό για να αποτρέψουμε τις απολύσεις, την ανεργία, τις διαθεσιμότητες και την αργία. Για να υπερασπίσουμε το δημόσιο σχολείο, τα μορφωτικά δικαιώματα όλων των παιδιών και τις εργασιακές μας σχέσεις.

Τα λόγια του Θ. Αγαπητού στη επιστολή που απηύθυνε στους μαθητές του και στους γονείς τους συμπυκνώνουν τη στάση κάθε εργαζόμενου, το επόμενο διάστημα, για να αποκαθηλώσουμε την κυβέρνηση και να καταργήσουμε τις πολιτικές των μνημονίων, του Δ.Ν.Τ. και της Ε.Ε. διεκδικώντας τον πλούτο για τον λαό που τον παράγει.

«Κονταίνει τους ανθρώπους η καταφυγή στο ατομικό βόλεμα, στο πρωτόκολλο μιας δημοκρατίας ανάπηρης, η αδιαφορία για το τι συμβαίνει γύρω μας. Η ιστορία πρέπει να διαβαίνει περήφανη πάνω στα οράματα για ένα καλύτερο αύριο και όχι να ακυρώνεται με σκυφτά κεφάλια και λυγισμένους κορμούς. Μόνο έτσι μπορώ να κοιτάζω τους γονείς και τους μαθητές μου στα μάτια. Να ελπίζω πως ως ΔΑΣΚΑΛΟΣ θ’ αφήσω ένα χνάρι, για να βρουν το δρόμο τους για ένα καλύτερο  κόσμο».

VENCEREMOS!